ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ  

Ένα Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

   

Η Μαρία Παπαμαργαρίτη γεννήθηκε το 1974 στην Πάτρα. Σπούδασε φιλολογία και εργάζεται στο χώρο της εκπαίδευσης. Αγαπημένη της ασχολία να μοιράζεται την εμπειρία και τις απορρέουσες σκέψεις της από τα βιβλία που διαβάζει με τους συνταξιδιώτες της σε αυτό που ανακαλύπτουν ότι είναι η ζωή. Πιστεύει ότι η λογοτεχνία μιλάει κατ’ ιδίαν στον καθένα και αποτελεί τη μόνη προσωπική μας περιουσία που ποτέ δε χάνεται. Αγαπημένη της ρήση ‘αντί να καταριέσαι το σκοτάδι, άναψε ένα φως’. Ασχολείται με τη συγγραφή, τη μετάφραση και επιμέλεια κειμένων. Έχει συμμετάσχει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν εκδοθεί ως τώρα το βιβλίο της ‘Χαρούμενες Διακοπές με Αγγλικά’ (Πατάκης, 2008) και The garden of happiness (European Book Tales , 2010).

 


Κύριο Μενού

 

 

Τα Μάτια Τέσσερα (κοινωνικό του Γ. Τσίρου)

Θέατρο Τέχνης 'ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ' – ΥΠΟΓΕΙΟ

Κριτική

 

της Μαρίας Παπαμαργαρίτη 

 

 

 

Στα σχολικά εγχειρίδια μαθαίναμε τη σπουδαιότητα του τρία ως αριθμού και των πολλαπλασίων του. Μετά το συγκεκριμένο έργο φεύγεις με τη συνειδητοπoίηση ότι το τέσσερα είναι ένας επίσης μεγάλης εξουσίας αριθμός στην ανθρώπινη ζωή.

Τέσσερα τα μάτια που σε θωρούν και επηρεάζουν κάθε πτυχή ή πράξη της ζωής σου: το κράτος με τη μορφή του νομοθέτη, το μάτι της ψυχής του απλού αγωνιστή -ανθρώπου, το μάτι του συστήματος της πληροφόρησης με τη Τηλεόραση να κρατεί γερά τον πρωταγωνιστικό ρόλο και τέλος το μάτι του εν θέσει ισχύοντος τοποθετημένου πολίτη-εξουσιαστή με κυρίαρχη ιδιότητα αυτή του πολιτικού, που θεωρητικά φροντίζει για τη σωστή και πιστή εφαρμογή του νόμου.

Και το ερώτημα που θέτει το έργο του σχετικά νεοφερμένου εγχώριου συγγραφέα μας κου Γιάννη Τσίρου 'Υπάρχει δικαιοσύνη;' σε συντροφεύει όχι ασφυκτικά αλλά με πόνο και θλίψη, με τη γνωστή χαρμολύπη του Ελύτη...

Θεωρητικά ναι υπάρχει απαντάς αλλά με βάση ποιες αξίες ποιανού ματιού;;;

Και αν όντως υπάρχει δεν όφειλε ως αξία αντικειμενική να μην συγκρούεται με την έννοια την ιδιαίτερη της δικαιοσύνης που κάθε μάτι της έχει προσδώσει; 'Ισως τελικά τα νέα δεν είναι και τόσο ευχάριστα ...γιατί κάθε τι που υπάρχει κινδυνεύει να παραποιηθεί, να αλλοιωθεί και ίσως ακόμα και να ξεχαστεί ή χειρότερα ακόμα να αποπροσανατολιστεί, να χάσει το νόημα της ύπαρξής του σε μια κοινωνία που αγκομαχεί, που αλλοιώνεται και απέχει πολύ από τις αλήθειες της που θα έπρεπε να ορίζουν το δρόμο της όχι μόνο το σημερινό αλλά και τον αυριανό.

Πολύ δυνατό έργο που προβληματίζει, θέτει ερωτήματα και υπενθυμίζει στον καθένα μας την υποχρέωσή του να αναζητήσει τις απαντήσεις τους, με συγκλονιστικές, καθηλωτικές ερμηνείες. Η τέχνη εδώ σε αυτή τη θεατρική σκηνή με αυτήν την παραγωγή φωτίζει πάλι το σκοτάδι της ψυχής που δυστυχώς καθημερινά καθηλώνεται ποικιλοτρόπως και ξεχνά να αγρυπνά.

 

   

    Φθινόπωρο 2010

    Μενού

    Οδηγίες Υποβολής

    Επικοινωνία

    English

    


 
copyright 2010, Los Angeles
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας