Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Ποιήματα

Αμαλία Ρούβαλη

 

 

 

Εικόνα μηδέν

Το σκοινί

χαρακώνει

τη διαφάνεια του ορίζοντα

στα δύο

Τόσο εκτυφλωτικό φως

νεκραίνει

τις απολήξεις του αμφιβληστροειδή

Τόσο γαλάζιο και χρυσό

σκάβει τρύπες

στο μυαλό

ούτε μια γκρι απόχρωση

να σπάσει τις χορδές

ούτε μια αιχμηρή επίκληση

να ηρεμήσει την εικόνα.

Τόσο σπαραχτικά γαλάζιος

ο θόλος

κανένα περιθώριο

περιδίνησης

ακινησία νεκρού.

 

Μεσημβρία

 Συμπυκνωμένη μεσημβρία

ακινητοποιημένη  

στον μαύρο ήλιο

 αντιμετωπίζει θαρραλέα

 την ολόφωτη θάλασσα  

που πνέει τα λοίσθια  

στο λυκαυγές φως  

του τίποτα τ'ουρανού.

 

Αιμάσσουσα πορεία

 Όταν θα έχουν σιωπήσει

όλα  τ αηδόνια

και κανείς ήχος δεν θ΄ακουστεί,

καμμιά φωνή,

καμμιά κραυγή

Μόνο

οι διαιρεμένες καρδιές

θα συνεχίσουν αιμάσσουσα πορεία.

Το δάσος θα τις κρύψει.

 

Τότε τα φυλλώματα

θα σκουρήνουν.

Τα ρυάκια θα κυλάνε πιο σιγά

από σεβασμό στον πόνο.

 

Το στερέωμα

θ΄ανάψει τα χιλιάδες αστέρια του

Μυριάδες πεφταστέρια

στη θάλασσα

θα την ραγίσουν.

Απ΄την σκοτεινή ακτή

θα χαιρετίζω την σωτηρία.

 

Προσοχή!

Όλοι με ρωτάνε

γιατί φοράω τόσο σκούρα γυαλιά.

Λέω ότι τα μάτια μου

τα χάρισα στην ασπράδα

των κυμάτων.

Πάνε κι έρχονται,

πάνε κι έρχονται,

κόβονται στα βράχια

ηχηρά διαμαρτυρόμενα

για τον χωρισμό.

Μόνο ελπίζω:

κάποιο χέρι τρυφερό

να τα περιμαζέψει

πριν πουντιάσουν.

 

Ολοχιόνιστο

ολο-

                         χιόνιστο

όνειρο

στολίζει

από

χτες

τα

βλέφαρά μου

δυσπάριτος

η

οροφή

δύσκαμπτες

οι

κορυφές

οι

τοίχοι

λιώνουν

                              σιγά-σιγά

πάγος

υδαρής

                                                         Γλυφές

στα

                                       πλακάκια

κάνει

κρύο

                            είναι

                                                                       καλοκαίρι.

 

500 ΜΕΤΡΑ ΑΝΑΣΑ

Οι αποστάσεις,
στενός κορσές
στ αθλητικά μας παπούτσια
κοψοχρονιά
μας δώσαν τη ζωή
κοψοχρονιά μας τήνε πήραν.
Καρφωμένοι 
πια
στο ίδιο βήμα
αβάδιστο.

 


 

  

Αμαλία Ρούβαλη:

Γεννήθηκε το 1954, μεγάλωσε στο Ναύπλιο και ζει στην Αθήνα. Είναι ποιήτρια,  Ισπανίστρια και μεταφράστρια από  λατινογενείς γλώσσες. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές:  Πρώτα ποιήματα το 1976 και  Έπεα πτερόεντα; το 2009, ετοιμάζει τρίτη. Συνεχίζει να μεταφράζει.

http://www.amarouv.blogspot.com

       

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας