Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Μαθηματικό φλερτ

Άγγελος Δραμπάλας

 

 

 

Αν αφήσετε μια μπάλα να κυλήσει από την κορυφή ενός ψηλού κώνου, η πιθανότητα να καταλήξει εκεί που θέλετε είναι μηδέν. Κι αυτό επειδή υπάρχουν άπειρες διαδρομές που μπορεί να ακολουθήσει. Ενώ υπάρχει η δυνατότητα η μπάλα να φτάσει τελικά στο επιθυμητό σημείο, η πιθανότητα να συμβεί αυτό εξακολουθεί να είναι μηδέν. Παραλογισμός των μαθηματικών, θα πείτε πολλοί από εσάς. Πληροφορία άνευ ουσίας, θα πείτε κάποιοι άλλοι. Ποιος νοιάζεται, θα αναφωνήσουν μερικοί. Αλλά για τον Άρη, αυτό ακριβώς ήταν η κατάρα του.

Ο Άρης είναι ο τυπικός νέος που είναι ερωτευμένος με την κοπέλα που το μπαλκόνι της είναι δίπλα απ το δικό του, αλλά σε διαφορετική πολυκατοικία, και η οποία ακούει στο όνομα Άνα, με ένα ν. Η Άνα έχει τη συνήθεια να βγαίνει στο μπαλκόνι της, να κάθεται στο μικρό τραπεζάκι που είναι τοποθετημένο στην αριστερή άκρη του και να απολαμβάνει το καφεδάκι της με τη συντροφιά του απογευματινού ήλιου. Αυτό γίνεται πολύ τακτικά από την στιγμή που άρχισαν οι ανοιξιάτικες ζέστες και είναι επίσης, ο λόγος που ο Άρης δεν μπορεί να ξεκολλήσει το βλέμμα του από το παράθυρο, περιμένοντας για την εμφάνισή της.

 Οι φορές που, εντελώς τυχαία κατά τα λεγόμενα του Άρη, συναντιούνται οι δυο τους στα εκατέρωθεν μπαλκόνια, είναι αρκετά συχνές. Τόσο συχνές μάλιστα που η Άνα έφτασε στο ακόλουθο συμπέρασμα: η πιθανότητα ο Άρης να βρίσκεται μέσα στο σπίτι του είναι αντιστρόφως ανάλογη της πιθανότητας τού να βρίσκεται η ίδια έξω, στο μπαλκόνι της. Ο Άρης, φυσικά, δεν κατάλαβε τίποτα απ αυτά και αρκέστηκε στο να χαμογελάσει, όταν η Άνα τού εκμυστηρεύτηκε το συλλογισμό της.

Έχεις το χαρτί με τους υπολογισμούς;, την είχε ρωτήσει. Θέλω να τους μελετήσω επειδή κάτι δεν μου κάθεται σωστά

Τους έκανα στα γρήγορα με το μυαλό μου. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολοι. Οφθαλμοφανείς, θα έλεγα, του απάντησε με μια χροιά γλυκιάς ειρωνείας στον τόνο της φωνής της. Ο Άρης είχε αναρωτηθεί αν έτσι του έλεγε ότι καταλάβαινε περισσότερα απ όσα έδειχνε.

Η Άνα ήταν φοιτήτρια Μαθηματικών, κάτι που έκανε το μυαλό της να λειτουργεί με πολύ διαφορετικό τρόπο απ το δικό του. Επίσης, ο τρόπος που εκφραζόταν χρειαζόταν, πολλές φορές, μια μικρή αποκρυπτογράφηση.

 Την πρώτη φορά που συναντήθηκαν ο Άρης τσαλαβουτούσε ξυπόλητος μέσα στα νερά που είχε αδειάσει στο μπαλκόνι του για να το καθαρίσει. Η Άνα ξεπρόβαλε εντελώς απρόσμενα μέσα από το διαμέρισμά της κρατώντας μια λεκάνη με πλυμένα ρούχα, έτοιμα για άπλωμα.

Καλημέρα, της είχε πει, ήδη καταγοητευμένος από την ομορφιά της, χωρίς να πολυνοιάζεται για την εικόνα που παρουσίαζε, με τα μπατζάκια του σηκωμένα ως τα γόνατα, με το λάστιχο να τρέχει νερό στο ένα χέρι και την σκούπα στο άλλο. Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε κι ένα χαμόγελο σχηματίστηκε αμέσως στο πρόσωπό της, το οποίο έτεινε να μετατραπεί σε γέλιο.

Καλημέρα και σε σένα, του απάντησε. Μπορείς να περιμένεις ακίνητος μια στιγμή μέχρι να φέρω τη φωτογραφική μου μηχανή;. Τα μάτια της του χαμογελούσαν περιπαιχτικά.

Δεν θα με πιστέψεις αν σου πω ότι έκανα πρωινή γυμναστική, έτσι;, απάντησε ο Άρης συνειδητοποιώντας το παρουσιαστικό του.

Μόνο αν πιστέψεις πως εδώ μέσα, είπε εκείνη δείχνοντας τη λεκάνη με τα πλυμένα, την οποία είχε ακουμπήσει στο τραπεζάκι,  βρίσκονται μικρά ανθρωπάκια που παίζουν μήλα

Ο Άρης έκανε πως κοίταζε με ενδιαφέρον τη λεκάνη της. Τελικά της είπε: Εκείνη η ξανθιά που κρατάει την μπάλα είναι σκέτη γλύκα.

Γέλασαν κι οι δυο τους, κι όταν σταμάτησαν, ο Άρης τής είπε το όνομά του.

Είμαι η Άνα, με ένα ν, του απάντησε εκείνη.

Το κατάλαβα. Ο τρόπος που το πρόφερες ακούστηκε με ένα ν, της χαμογέλασε, αλλά εκείνη βιάστηκε να συνεχίσει, σαν να έλεγε ένα ποιηματάκι που το είχε πει πολλές φορές.

Πολλοί θα νόμιζαν ότι το σωστό θα ήταν για ν=2, αλλά για μένα το σωστό είναι ν=1, κι εκεί σταμάτησε και κοίταξε τον Άρη, περιμένοντάς τον να ανταποκριθεί στο αστείο της. Εκείνος είχε γουρλώσει τα μάτια του ψάχνοντας για μια καλή κι έξυπνη απάντηση, αλλά τα μαθηματικά δεν ήταν ποτέ ο τομέας του. Γι αυτό την ρώτησε απλά:

Τι καιρό έχετε στη NASA;

Η Άνα στράβωσε λίγο το στόμα της, δείχνοντας πως δεν της άρεσε και τόσο η απάντησή του.

Ας μην σε κρατάω άλλο από την πρωινή σου γυμναστική. Πρέπει κι εγώ να βγάλω τα ανθρωπάκια μου να πάρουν καθαρό αέρα, του είπε και στράφηκε προς την λεκάνη με τα ρούχα.

Ο Άρης έκανε πως συνέχιζε το πλύσιμο του μπαλκονιού, ενώ κρυφοκοίταζε την μεθοδικότητα με την οποία άπλωνε τα ρούχα της. Διάλεγε ένα ρούχο μέσα από την λεκάνη, το έπιανε με τα δυο της χέρια, το τίναζε δυο φορές στον αέρα και ύστερα το έβαζε στην απλώστρα. Στη συνέχεια βουτούσε το χέρι της μέσα σε μια σακούλα με μανταλάκια, με τα οποία κρεμούσε τα ρούχα. Με έκπληξη ο Άρης παρατήρησε ότι τα μανταλάκια ακολουθούσαν μια συγκεκριμένη χρωματική διάταξη. Μπλε, πράσινο, κίτρινο, κόκκινο και μετά πάλι από την αρχή.

Όπως η ακολουθία των χρωμάτων στο ουράνιο τόξο, σκέφτηκε ο Άρης, και μάλλον πρέπει να  πολύ τσατισμένη που δεν μπορεί να βρει πορτοκαλί, γαλάζια και μοβ μανταλάκια

Η Άνα τέλειωσε με το άπλωμα των ρούχων και κατευθύνθηκε προς την μπαλκονόπορτα. Μόνο λίγο πριν εξαφανιστεί στο εσωτερικό του διαμερίσματός της έστρεψε το κεφάλι της και έριξε ένα και μόνο βλέμμα στον Άρη, που εκείνη την στιγμή προσποιούταν ότι έπλενε το μπαλκόνι του, σπρώχνοντας νερά δεξιά κι αριστερά με την σκούπα. Όταν η μπαλκονόπορτα έκλεισε ο Άρης βρέθηκε και πάλι να στέκεται με την σκούπα στο ένα χέρι και το λάστιχο στο άλλο. Σκεφτόταν πως η συνάντησή του με την Άνα δεν πήγε και πολύ καλά και πως, κατά κάποιον τρόπο, ήταν δικό της το φταίξιμο, αφού δεν του είχε δώσει τις ευκαιρίες που ήθελε για να της δείξει ποιος είναι. Ίσως, από την άλλη, να το παράκανε κι εκείνος με τα σαχλά αστειάκια του. Έτσι κι αλλιώς, ήταν η πρώτη τους συνάντηση, τα πράγματα μπορεί να έφτιαχναν αργότερα. Μια κακιά σκέψη, όμως, πέρασε από το μυαλό του. Έβαλε το αντίχειρά του μπροστά από το στόμιο του λάστιχου εκτοξεύοντας μια συμπιεσμένη δέσμη νερού στο μπαλκόνι της Άνας, καταβρέχοντας την μπουγάδα της.

Αυτό ήταν για ν=πάρ τα!, μονολόγησε.

Αυτή ήταν η πρώτη συνάντηση του Άρη με την Άνα, η οποία σπινθήρισε τα συναισθήματά του για κείνη. Και κάθε νέα τους συνάντηση θα πρόσθετε έναν καινούριο σπινθήρα μέσα του, ώσπου τελικά ένας ορυμαγδός συναισθηματικών πυροτεχνημάτων τον κατακυρίευσε. Σιγά-σιγά συνειδητοποίησε ότι αυτό που ένιωθε ήταν πολύ δυνατό για να το αμελήσει κι άρχισε να ψάχνει τρόπους για να έρθει πιο κοντά στη γειτόνισσά του.

Αυτόν τον οδήγησε, αρχικά, στο να παρακολουθεί το μπαλκόνι της, ώστε να εμφανίζεται μπροστά της όταν εκείνη βρισκόταν εκεί. Τις περισσότερες φορές αντάλλαζαν έναν απλό χαιρετισμό και μια-δυο τυπικές κουβέντες. Η Άνα δεν φαινόταν να πολυθέλει την παρέα του κι εκείνος δεν ήθελε να γίνεται πιεστικός και κουραστικός. Ίσως να έφταιγε η κακή πρώτη εντύπωση που είχε κάνει.

Στη συνέχεια άρχισε να παρακολουθεί το διαμέρισμά της. Πολλές φορές, συνήθως τις βραδινές ώρες, καθόταν στο μπαλκόνι του προς τη μεριά της Άνας, και έστηνε αφτί προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβαινε εκεί μέσα. Ήθελε να μάθει όσο το δυνατόν περισσότερα για εκείνη κι αυτός ήταν ένας από τους τρόπους, αν και λιγάκι κουλός, που είχε στη διάθεσή του. Κάθε δεδομένο θα ήταν πολύτιμο για κείνον. Τι μουσική ακούει, αν της αρέσει να τραγουδάει στο μπάνιο, τι είδους παρέες έχει. Τίποτα όμως. Το διαμέρισμά της ήταν λες και το είχε καλύψει ένα πέπλο σιωπής. Και τότε ο Άρης άρχισε να ανησυχεί μήπως η Άνα ήταν δημιούργημα της φαντασίας του. Απ ό,τι θυμόταν δεν είχαν συναντηθεί ποτέ μπροστά από τις εισόδους των πολυκατοικιών τους, μιας και ήταν διπλανές. Απόδιωξε αυτήν την σκέψη γρήγορα.

Το ότι κάποια σε αποφεύγει δεν σημαίνει ότι είσαι και τρελός, έλεγε στον εαυτό του.

Το κοντινότερο σε ραντεβού που είχαν οι δυο τους ήταν ένα από εκείνα τα απογεύματα που ο Άρης αντιλήφθηκε την παρουσία της Άνας στο μπαλκόνι της. Μέσα από το παράθυρό του την είδε να κάθεται στο τραπεζάκι της και να πίνει καφέ, διαβάζοντας ένα βιβλίο. Έτσι λοιπόν, έφτιαξε κι εκείνος ένα φραπεδάκι και βγήκε έξω. Η Άνα είτε ήταν πολύ απορροφημένη και δεν τον κατάλαβε, ή απλά τον αγνόησε. Εκείνος σκέφτηκε πως έπρεπε να πάρει την πρωτοβουλία.

Χα, για δες μας, της είπε, σχεδόν βγήκαμε για καφέ παρέα

Η Άνα σήκωσε αργά τα μάτια της από το βιβλίο και τον κοίταξε.

Αυτό είναι ένα ασυμβίβαστο ενδεχόμενο, του απάντησε κι επέστρεψε στην ανάγνωση του βιβλίου της.

Γιατί δεν του έβγαζε μια κίτρινη κάρτα, ή δεν του έριχνε ένα άκυρο, όπως θα έκαναν όλες οι νορμάλ κοπέλες, και του έδινε αυτές τις ξερές και ακατανόητες απαντήσεις; Δεν είχε ιδέα πώς έπρεπε να ανταποκριθεί σ αυτές αφού καλά-καλά δεν καταλάβαινε τη σημασία τους.

Ανακάτεψε με δύναμη τον φραπέ προσπαθώντας με τον ήχο από τα παγάκια να διαταράξει την ηρεμία και το διάβασμά της. Ύστερα έκανε ένα γύρο στο μπαλκόνι, με αργά βήματα, κι επέστρεψε στην πόρτα για να ξαναμπεί μέσα. Εκεί στάθηκε για ένα λεπτό και κοίταξε προς την Άνα. Εκείνη τον αντιλήφθηκε και πήρε τα μάτια της από το βιβλίο και τα έστρεψε προς τα δικά του.

Πάω μέσα, της είπε και με βλέμμα γεμάτο σοφία πρόσθεσε, Ενδεχομένως.

Παρόλη την απειρία των προσπαθειών οδηγούταν συνεχώς στο ίδιο απογοητευτικό αποτέλεσμα. Και τώρα που το καλοκαίρι πλησίαζε απειλητικά κι έφτανε ο καιρός που η Άνα θα έφευγε για τις διακοπές της, κατάλαβε ότι έπρεπε να πάρει πιο δραστικά μέτρα. Έπρεπε να δημιουργήσει ένα παράδοξο, μια απροσδιόριστη μορφή, μια διαίρεση με το μηδέν. Επειδή βαθιά μέσα του ήξερε ότι μπορούσε να φτάσει εκεί που επιθυμούσε, ότι είχε αυτήν τη δυνατότητα.

Άνοιξε, λοιπόν, τον υπολογιστή του και με τις ελάχιστες γνώσεις που διέθετε βυθίστηκε στον ακατανόητο κόσμο των μαθηματικών. Μετά από πολλές ώρες κι έχοντας συλλέξει τις πληροφορίες που επιθυμούσε, πήρε μια λευκή κόλλα χαρτί κι άρχισε να γράφει:

Έχω ένα πρόβλημα και νομίζω ότι εσύ είσαι το καταλληλότερο άτομο για να μου το λύσει

Όταν τέλειωσε με το γράψιμο έψαξε μέσα στα διάφορα, παλιά πράγματά του και βρήκε ένα βελούδινο κουτάκι, απ αυτά που όταν τα ανοίξει μια κοπέλα περιμένει να βρει ένα δαχτυλίδι μέσα. Δίπλωσε προσεκτικά το χαρτί και το τοποθέτησε μέσα. Στη συνέχεια βγήκε στο μπαλκόνι του και το πέταξε, σε μια προσπάθεια να το στείλει πάνω στο τραπεζάκι της Άνας. Εκείνο κατρακύλησε και κρύφτηκε σε μια γωνία, κάνοντάς τον να βλασφημήσει. Αλλά αφού δεν μπορούσε να κάνει τίποτ άλλο, χώθηκε πάλι στο διαμέρισμά του, ελπίζοντας ότι το κουτάκι θα έβρισκε τελικά, την παραλήπτριά του.

Δυο μέρες μετά κι ενώ η Άνα δεν είχε δώσει σημεία ζωής μέχρι τότε, ακούστηκε ο ήχος του κουδουνιού, του διαμερίσματος του Άρη. Εκείνος, μη ξέροντας ποιος μπορεί να είναι, πήγε και άνοιξε την πόρτα. Έμεινε άναυδος όταν βρήκε την Άνα να στέκεται πίσω από την πόρτα του. για μερικές στιγμές μείνανε και οι δύο αμίλητοι, κοιτάζοντας ο ένας στα μάτια του άλλου.

Σίγουρα ξέρεις πώς να μιλάς σε μια κοπέλα, του είπε σηκώνοντας το χέρι της, όπου κρατούσε, ξεδιπλωμένο, το χαρτί που της είχε στείλει.

Ήθελα απλά να σου πω ότι δεν θα είναι το ίδιο εδώ, χωρίς εσένα

Το κατάλαβα, είπε εκείνη και χωρίς να λάβει κανενός είδους πρόσκληση πέρασε μέσα από την πόρτα και μπήκε στο διαμέρισμα. Καθώς περνούσε δίπλα από τον Άρη τού έδωσε το χαρτί που κρατούσε. Εκείνος το κοίταξε και είδε γραμμένο το πρόβλημα που είχε γράψει λίγες μέρες νωρίτερα.  

 

Έλυσα το πρόβλημά σου, του είπε η Άνα μέσα από το διαμέρισμα, Ήταν πανεύκολο. Αν και η συνειδητοποίηση της λύσης του εξέπληξε και μένα, πολύ ευχάριστα

Ο Άρης είχε απομείνει να στέκει μόνος του, μπροστά στην ανοιχτή πόρτα. Γύρισε το χαρτί που κρατούσε από την ανάποδη κι εκεί υπήρχε γραμμένη η λύση, από το χέρι της Άνας. Ήταν η λύση που περίμενε. Απλή και μοναδική. x=1.

Αν ήταν πανεύκολο γιατί έκανες πέντε μήνες να το λύσεις;, φώναξε στην Άνα κλείνοντας την πόρτα.

 

ΤΕΛΟΣ σχεδόν

 

    Για όσους και όσες δεν τα πάτε καλά με τον μαθηματικό συμβολισμό ή τα έχετε ψιλοξεχάσει, στο Σκονάκι υπάρχει η εξήγηση και η λύση του προβλήματος του Άρη.

 



 

  

 Άγγελος Δραμπάλας:
        Γεννήθηκα το Νοέμβριο του 1982 και κατάγομαι από το Αγίασμα, ένα χωριό του νομού Καβάλας. Το 2002 τελείωσα τις σπουδές μου στην ΣΤΥΑ της Πολεμικής Αεροπορίας. Το 2009 αποφοίτησα από το τμήμα Αγροτικής Ανάπτυξης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, ενώ ζούσα και εργαζόμουν στην Ορεστιάδα. Πλέον μένω στη Χρυσούπολη Καβάλας, στον τόπο όπου μεγάλωσα. Τον ελεύθερο χρόνο μου μ αρέσει να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη μουσική και τον υποτιτλισμό, και φυσικά με τη συγγραφή. Ξεκίνησα να γράφω από το Γυμνάσιο, αλλά μόνο τον τελευταίο χρόνο ανακάλυψα τη δυνατότητα να μοιράζομαι τις ιστορίες μου μέσω του διαδικτύου. Κάτι που αποδείχτηκε πολύ σημαντικό για μένα.

                    

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας