Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Χαϊκού

Χάρης Μελιτάς

 

 

      

                                                           ΡΩΓΕΣ ΡΟΔΙΟΥ


Ζούμε σε μια κυνοδρομία δίχως έξοδο. Ένα λαγό από χρυσάφι μολυσμένο αμόλησαν οι κήνσορες στην άραχλη αρένα κι εμείς σαν τα αδέσποτα σκυλιά, τρέχουμε αφιονισμένοι στο κατόπι του.
Δεν προλαβαίνουμε να δούμε τις αιτίες.
Βλέπουμε μόνο τις ειδήσεις των οκτώ.
Δεν προλαβαίνουμε να σώσουμε τα όνειρα.
Μόνο οι εφιάλτες μας απτόητοι, συνηθισμένοι στην ομίχλη των καιρών, σε κάθε βήμα μας πιστά ακολουθούνε.
Ξάφνου, το σώμα του Ποιήματος μπροστά μας.
Λαχανιασμένο προχωρεί ενάντια στο ηφαίστειο που κοχλάζει, πότε από δρόμους γνώριμους
και πότε πάλι ανοίγοντας καινούργια μονοπάτια. Ρίχνεται άφοβα στο βάθος του κρατήρα να ξεχυθούν οι λέξεις της φωτιάς, να πυρπολήσουν τα λιμάνια τ' ουρανού, να τιναχτούν στα καρποφόρα σύννεφα, να γίνουνε ανταύγειες βροχής, να πλύνουνε την πέτρα και το τραύμα.
Όμως εμείς βιαζόμαστε να φτάσουμε στο μέλλον.
Ποδοπατάμε το παρόν. Οι στίχοι μας κουράζουν.
Μοιάζει πελώριο βουνό το Ποίημα και μας σκιάζει.
Αν ήταν Χα'ι'κού, ίσως προφταίναμε.
Να σταματήσουμε κρατώντας μια στιγμή
ασπίδα για το αύριο που τρίζει .
Τα Χα'ι'κού είναι στιγμές, είναι αγγίγματα.
Βλέμματα, νεύματα,  φιλιά, πολύχρωμα φορέματα που ντύνουνε τους τοίχους. Είναι αλήθειες που σκεφτόμαστε στο δρόμο, στη δουλειά ιδέες που μας έρχονται αυτόματα στο νου, κλειδιά να ξαναγίνουμε παιδιά μετρώντας με τα δάχτυλα μήπως ανακαλύψουμε τη λέξη που ξεφεύγει.
Απλώνουνε την Ποίηση στον κόσμο, προτρέπουν τον καθένα μας να νοιώσει Ποιητής.
Να μην θαυμάζει μόνο στίχους και στροφές, να μην αναλογίζεται κατάπληκτος
''τι όμορφα που γράφουνε κι αυτοί οι Ποιητές'', να λέει , ''πώς δεν το
'γραψα εγώ αυτό το Ποίημα;''
Δεν είναι άπιαστα πουλιά τα Χα'ι'κού.
Είναι συνθήματα που γράφουν τα παιδιά,
τούτο το βράδυ μ' ένα spray στο Βαρδάρι τα δάκρυα του φαντάρου στη σκοπιά, της μάνας η ευχή που τα στεγνώνει.
Είναι σα'ί'τες στου φαντάσματος τη φτέρνα, ρώγες ροδιού εκρηκτικές
ατίθασα κυκλάμινα στου βράχου τη σχισμάδα, αυτός ο κόσμος ο Μικρός ο Μέγας του Ελύτη.

 


 

  

Χάρης Μελιτάς:

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός του Ε.Μ.Π. και τ. Καθηγητής ΑΣΠΑΙΤΕ, Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, μέλος της ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδας, της Ένωσης Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης και της Αμφικτυονίας Ελληνισμού. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά κι εφημερίδες και περιλαμβάνονται σε ανθολογίες. Στίχους του έχουν μελοποιήσει οι συνθέτες Γ. Φουντούλης, Ν. Λαρυγγάκης και Γ. Καλαϊτζόγλου. Έχει βραβευτεί από Λογοτεχνικές Ενώσεις, Πολιτιστικά Σωματεία και φορείς.

Εργογραφία: Ιστορίες της Τέχνης και της Τεχνολογίας, εκδ. Ο.Ε.Δ.Β., Αθήνα, 1980. Η νύχτα στο πιάνο, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 1995, Πατέ στρουθοκαμήλου, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 2008, Εραστής ειδώλων, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 2009, Γλώσσα λανθάνουσα, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 2010.

Ποιήματά του υπάρχουν σε πολιτιστικά sites και στο διαδίκτυο.

 
copyright 2009-2011, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας