Μενού    Οδηγίες υποβολής    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Φωτο-γράφοντας   Η οικοδέσποινα    Μαγειρεύοντας...    Επικοινωνία     

 

 

 

 

Ολύμπιοι εν δράσει

Άγγελος Δραμπάλας

 

 

 

α΄

            Μια εντυπωσιακή, κατάξανθη θεά στεκόταν στη γωνία ενός επιβλητικού κτιρίου και περίμενε υπομονετικά. Λίγο αργότερα, ένα μαύρο, θωρακισμένο αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια σταμάτησε μπροστά στην είσοδο του κτιρίου. Όλες οι πόρτες του άνοιξαν, εκτός από αυτήν του οδηγού και τέσσερις άντρες με μαύρα κουστούμια βγήκαν από μέσα.

            Ακριβώς στην ώρα τους, σκέφτηκε η θεά και προχώρησε προς το μέρος τους.

 

β΄

            Νομίζω ότι έχουμε το καλύτερο πόστο, Ήρα μου, είπε η Εστία. Ήταν και οι δύο ξαπλωμένες σε σεζ-λονγκ, φορώντας μικροσκοπικά μπικίνι και ρουφώντας από ένα μοχίτο. Οι ακτίνες του ήλιου έκαναν τα αλειμμένα με λάδι κορμιά τους να λάμπουν.

            Ε, ας ζηλέψουν και οι άλλοι καμιά φορά, Εστία μου, είπε η Ήρα και γέλασαν ταυτόχρονα, σαν παλιοκατίνες.

            Λίγη ώρα πιο μετά, αρκετοί από τους λουόμενους εκείνης της παραλίας θα αντίκριζαν ένα από τα πιο σουρεαλιστικά θεάματα που είχαν δει ποτέ τους.

 

γ΄

             Το δίδυμο που καθόταν μπροστά από το ηλεκτρονικό Mortal Combat και μονομαχούσε την τελευταία ώρα, είχε τραβήξει το βλέμμα πολλών, νεαρών θαμώνων του ηλεκτρονικάδικου. Αυτός στα δεξιά ήταν τεράστιος. Κάποιοι αμφέβαλαν για την ύπαρξή του, αφού ήταν πρακτικά αδύνατο να χωράει μέσα στο μαγαζί. Ακόμη και καθιστός ξεπερνούσε σε μπόι όλους τους υπόλοιπους, ενώ το σώμα του έμοιαζε να είναι φτιαγμένο από σιδερένιους μύες. Η χοντρή κεφάλα του στηριζόταν πάνω σε έναν πελώριο, σαν κορμό σεκόγιας, λαιμό κι ήταν κοντοκουρεμένος σαν πεζοναύτης. Ο άλλος, ένας  ξανθός τυπάκος, σχεδόν εφτάμιση φορές μικρότερος σε μέγεθος, ήταν στριμωγμένος στο σκαμπό δίπλα του.

            Άρη, αυτή η αναμονή με σκοτώνει, είπε ο μικρούλης.

            Δεν σε σκοτώνει μόνο αυτή, Ερμή, είπε με τη βραχνή φωνή του ο Άρης, την ώρα που ο Ρέιντεν επιτύγχανε άλλη μία flawless victory εναντίον του Σκόρπιο. Στράφηκε προς τον Ερμή.

            Έχασες. Insert coin

 

δ΄

            Πάντα το έλεγα: Οι άνθρωποι, αφημένοι στους εαυτούς τους, θα τα κάνουν μαντάρα, είπε η Αθηνά κοιτάζοντας τα αυτοκίνητα που διέσχιζαν με ταχύτητα τη λεωφόρο. Πίσω τους, το νερό που έπεφτε στο σιντριβάνι της πλατείας, τους πιτσιλούσε με μερικές σταγόνες δροσιάς.

            Δεν το λες και μαντάρα αυτό, είπε ο Δίας με τα μάτια του καρφωμένα σε μια νεαρούλα, που η αποπνικτική ζέστη την είχε αναγκάσει να βγάλει προς τα έξω αρκετό από το μπούστο της και να αφαιρέσει ένα μεγάλο μέρος του φουστανιού της. Τον γλυκοκοίταξε κι εκείνη όταν πέρασε από μπροστά τους.

            Μετά από τρεις χιλιάδες και βάλε χρόνια, ακόμα μετράω ο άτιμος

            Μόνο κάνε μου μια χάρη, πατέρα, είπε η Αθηνά, Αν σκοπεύεις να την πηδήξεις, μην την μεταμορφώσεις πρώτα σε κάνα ζώο. Έλεος μ' αυτήν την αηδία

            Ο Δίας την κοίταξε με συμπόνια και χαμογέλασε. Δεν μπορείς να συγχωρέσεις κάποιες από τις ιδιοτροπίες του γερο-πατέρα σου, ε;

            Η Αθηνά κούνησε το κεφάλι της, τάχα απογοητευμένη μετά, το ύφος της σοβάρεψε απότομα.

            Κάνουμε το σωστό, έτσι δεν είναι; Δηλαδή, πρώτα η φωτιά, τώρα αυτό. Αλλά αυτό είναι πολύ διαφορετικό

            Πολύ διαφορετικό, συμφώνησε μαζί της ο Δίας. Με κάτι τέτοιο στα χέρια τους θα επέλθει η πραγματική μαντάρα

            Θα πετύχουμε;

            Όταν έχει καταστρώσει το σχέδιο το πιο σοφό από τα παιδιά μου, είμαι σίγουρος για την επιτυχία

            Και χωρίς την επιδεικτική χρήση δυνάμεων;

            Ακόμη κι έτσι. Αγκάλιασε τρυφερά την κόρη του και της χάιδεψε τον ώμο καθησυχαστικά.

            Μη σου μπαίνει καμιά τρελή ιδέα, είπε η Αθηνά, ρίχνοντάς του ένα αυστηρό βλέμμα.

 

ε΄

            Η Άρτεμις πλησίαζε όλο και πιο κοντά στο μεγάλο, μαύρο αυτοκίνητο. Σ' αυτό την βοηθούσε το ότι οι τέσσερις μπράβοι ήταν εμφανώς απασχολημένοι με το να κάνουν χάζι την πανέμορφη ξανθιά που σουλάτσαρε ανήσυχα κι έριχνε γρήγορες ματιές στο ρολόι της, κοντά στην πίσω πλευρά του οχήματος.

            Εξαιρετική δουλειά, Αφροδίτη, σκεφτόταν χαμογελώντας.

            Ένας άντρας που φορούσε τα ίδια ρούχα με τους μπράβους, βγήκε από το αυτοκίνητο. Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα μαύρο βαλιτσάκι. Κανείς τους δεν πρόσεξε αμέσως το ημιφορτηγό με την ανοιχτή, γεμάτη με καφάσια καρότσα και την πανέμορφη οδηγό, που διέσχιζε ταχύτατα το δρόμο με την όπισθεν. Η καρότσα του ημιφορτηγού χτύπησε με δύναμη τα πλαϊνά του αυτοκινήτου, κάνοντας το φορτίο του να πεταχτεί από πάνω της.

            Μήλα, πορτοκάλια, ντομάτες και πολλών άλλων ειδών ζαρζαβατικά εκσφενδονίστηκαν πάνω στους άντρες και κατρακύλησαν παντού τριγύρω. Ένας πανικός προκλήθηκε και προτού καταλάβουν τι είχε συμβεί, η Άρτεμις όρμησε προς το άντρα με το βαλιτσάκι. Το άρπαξε από το χερούλι κι εκείνος στράφηκε απότομα και την αγριοκοίταξε, γραπώνοντάς το πιο γερά. Η Άρτεμις τον κλώτσησε το χέρι, ελευθερώνοντας το βαλιτσάκι. Ύστερα έτρεξε. Πήδηξε πάνω από το αυτοκίνητο και κοντοστάθηκε για ένα δευτερόλεπτο δίπλα από το παράθυρο της οδηγού του ημιφορτηγού.

            Ευχαριστώ, μικρή. Θα τα πούμε στο σιντριβάνι, είπε και το 'βαλε στα πόδια.

            Πάνω της!, άκουσε τον άντρα να ουρλιάζει πίσω της. Γύρισε και κοίταξε. Οι τέσσερις μπράβοι την είχαν πάρει στο κατόπι. Τάχυνε το βήμα της όσο της επέτρεπε το πλήθος των πεζών στο πεζοδρόμιο.

 

ς΄

            Ακουμπούσε σε ένα φανοστάτη, όταν μια ψηλή κοπέλα πέρασε σαν σίφουνας από δίπλα του. Στα χέρια της βαστούσε ένα μαύρο βαλιτσάκι, που φαινόταν αρκετά ακριβό και επίσημο. Άλλοι τέσσερις γεροδεμένοι άντρες την ακολουθούσαν φουριόζοι. Δεν χρειαζόταν και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς τι είχε παιχτεί.

            Άκουσε τον ήχο των λάστιχων που σπινιάρουν στο οδόστρωμα. Μετά από λίγο ένα μεγάλο, βαρύ αυτοκίνητο, στραπατσαρισμένο από τη μια πλευρά, έστριψε απότομα στη διασταύρωση. Το είδε να πλησιάζει κι ενώ το φανάρι των πεζών ήταν ακόμα κόκκινο, άρχισε να περνά το δρόμο κουτσαίνοντας.

            Η ξαφνική εμφάνισή του έκανε τον οδηγό να στρίψει απότομα το τιμόνι, να βγει από την πορεία του και να χάσει τον έλεγχο. Το αυτοκίνητο έφερε μια σβούρα και η καλή πλευρά του συγκρούστηκε με ένα σταθμευμένο όχημα.

            Τς τς, απρόσεχτοι οδηγοί, μονολόγησε ο χωλός.

 

ζ΄

            Ο Άρης και ο Ερμής συνέχιζαν να παίζουν Mortal Combat στο μαγαζί που λεγόταν Arcade Fever, όταν η πόρτα άνοιξε απότομα και μια θεά με καλλίγραμμα πόδια μπήκε μέσα τρέχοντας. Το βλέμμα της έπεσε κατευθείαν πάνω τους. Συνέχισε το τρέξιμο περνώντας από πίσω τους, λέγοντας: Τώρα. Έφυγε χωρίς να πει άλλη λέξη.

            Οι δυο θεοί σηκώθηκαν όρθιοι και στάθηκαν πλάι-πλάι κοιτάζοντας προς την είσοδο. Το αρκετά πάνω από δύο μέτρα ύψος του Άρη έκανε τον Ερμή να εξαφανίζεται δίπλα του. Τέσσερις πελώριοι τύποι με μαύρα κουστούμια εμφανίστηκαν κι άρχισαν να κοιτάζουν το χώρο εξεταστικά. Πελώριοι με τα δεδομένα του Ερμή.

            Πήγε από κει, είπε ο Άρης, δείχνοντας με τον αντίχειρά του πάνω από τον ώμο του.

            Ο Ερμής σήκωσε το ένα του γόνατο και άπλωσε τα χέρια του στο ύψος των ώμων του, αλά Καράτε-Κιντ. Μισόκλεισε τα μάτια του και έσφιξε τα χείλη του. Κοίταξε τους αντιπάλους του απειλητικά, με μια έκφραση που εκείνος ονόμαζε ninja-face.

            Τους έχουμε;, ρώτησε.

            Δεν με αποκαλούν 'θεό του πολέμου' για πλάκα, είπε ο Άρης και στραβώνοντας τα χείλη του προς τη μεριά του Ερμή πρόσθεσε, Και στάσου σαν άνθρωπος. Με ντροπιάζεις

            Ο Ερμής κατέβασε χέρια και πόδι, αλλά διατήρησε το ninja-face του.

            Οι τέσσερις φουσκωτοί όρμησαν προς τα πάνω τους. Ο Ερμής κρύφτηκε πίσω από τον Άρη.

            Ο πρώτος άντρας βρέθηκε στο πάτωμα όταν η γροθιά του Άρη τού τσάκισε το σαγόνι. Ο δεύτερος εκτοξεύθηκε πέντε μέτρα πίσω από μια γερή κλωτσιά στο στομάχι. Οι άλλοι δύο πρόλαβαν και κρεμάστηκαν από πάνω του. Ο ένας από το λαιμό του, προσπαθώντας να τον ρίξει κάτω, κι ο άλλος από το χέρι του, για να το ακινητοποιήσει.

            Πίσω από τον Άρη, ο Ερμής έριχνε μπουνιές και κλωτσιές στον αέρα, με τη συνοδεία κραυγών μάχης.

            Το ελεύθερο χέρι του Άρη άρπαξε τον άντρα που κρεμόταν από το λαιμό του, από τον ώμο και τον πίεσε με δύναμη στην κλείδα, κάνοντάς τον να ουρλιάξει. Ο Άρης τον τράβηξε προς τα πίσω και του έριξε μια κουτουλιά στη μύτη, αφήνοντάς τον αναίσθητο. Ο τελευταίος άντρας που είχε μείνει όρθιος παράτησε το χέρι του Άρη, αφού κατάλαβε ότι ήταν άσκοπο. Πήδηξε, για να μπορέσει να τον φτάσει, και του έδωσε ένα χαστούκι στο μάγουλο. Ο Άρης τον έπιασε από το σβέρκο και το πίσω μέρος του παντελονιού και τον πέταξε πάνω στο Mortal Combat. Η χοντρή οθόνη θρυμματίστηκε και ήχοι ηλεκτρικών εκκενώσεων περιέβαλαν τον άντρα.

            Yes!, αναφώνησε ο Ερμής υψώνοντας τη γροθιά του. Παιχνιδάκι

 

η΄

            Η Άρτεμις είχε βγει από την πίσω πόρτα του μαγαζιού και συνέχισε να τρέχει μέσα στη μεσημεριανή κίνηση. Ο δρόμος της την έβγαλε στο λιμάνι. Αρκετά μακριά από εκείνη, σ' ένα φανάρι ενός δρόμου που συναντιόταν με το δικό της, η Άρτεμις είδε το μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο που είχε σταματήσει να την κυνηγά λίγο νωρίτερα.

            Έτρεξε με φόρα προς την προκυμαία, άπλωσε το χέρι με το βαλιτσάκι προς τα πίσω και σταματώντας την τελευταία στιγμή, το πέταξε μέσα στα νερά, όσο πιο μακριά μπορούσε.

            Άντε, βρείτε το τώρα, είπε μέσα της ικανοποιημένη.

            Έστρεψε την πλάτη της προς το μαύρο αυτοκίνητο και, υψώνοντας το μεσαίο της δάχτυλο, περπάτησε νωχελικά κόντρα σε έναν ασφυκτικά μπλοκαρισμένο από την κίνηση μονόδρομο.

 

θ΄

            Η Ήρα και η Εστία λιάζονταν ακόμα στην παραλία, έχοντας τα μάτια τους στραμμένα προς τη θάλασσα. Εκείνη ήταν η στιγμή που είδαν κάτι να αναδύεται αργά, μέσα από τα ήρεμα νερά. Το κεφάλι ενός άντρα ξεπρόβαλε, που πλησίαζε ολοένα και πιο πολύ προς την ακτή, ώσπου έφτασε προχωρώντας μέχρι εκεί που σκάει το κύμα και σταμάτησε. Τα μακριά μαλλιά και τα γένια του ήταν σκουροκάστανα κι είχε το σώμα αρχαίου Έλληνα θεού. Φορούσε γαλάζιο μαγιό Nike και στα χέρια του κρατούσε ένα μαύρο βαλιτσάκι.

            Σάρωσε με το βλέμμα του την παραλία και χαμογέλασε όταν βρήκε τις δύο θεές. Τις πλησίασε και τις χαιρέτισε με ένα νεύμα του κεφαλιού του.

            Κυρίες μου, ιδού τα λάφυρα της μάχης, είπε κι έτεινε προς αυτές το βαλιτσάκι. Η Ήρα το παρέλαβε κι εκείνος επέστρεψε στη θάλασσα. Βούτηξε κι εξαφανίστηκε.

 

ι΄

            Αρκετοί θεοί και θεές είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται στην πλατεία. Όλοι έδειχναν αρκετά εύθυμοι με την εξέλιξη που είχαν πάρει τα πράγματα. Αυτό που περίμεναν ήταν να φθάσουν οι δυο τελευταίες της ομάδας. Τις είδαν να έρχονται από μακριά, φορώντας λεπτά, διαφανή φορέματα, που από κάτω τους φαίνονταν τα μικρά μπικίνι και οι καλλίγραμμες σιλουέτες τους.

            Μα τις χίλιες γκομενάρες των Ηλυσίων, ψιθύρισε ο Δίας και η Αθηνά τον κλώτσησε με δύναμη στον αστράγαλο, κάνοντάς τον να μορφάσει από τον πόνο.

            Παρεμπιπτόντως, μ' άρεσε πολύ αυτό που έκανες με την Ήρα, είπε ο Δίας.

            Η Αθηνά ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους της. Μας επιστρέφει τα κλοπιμαία. Ήταν η πιο σημαντική θέση

            Όλοι φώναξαν κατενθουσιασμένοι όταν η Ήρα ενώθηκε μ' εκείνους, υψώνοντας το βαλιτσάκι με περηφάνια.

            Τις στιγμές χαράς διέκοψε ο ήχος τροχών που σέρνονται στο δρόμο. Όλοι γύρισαν προς τα εκεί. Το μαύρο αυτοκίνητο από το οποίο είχαν ξεφύγει τόσες φορές, κατάφερε τελικά να τους βρει. Ο οδηγός βγήκε απότομα από μέσα κρατώντας ένα πιστόλι, που το είχε στραμμένο προς το μέρος τους.

            Δώστε μου το βαλιτσάκι, απαίτησε. Ο Άρης μπήκε μπροστά από την Ήρα.

            Από πού στα Τάρταρα ξεφύτρωσε αυτός;, είπε ο Δίας.

            Γαμώτο, καταράστηκε η Άρτεμις, Μ' άκουσε που ανέφερα το σιντριβάνι. Η Δήμητρα της χάιδεψε τα μαλλιά παρηγορητικά.

            Ο άντρας είχε πλησιάσει κι άλλο. Δώστε μου το βαλ...

            Ένας κεραυνός διέσχισε τον πεντακάθαρο ουρανό και χτύπησε τον άντρα κατακέφαλα. Εκείνος αναπήδησε και βρόντηξε στο έδαφος, με τα ρούχα και τα μαλλιά του να καπνίζουν.

            Δέκα ζευγάρια μάτια στράφηκαν και αγριοκοίταξαν τον Δία.

            Τι; Δεν το έκανα εγώ, είπε εκείνος όσο πιο πιστευτά μπορούσε. Οι υπόλοιποι θεοί άρχισαν να περπατούν, αφήνοντάς τον μόνο.

            Αφού είπαμε χωρίς επίδειξη δυνάμεων, συνέχισε προσπαθώντας να δικαιολογηθεί.

 

ια΄

            Όταν επέστρεψαν στον Όλυμπο βρήκαν τον Απόλλωνα να παίζει τη λύρα του σε ρυθμούς ροκ-εν-ρολ. Τους κοίταζε με περιέργεια, έτσι που όλοι έδειχναν χαρούμενοι και γελούσαν.

            Πού ήσασταν σήμερα όλη μέρα;, ρώτησε καχύποπτα. Γιατί ποτέ δεν μου λέτε πού πάτε;

            Όλοι συνέχιζαν να γελούν αγνοώντας τον.

            Έι έι, γιατί δεν μου λέτε;

            Ο Δίας και η Αθηνά μπήκαν μέσα σε ένα από τα δωμάτια του Ολύμπου.

            Σ' το είπα ότι θα τα καταφέρουμε

            Ναι. Και είναι η ώρα να επιστρέψουμε το αντικείμενο εκεί που ανήκει

            Άφησαν το βαλιτσάκι πάνω σ' ένα τραπέζι και το άνοιξαν. Ήταν άδειο. Κοιτάχτηκαν και οι δυο τρομαγμένοι, αλλά σε μια μόνο στιγμή το πρόσωπο του Δία χαλάρωσε.

            Ο Ποσειδώνας, είπε. Κοίταξαν μέσα από ένα παράθυρο και τον είδαν να χαζολογάει με τους άλλους.

            Να του το πούμε;

            Όχι, ας τον αφήσουμε. Θέλει, απλά, να κάνει το κομμάτι του. Να δείξει ότι έχει κι αυτός εξουσία. Θα το επιστρέψει κάποια στιγμή μόνος του. Όταν θα τα κάνει θάλασσα

 

ιβ΄

            Ο Ποσειδώνας έφτασε στο διαμέρισμά του, στο βυθό κάπου στα ανοιχτά της Μυκόνου, αργά εκείνο το βράδυ. Αν και ήταν κουρασμένος μετά από εκείνη την έντονη μέρα, δεν έχασε στιγμή για να δοκιμάσει το νέο του απόκτημα. Περπάτησε προς την κουζίνα κρατώντας το στα χέρια του. Ήταν ένας τσελεμεντές με τίτλο: '200 πετυχημένες συνταγές για Νέκταρ και Αμβροσία'

   


 

 Άγγελος Δραμπάλας:

Eίμαι 28 χρονών και κατάγομαι από το Αγίασμα, ένα χωριό του νομού Καβάλας. Το 2002 τελείωσα τις σπουδές μου στην ΣΤΥΑ της Πολεμικής Αεροπορίας και τα τελευταία 7 χρόνια ζω και εργάζομαι στην Ορεστιάδα. Εδώ μου δόθηκε η δυνατότητα να σπουδάσω και αποφοιτήσω από το τμήμα Αγροτικής Ανάπτυξης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Τον ελεύθερο χρόνο μου μ αρέσει να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη μουσική και τον υποτιτλισμό, και φυσικά με τη συγγραφή. Ξεκίνησα να γράφω από το Γυμνάσιο, αλλά μόνο τον τελευταίο χρόνο ανακάλυψα τη δυνατότητα να μοιράζομαι τις ιστορίες μου μέσω του διαδικτύου. Κάτι που αποδείχτηκε πολύ σημαντικό για μένα.

 

copyright 2009-2011, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας