Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Η αλήθεια

Μαρία Ρουσάκη

 

 

 

    Μα, τι ταλέντο, φώναξε η κυρία Φόστερ.  Τις καλλιτεχνικές σου ικανότητες σίγουρα τις κληρονόμησες από μένα.  Θυμάμαι να έχω χειριστεί ένα-δυό πινέλα στα νιάτα μου, και πρέπει να πω ότι ήμουν αρκετά ταλαντούχα.

Η Αλήθεια έλαμψε.  Δεν περίμενε να έχει τόση επιτυχία η ζωγραφιά της.  Η μητέρα της το λάτρεψε.  Απομονώθηκε με μετριοφροσύνη σε μια γωνιακή καρέκλα χαμογελώντας εσωτερικά για το νέο της ταλέντο ανακάλυψη της μητέρας της, φυσικά.

Πιστεύω ότι πρέπει να καλέσουμε τις κυρίες για τσάι αύριο, για να θαυμάσουν το έργο σου.  Στην τελική, η δική μου κόρη αξίζει κάθε έπαινο, είπε η κυρία Φόστερ με πομπώδη στόμφο.  Τα σκούρα μάτια της ογκώθηκαν κάτω από τα σηκωμένα φρύδια στο τσαλακωμένο μέτωπο της καθώς ρωτώντας, κοίταξε την αλήθεια για επιβεβαίωση.  Χωρίς κανένα δισταγμό η Αλήθεια απάντησε, Α, όχι μητέρα.  Δεν νομίζω ότι είμαι έτοιμη για τέτοιου είδους επιδείξεις.

Σαχλαμάρες, μουρμούρισε η κυρία Φόστερ γυρίζοντας το κεφάλι της με μια υψωμένη κλίση του σαγονιού.

Έχεις πολύ περισσότερη φλόγα και αέρα από της κυρίας Τόμας το αδύναμο παιδάκι.  Η κόρη της ούτε ένα τετράγωνο δεν μπορεί να κεντήσει και έχει το θράσος να μου πει εμένα ότι πρόκειται να σπουδάσει στην Σχολή Καλών Τεχνών της Νίκαιας το φθινόπωρο.  Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αποδείξουμε πως η Αλήθεια Φόστερ είναι αντάξια κάθε παιδιού της κυρίας Τόμας και κάθε άλλης!

Η Αλήθεια καθόταν ήσυχα στην γωνιακή καρέκλα νιώθοντας κάθε ίχνος από της κινήσεις της μητέρας της.  Η κυρία Φόστερ δεν ήταν ελκυστική γυναίκα, αν και απονενοημένα κρατούσε τον εαυτό της κόσμιο και ευπαρουσίαστο με Ευρωπαϊκά ραμμένα υφάσματα και πανάκριβα κοσμήματα.  Οι τυλιγμένες μπούκλες της πάντα χτενίζονταν μακριά από το μέτωπο της σε ένα περίπλοκο κότσο, που έδινε απροσδόκητη έμφαση στην εξογκωμένη μύτη της με συνοδεία από το γερό της σαγόνι.

Η Αλήθεια καθόταν, σχεδόν κρυμμένη, αναρωτώντας πόσο χαμένη θα ήταν χωρίς την μητέρα της.  Εκείνη ήταν που οδηγούσε την Αλήθεια, που φρόντιζε να μάθει τους καλύτερους τρόπους, την καλύτερη συμπεριφορά και που διάλεγε πάντα όλα τα μεταξωτά φορέματα της.  Η μητέρα της ήταν εκείνη που επέμενε να μάθει να πλέκει.  Η Αλήθεια θυμόταν τις άγρυπνες νύχτες που αγωνιζόταν με τις βελόνες και τα νήματα, μπερδεύοντας και τα δύο σε τεράστιους κόμπους, τρυπώντας τα δάχτυλα της, καθώς προσπαθούσε να διορθώσει τα λάθη της.  Τελικά, δημιούργησε ένα σάλι, που η μητέρα της το βρήκε καταπληκτικό, όμως η Αλήθεια δεν το ένιωθε τόσο καλά στα χέρια της.  Η κυρία Φόστερ το παρουσίασε στις κυρίες.  Είχαν μείνει όλες άφωνες.

Η Αλήθεια συνέχιζε να ονειρεύεται καθηλωμένη στις αναδρομικές σκέψεις της καθώς είχε χάσει την αίσθηση της μητέρας στην απέναντι πολυθρόνα.  Η εξώπορτα έκλεισε δυνατά και ο κύριος Φόστερ εμφανίστηκε στη σάλα.  Η Αλήθεια πετάχτηκε με φανερή χαρά.

Πατέρα, γύρισες!

Ο πατέρας της έσκυψε να την φιλήσει, ύστερα σηκώνοντας το ανάστημα του να χαιρετήσει την σύζυγο του.

Γεια σου, Μάρθα.

Η κυρία Φόστερ του ανταπέδωσε έναν κρύο χαιρετισμό κουνώντας το κεφάλι της.

Πατέρα, ζωγράφισα έναν πίνακα σήμερα και

Πριν μπορέσει η Αλήθεια να τελειώσει τη φράση, ο πατέρας της πλησίασε τον καβαλέτο.  Χαμηλόφωνα είπε, Μάλιστα, βλέπω.

Σ αρέσει, πατέρα; ρώτησε η Αλήθεια με αγωνία.

Ο κύριος Φόστερ ψιθύρισε, Πολύ ωραίο, και έσπευσε να φωνάξει την οικιακή βοηθό.

Η Αλήθεια κάθισε πάλι στην γωνιακή καρέκλα με ικανοποίηση καθώς η μητέρα της μιλούσε με περηφάνια για το νέο της ταλέντο.  Ο κύριος Φόστερ άναψε φωτιά στο τζάκι.  Η φλόγες χάιδευαν τα μάγουλα της Αλήθειας.  Σκεφτόταν όλες τις υπέροχες στιγμές που είχε ζήσει μαζί με την μητέρα της από την ημέρα που γύρισε από το οικοτροφείο.  Δεν κατάλαβε όμως γιατί δεν επέτρεπε η μητέρα της να επιστρέψει μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές.  Την είχε ρωτήσει επανειλημμένα τον λόγο που δεν γύρισε, όμως το μόνο που της απαντούσε ήταν ότι, Δεν είναι αρκετά καλό σχολείο για τα δικά σου δεδομένα.  Εγώ θα σου μάθω ότι χρειάζεσαι.

 Και η μητέρα της, όντως, είχε πολλές διαφωτιστικές προτάσεις, όπως να μάθει η Αλήθεια να ξεχωρίζει όλα τα λουλούδια του κήπου.  Κάθε πρωί περπατούσε με την μητέρα της στον κήπο του σπιτιού προσπαθώντας να μάθει απ έξω τις διαφορετικές οσμές των λουλουδιών.  Δεκάδες αρώματα πλημμύριζαν τα ρουθούνια της, μα ήταν αποφασισμένη να τα μάθει όλα.

Όμως, η αγαπημένα ενασχόληση της Αλήθειας ήταν να διαβάζει δυνατά και να φαντάζεται διάφορες εικόνες, κόσμους και ήχους.  Η μητέρα της λάτρευε να ακούει τις ιστορίες της.

Μπορώ να σας διαβάσω κάτι; ρώτησε τους γονείς της.  Η κυρία Φόστερ της έφερε ένα βιβλίο.  Ο κύριος Φόστερ τις κοιτούσε έκπληκτος,

Μα, αγάπη μου, δεν καταλαβαίνεις;  Δεν μπορείς να

Σώπα, Τζόναθαν! φώναξε η κυρία Φόστερ.

Δεν μπορώ τι, πατέρα;

Είδες τι έκανες, Τζόναθαν;

Όχι, Μάρθα.  Πάψε να προσποιείσαι.  Πρέπει να της εξηγήσουμε.

Δεν υπάρχει τίποτα να εξηγήσουμε, φώναξε εξαγριωμένη η κυρία Φόστερ.

Η Αλήθεια δεν καταλάβαινε γιατί καβγάδιζαν οι γονείς της.

Αλήθεια, παρακαλώ, διάβασε δυνατά για μένα και τον πατέρα σου, είπε η κυρία Φόστερ.

Μάρθα, σταμάτησε αυτό που κάνεις τώρα, διέταξε ο σύζυγος της αγανακτισμένος.

Εκείνη τον αγνόησε και κάθισε στο πολύχρωμο καναπέ.  Η φρίκη που ανάβραζε βαθιά μέσα του ξεχείλισε.  Έτρεμε στην θέα της κόρης του να ξεφυλλίζει προσεκτικά ένα βιβλίο που δεν μπορούσε να διαβάσει.

Η Αλήθεια ξεκίνησε από την πρώτη σελίδα, και τα κορακίστικα μπερδεμένα λόγια της έσταζαν από το στόμα της καθώς η μητέρα της την καμάρωνε με εμφανή υπερηφάνεια.

Η αλήθεια διάβαζε και διάβαζε για ώρες ολόκληρες, μουρμουρώντας ακαταλαβίστικες ασυναρτησίες, λόγια της φαντασίας, ιστορίες του μυαλού της.  Όταν έφτασε στο τέλος του βιβλίου ο κύριος Φόστερ είχε μείνει ακόμα καρφωμένος στην καρέκλα του, με το βλέμμα στην φωτιά.  Δεν μπορούσε να ζήσει άλλο αυτό το ψέμα.  Αναρωτιόταν πότε η γυναίκα του και η κόρη του θα έπαυαν να ζουν σε έναν πλασμένο κόσμο, σε έναν κόσμο της δικής τους φαντασίας.

Απελπισμένος αναρωτιόταν πότε θα παραδεχόντουσαν το γεγονός ότι η Αλήθεια είναι τυφλή.   



 

  

Μαρία Ρουσάκη:
        
Η Μαρία Ρουσάκη (Βίλλα) είναι συγγραφέας παιδικών βιβλίων με πάνω από 30 τίτλους στο ενεργητικό της. Ανήκει σε δύο κόσμους χωρισμένους από έναν ωκεανό, ενώ αγαπάει και πλάθει ιστορίες σε δύο γλώσσες.  Βιβλία της έχουν βραβευτεί, μεταφραστεί και παρουσιαστεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.  Όμως τα πιο σπουδαία της βραβεία είναι τα τρία της παιδιά.  Μπορείτε να τη βρείτε στο www.mariasbooks.com ή στο ιστολόγιο της www.mariasbooks.blogspot.com

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας