Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Τώρα είναι αργά  

Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο

Λίνα Φυτιλή

 

 

 

... Ο Πέτρος αναρωτήθηκε αν υπήρχαν αλλού ράθυμα μεσημέρια, όπως σ΄
αυτή την παραλία. Μάλλον υπερέβαλε. Θυμήθηκε τα μεσημέρια της Αίγινας.
Η ψευδαίσθηση που ποτέ δεν ξεχνούσε...Η καρδιά του αναθάρρησε
προσωρινά με την εικόνα της απίστευτης ομοιότητας. Ο ήλιος κάρφωνε τη
θάλασσα, αμέτρητες χρυσές βελόνες σπίθιζαν στη λεία επιφάνειά της. Ένα
κομμάτι λευκού ουρανού πέρα από τον ορίζοντα οροθετούσε την ακτή. Στην
άκρη του κόλπου, διαπεραστικές ακτίνες γλιστρούσαν στα μισοφαγωμένα
από την αλμύρα βράχια και νοστάλγησε τα απόκρημνα σημεία, που κρυβόταν
μικρός. Μάζεψε τη βαμβακερή μπλούζα του από την άμμο. Πώς ζούσε μέσα
σε τόση ακαταστασία; Το ελάττωμα που απεχθανόταν ο πατέρας του. Δεν το
είχε διορθώσει ποτέ. Κάθε τόσο εκείνος επιθεωρούσε αυστηρά τα συρτάρια
του, ανακαλύπτοντας ανακατεμένα τετράδια, σκόρπια χαρτιά, τράπουλες,
βιβλία. Αυτός ήταν ο λόγος της κόντρας τους ή μία ακόμα ασήμαντη
αφορμή; Η σχέση τους είχε περάσει από σαράντα κύματα, βουλιάζοντας
οριστικά σε μια τρικυμιώδη διαφωνία που αφορούσε το μέλλον του. Ήξερε
πλέον καλά πως όλες οι ανθρώπινες αποφάσεις, ακόμη κι αν κινούνταν σε
ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων, στην πράξη ταλαντεύονταν ανάμεσα στη
νοσταλγία και την απουσία και κάθε τέτοιο δίλημμα έρεπε προς το
θάνατο.

 

 

 


Αυτές οι σκέψεις τον πονούσαν με την τραχύτητά τους, δεν
πειθαρχούσε κανένα συναίσθημα στο φως, όλα είχαν συγχωνευτεί σ΄ ένα
αλλόκοτα μαύρο τοπίο, ένα τοπίο γεμάτο κρατήρες σιωπής, όπου δεν
αντίκριζε τη μορφή της Εύας ούτε καν μια άλλη οικεία μορφή, αλλά μια
σκληρή αμετάκλητη πραγματικότητα. Εκείνα τα μακρινά κοινά καλοκαίρια
τους είχαν φέρει κοντά στο νόημα της ζωής, αποκαλύπτοντας μια στιγμή
ελευθερίας, μια ανεξήγητη ευδαιμονία μέσα στην ευδαιμονία. Τώρα το
νόημα της ζωής του το είχε συντρίψει η μελαγχολία των διαβρωτικών
αναμνήσεων, οι ενοχικές αυπνίες, η κατά συρροή ασχήμια γύρω του, η
απώλεια της Εύας, η κούραση της καθημερινότητας. Ένιωθε κενός, καθώς
πολλές φορές δεν έβρισκε έναν καλό λόγο να πολεμήσει τη μετριότητα που
τον έπνιγε, όπως και τους περισσότερους ανθρώπους γύρω του. Αναπόλησε
πάλι τις ευτυχισμένες στιγμές με την Εύα και τον Κόκλα. Τους
ατελείωτους περιπάτους δίπλα στη θάλασσα, την κυματιστή της επιφάνεια,
όπου αναπαύονταν σωρηδόν τα ονειροπόλα τους βλέμματα...



 

  

Λίνα Φυτιλή:
        
Η Η Λίνα Φυτιλή γεννήθηκε στη Λάρισα, ζει στον Αλμυρό Βόλου κι εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Το 1997 δημοσιεύτηκε το βιβλίο της "Οι Νύχτες της άχρωμης κιμωλίας" (Καστανιώτης). Τη χρονιά 2003-2004 εκδόθηκε η εργασία της "Η Ευέλικτη Ζώνη στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση", σε συνεργασία με εκπαιδευτικούς και μαθητές, από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο- Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου. Γράφει στην ηλεκτρονική εφημερίδα press.gr και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ντουέντε.

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας