Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Πώς μπήκες;

Γιάννης Σουλιώτης

Aπό το βιβλίο: “Ξέρεις πώς πέθανε ο Αρχιμήδης;”

Εκδ. Σοκόλη, Αθήνα 2011

 

 

Ήταν μια απ' αυτές τις ζεστές ημέρες, που πύρωνε τα πάντα «ο θείος Ιούλιος». Το δωμάτιο δεν με κράταγε. Βγήκα στη βεράντα μήπως και δροσιστώ λιγάκι.

Ο μυχός του κόλπου, απέναντί μου, έμοιαζε κυκλαδίτικο νησί. Άλλωστε η Τζια κι η Κύθνος με κοίταζαν κατάματα. Η Μακρόνησος μόνο δεν είχε τίποτα να κάνει με τις αδελφές της. Έμοιαζε στο κορμί, αλλά όχι στην ψυχή. Ξαπλωμένη,  όπως ήταν, φαινόταν μόνο το αριστερό  χέρι της γυμνό, γδαρμένο από τα κύματα και χιλιάδες αναμνήσεις.

Το ναό του Ποσειδώνα δεν τον έβλεπα, αλλά τον φανταζόμουν. Άλλωστε ήταν τόσο κοντά. Είδα στο βάθος της θάλασσας ένα μεγάλο καράβι με μαύρα πανιά, κι άκουσα τον παφλασμό ενός σώματος που έπεφτε από ψηλά.. Αιγαία τον έλεγαν..

 Ένα δροσερό αεράκι ήρθε ν' αγκαλιάσει το ημίγυμνο κορμί μου κι ένα χαμόγελο παλιάς χαράς τα ξεραμένα χείλη μου.

Τότε, ήταν που αποφάσισα να ξαναπιάσω το βιβλίο της Ιστορίας ,που είχα αφήσει από καιρό σε μια γωνιά του τραπεζιού.

Το άνοιξα στη τύχη.

 

«Ο Διαγόρας ήταν ένας διάσημος ολυμπιονίκης, πυγμάχος από την Ρόδο, και τα παιδιά του ήταν ο Ακουσίλαος, ο Δαμάγητος, ο Δωριεύς, η Καλλιπάτειρα κι η Φερενίκη».

Όντας εκατό τοις εκατό Παρθένος, που σημαίνει δηλ. οξύ κριτικό πνεύμα, άρχισα αμέσως τις παρατηρήσεις:

-Καλά γυναίκα δεν είχε;.

Με ποια και πώς έκανε πέντε παιδιά;

Άραγε.., η σειρά ήταν έτσι, πρώτα τα τρία αγόρια και τελευταίες οι δυο τσούπρες;.

Άσε, είπα, μπορεί να το λέει κάπου παρακάτω.

Ο Διαγόρας είχε νικήσει στην 79η Ολυμπιάδα το 464 π.Χ. Νίκησε συνολικά δυο φορές στην πυγμαχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τέσσερεις στα Ίσθμια, δυο στα Νέμεα και τουλάχιστον μια φορά στα Πύθια. Είχε την μεγάλη τιμή να είναι «περιοδονίκης», δηλ. να στεφθεί και στους τέσσερεις μεγάλους θεσμούς. Επίσης, κατάφερε και μικρότερης σημασίας νίκες, στην Αθήνα, στην Αίγινα, στα Μέγαρα, στην Παλλήνη και στη Ρόδο.

Λένε ότι ο Διαγόρας ποτέ δεν προσπαθούσε να αποφύγει  ένα χτύπημα του αντιπάλου στην πυγμαχία. Τον αντιμετώπιζε γενναία και νικούσε τίμια, κερδίζοντας ,έτσι, ακόμα περισσότερο θαυμασμό.

 

Ο Διαγόρας, γέρος πια, πήγε με τους γιους του Ακουσίλαο και Δαμάγητο στην Ολυμπία για τους αγώνες του 448 π.Χ. Και οι δυο του γιοι κέρδισαν στην πυγμαχία και στο παγκράτιο και κουβάλησαν στους ώμους τους τον πατέρα τους, δείχνοντας μ' αυτό τον τρόπο ότι σ' αυτόν όφειλαν τις νίκες τους.

Οι θεατές τους πετούσαν στεφάνια και τον συνέχαιραν ότι είχε φτάσει στο αποκορύφωμα της ανθρώπινης ευτυχίας. Ένας μάλιστα Σπαρτιάτης του φώναξε:

«Κάτθανε Διαγόρα ουκ εις τον Όλυμπο αναβήσει»

 

Που σημαίνει, σκέφτηκα, βάζοντας μπρος τα αρχαία ελληνικά μου: «Πέθανε Διαγόρα δεν πρόκειται ν' ανέβεις και στον Όλυμπο» ή ,όπως θα έλεγα εγώ :

«Νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα».

Κι εδώ γέλασα με την αιώνια εμμονή μου στα θρησκευτικά.

Ξεχνάς, είπα στον εαυτό μου, πως ο Δαγόρας ήταν π.Χ!!!

«Ο Διαγόρας τιμήθηκε για τις νίκες του κι εκείνες των παιδιών του στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τ 'αγάλματά τους στήθηκαν σε ξεχωριστό μέρος στην Ολυμπία. Ο Πίνδαρος του αφιέρωσε ωδή που γράφτηκε με χρυσά γράμματα στον τοίχο του ναού της Αθηνάς στην Κνίδο.

 

Ο τρίτος γιος του Διαγόρα, ο Δωριεύς, νίκησε στο Παγκράτιο σε τρεις συνεχόμενες Ολυμπιάδες, τη δεύτερη μάλιστα, το 428 π. Χ. τη μνημονεύει κι ο Θουκυδίδης.

 Ο Δωριεύς, όπως κι ο πατέρας του, υπήρξε «περιοδονίκης» με 7 νίκες στα Νέμεα, 8 στα Ίσθμια και στα Πύθια.

Το 408 π.Χ. ,ύστερα από πολλές περιπέτειες και έντονη πολιτική και στρατιωτική δράση, ο Δωριεύς ίδρυσε την πόλη της Ρόδου. Ένα χρόνο μετά αιχμαλωτίζεται από τους Αθηναίους ,οι οποίοι παρά την καταδικαστική απόφαση που υπήρχε εις βάρος του, τον άφησαν ελεύθερο θαυμάζοντας την καταγωγή του και τα αθλητικά του κατορθώματα. Αρκετά χρόνια αργότερα τον συνέλαβαν οι Σπαρτιάτες και τον θανάτωσαν.»

 

Το κράξιμο ενός γλάρου, μ' αυτή την κωμική του φωνή, κι η ανάγκη να πιω λίγο κρύο νερό, μ' έκανε να κλείσω για λίγο το βιβλίο, ν' αλλάξω πλευρό στην ξαπλώστρα μου, και να μονολογήσω:

 

-Και τώρα, φτάνουμε, επιτέλους, στις γυναίκες!..

Αρκετά όλοι αυτοί οι ανδρείοι «περιοδονίκες», πυγμάχοι και παλαιστές. Καλοί, δεν λέω, αλλά ας δούμε και τι έκαναν οι αδελφές τους.

Όπως διαβάσαμε στην αρχή, ο Διαγόρας είχε και δυο κόρες.

 

«Η Καλλιπάτειρα κι η Φερενίκη έγιναν μητέρες Ολυμπιονικών, αλλά η Καλλιπάτειρα αποτελεί το σύμβολο του αγώνα των γυναικών για ισότητα.

Ήταν η πρώτη γυναίκα της αρχαιότητας που μπήκε μέσα σε αθλητικό χώρο και παρακολούθησε τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τίποτα όμως δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει τη θέληση της μάνας να δει το παιδί της να αγωνίζεται.

Ο Ολυμπιακός νόμος ήταν πολύ αυστηρός. Δεν επιτρεπόταν η παρακολούθηση των Ολυμπιακών αθλημάτων από γυναίκα. Σε μια τέτοια περίπτωση, η ποινή ήταν ο θάνατος.

Έκοψε τα μαλλιά της, ντύθηκε γυμναστής και μπήκε στο στάδιο θέλοντας να θαυμάσει το γιο της, Πεισίδωρο, που αγωνιζόταν στην πάλη.

Μόλις έληξε ο αγώνας, με νίκη του Πεισίδωρου, η Καλλιπάτειρα δεν κρατήθηκε, πήδηξε πάνω από το χώρισμα που υπήρχε για τους γυμναστές και αγκάλιασε τον γιο της, δημιουργώντας έτσι δυο μεγάλα σκάνδαλα: το πρώτο : δυο άντρες να φιλιούνται με πάθος δημόσια ,και το δεύτερο και μεγαλύτερο ότι χωρίς να προσέξει ο χιτώνας της  έπεσε στο έδαφος και την άφησε γυμνή!

Τότε, συνέλαβαν την Καλλιπάτειρα που κινδύνεψε να θανατωθεί, σύμφωνα με τον νόμο που πρόβλεπε οι παραβάτες να ρίχνονται από το βουνό Τυπαίο.

 Οι Ελλανοδίκες, όμως, έλαβαν υπόψη τους την καταγωγή της και το γεγονός ότι όλη της η οικογένεια ήταν Ολυμπιονίκες και την εξαίρεσαν από την ποινή του θανάτου. Για ν' αποφύγουν όμως παρόμοιο περιστατικό στο μέλλον, όρισαν από τότε και στο εξής ότι, εκτός από τους αθλητές που αγωνίζονταν έτσι κι αλλιώς γυμνοί, να είναι γυμνοί και όλοι όσοι μπαίνουν στο στίβο».

 

-Ο tempora.o mores!.,ψιθύρισα κλείνοντας το βιβλίο, ενώ διάφορες σκέψεις πέρναγαν από το μυαλό μου, σαν τα ταχύπλοα που διέσχιζαν τον κόλπο απέναντί μου.

Γιατί τόσα λίγα για μια τόσο μεγάλη ιστορία μητρικής αγάπης και θάρρους;

Κι η Φερενίκη;. Τι έγινε; Ο γιος της; εντάξει ήταν κι αυτός ολυμπιονίκης, αλλά εκείνη;.

Τι ψάχνεις να βρεις, είπα στον εαυτό μου, γυναίκες ήταν αυτές..

Και η Ιστορία γυναίκα δεν είναι;.

Έχεις ακούσει εσύ γυναίκα να λέει καλό για μια άλλη γυναίκα;..

Μια ματιά στο πέλαγος, ένα κόκκινο βαπόρι κολλητά στο μπράτσο της Μακρονήσου ,ένα άλλο λευκό στο βάθος κοντά στο Σαν Τζώρτζη, κι ο ήλιος μπαϊλντισμένος  που έγερνε να ξαποστάσει ,μ' έκαναν να νιώσω  παράξενα όμορφα και χαλαρά.

Ο Ποσειδώνας ξεπρόβαλε, ξαφνικά ,γαλήνιος από το ήρεμο γαλάζιο σεντόνι που σκέπαζε τον Αιγαία, και άρχισε να τραγουδάει:

 

«Αρχόντισσα Ροδίτισσα, πώς μπήκες;

Γυναίκες διώχνει μια συνήθεια αρχαία εδώθε».

-«Έχω ένα ανίψι, τον Ευκλέα,

Τρία αδέλφια, γιο, πατέρα Ολυμπιονίκες

 

Να μ' αφήσετε πρέπει Ελλανοδίκες,

Και εγώ να καμαρώσω μες' στα ωραία

Κορμιά, που για το αγρίλι του Ηρακλέα

Παλεύουν, θιαμαστές  ψυχές αντρίκιες.

 

Με τες άλλες γυναίκες δεν είμαι όμοια

Στον αιώνα το σόι μου θα φαντάζη

Με της αντρειάς τα αμάραντα προνόμια.

 

Με μάλαμα γραμμένος το δοξάζει

Σε αστραφτερό κατεβατό μαρμάρου

Ύμνος χρυσός του αθάνατου Πινδάρου».*

 

 

*Λορέντζος Μαβίλης, Καλλιπάτειρα

  


 

 

 Γιάννης Σουλιώτης:

Γεννήθηκε  στον Πόρο.

Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες για θέματα Διεθνούς Δικαίου, Δικαίου Θαλάσσης, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ.ά., καθώς και λογοτεχνικά έργα: 

-Τα Κόλλυβα, Λαογραφία, Λεύκωμα, Εκδ.Κέδρος , 1986.

-Ο κύκλος και η έκλειψη, Ποίηματα στην ελληνική και ιταλική, Εκδ. Sintesi, Napoli, 1988,Εικονογραφία ιταλών καλλιτεχνών και Αλέκου Φασιανού.

-Ο Κούρος, Ποιήματα στην ελληνική και ιταλική, Εκδ.Il Laboratorio di Nola,1991,Εικονογραφία Fabrizio Clerici.

-Via Giulia, Ποίημα στην ιταλική, Εκδ. il Laboratorio di Nola, με 2 acqueforti τουBruno D’Arcevia.

-Με μπλε ελληνικό, Ποιήματα στην ελληνική και αγγλική, Εκδ. Μίμνερμος, 2000,με 5 μεταξοτυπίες του Αλέκου Φασιανού.

-Το κουτί της Πανδώρας στις διεθνείς σχέσεις, Μυθολογία και πολιτική, στην ελληνική και αγγλική, Εκδ. Νηρέας, 2002,Εκονογραφία Αλέκου Φασιανού.

-Manhattan, Μετάφραση  ιταλικού Ποιήματος  της Jolanda Capriglione στην ελληνική και αγγλική, Εκδ.Il Laboratorio di Nola,2004,με 2 acquatinte του Gaetano di Riso και του Κώστα Ζυμαράκη.

-Ο Πόρος είναι…,Ανθολογία  κειμένων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων και ποιητών, Εκδ. Κέδρος 2006

-Οι Άγιοι Στρατιώτες, Λεύκωμα, Εικόνες  και βίοι στρατιωτικών αγίων,Εκδ.Φυτράκης,2006.

-Το Μόδι,Μυθιστόρημα,Εκδ.Κέδρος,2006.

-Φερνάντο Πεσσόα,Ποίηση,Εκδ.Πρίντα,2006,3η Έκδοση 2007.

-Φερνάντο Πεσσόα, Αντίνοος,Εκδ.Παρουσία,2007

-Ανθολογία Πορτογαλικής Ποίησης,Εκδ.Πρίντα-Ροές,2008

-Υποψήφιος για το Κρατικό Βιβλίο Μετάφρασης.

-ΤΟ ΡΟΔΙ,Ημερολόγιο,Εκδ.Αρμός.2008 

-ΚΑΒΑΦΗΣ-ΠΕΣΣΟΑ-ΠΕΣΣΟΑ-ΚΑΒΑΦΗΣ,Εκδ.Μεταίχμιο,2009

-ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ Ο ΠΕΣΣΟΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ (Documentaire-Μυθοπλασία,1ο Βραβείο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)2009

-Φερνάντο Πεσσόα,Ο Αναρχικός Τραπεζίτης+Οι Πέντε Διάλογοι για την Τυραννία,Εκδ.Αρμός,Ιούνιος 2009-05-11

-Φερνάντο Πεσσόα,ULTIMATUM,,Εκδ.Παρουσία,Ιούνιος 2009

-Μαρκ Σαγκάλ-Ποιήματα, Λεύκωμα,Εκδ.Αρμός,Οκτώβριος 2009

- Antonio Botto ο ανδρείος ποιητής,Ποιήματα,Εκδ.Οδός Πανός, ,2010

-Τα Άγια Παιδιά,Λεύκωμα,Εκδ.Επτάλοφος,2010

-Οι Άγιες Μάνες,Λεύκωμα, Εκδ.Επτάλοφος,2010

- Ο Αγ.Σεβαστιανός και το γυμνό στην ελληνική εικονογραφία, Μελέτη-Λεύκωμα,Εκδ.Οδός Πανός,2010

- ΛΙΣΑΒΟΝΑ,Φερνάντο Πεσσόα, Εκδ.Printa,2011

-Θυμάσαι πώς μύριζαν οι μανόλιες στη Νικαράγουα; Θέατρο

 

copyright 2009-2011, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας