Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Δύο ποιήματα

Αγγελική Λάλου

 

 

Άσκηση ύφους



Δεν είχε όρεξη να γράψει τίποτα. 
Πήρε το μολύβι κι άρχισε να ζωγραφίζει ανθρωπάκια.
Γέμισε το χαρτί φιγούρες και σχήματα χωρίς νόημα.
Πίεζε τη μύτη με μανία,
ώσπου το χαρτί έγινε μια άμορφη μάζα γεμάτη μουτζούρες.
Πήρε την κόλλα στα χέρια του και την τσαλάκωσε.
Ύστερα την ξεδίπλωσε με προσοχή.
Μια σκιά ζωντάνεψε
και πήρε τη μορφή της.
Τα μάγια δεν είχαν λυθεί ακόμα.
Έσκισε τη σελίδα σε χίλια μικρά κομματάκια.
Πλημμύρισε η νύχτα ασπρόμαυρα κομφετί.
Άνοιξε το παράθυρο και τα πρόσφερε βορά στον αέρα,
κι όπως τα ’βλεπε να στροβιλίζονται πέφτοντας στο δρόμο
"είναι κι αυτό μια άσκηση ύφους"
σκέφτηκε
κι έπεσε ήσυχος για ύπνο... 




Κρυώνω



Τα χέρια μου είναι παγωμένα.
Αυτό το σπίτι μένει πάντα κρύο.
Παρά τα ζεστά χρώματα στους τοίχους,
τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες στις κορνίζες,
τις έθνικ λεπτομέρειες.
Μ’ αρρωσταίνει τα βράδια,
όταν η υγρασία από το ταβάνι
αρχίζει να στάζει 
και ποτίζει το σώμα μου.
Όλα μυρίζουν μούχλα ξαφνικά, 
τα δωμάτια στενεύουν
κι οι πόρτες κλείνουν πίσω μου ερμητικά
με κλειδώνουν σε έναν άγνωστο χώρο
χωρίς έπιπλα,
μαύρο και σκοτεινό…
περιμένω υπομονετικά να ανατείλει
μα αυτό που ζω δεν είναι εφιάλτης
και τη νύχτα 
απλώς 
άλλη νύχτα διαδέχεται
ξανά
χωρίς τέλος…

   


 

  

Αγγελική Λάλου:

 Η Αγγελική Λάλου έχει υπάρξει φύλλο, σύννεφο και γάτα… Στην τελευταία της μετενσάρκωση γεννήθηκε στην Αθήνα και είχε την ατυχία να δει την ταινία «Dead Poets Society», η οποία την ώθησε να σπουδάσει ελληνική φιλολογία στη φιλοσοφική σχολή (δεν ήξερε… δεν ρώταγε) από τότε προσπαθεί να ζει σύμφωνα με τις αρχές του carpe diem, αλλά δεν της βγαίνει πάντα, όνειρό της να γίνει πετυχημένη συγγραφέας… πιο πιθανό στην επόμενη ζωή της.       

 
copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας