Μενού    Οδηγίες υποβολής    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Φωτο-γράφοντας   Η οικοδέσποινα    Μαγειρεύοντας...    Επικοινωνία     

 

 

 

 

Ο Λόφος

Χαριτίνη Ξύδη

 

 

Πώς ναναι τώρα που πέφτει ο ήλιος στο λόφο

απέναντι απτο σπίτι σου

τι ώρα θα ξυπνάς άραγε;

Θαχει σκοτεινιάσει;

Ποια θαναι η πρώτη κουβέντα που θα λες

Θανακατεύεις τα μαλλιά σου; θα ταχεις κόψει;

Θανοιγοκλείνεις τα μάτια σου σαν

Απορημένο παιδί;

Εκεί στο λόφο απέναντι απτο σπίτι σου

Είχα καπνίσει το πρώτο μου τσιγάρο

είχα ζαλιστεί τόσο απτην πρώτη ρουφηξιά

που δεν έβλεπα μπροστά μου

Δίπλα το νεκροταφείο

Έλεγες πως μυρίζουν οι νεκροί λεβάντα

Αναλόγως από πού έρχεται ο αέρας

Εγώ μύριζα από τότε λιβάνια

Αλλά ο καπνός αγρίευε τη μυρωδιά

Και φοβόμουν

Ήθελα να ξεσπάσω τη φωνή μου με κραυγές

Κάποιες φορές το έκανες εσύ κι ακούγονταν

Ο αντίλαλος σαγαπώ χωρίς ναχεις πει αυτό

Άναβαν τα καντηλάκια το βράδυ απ'αυτό το σ'αγαπώ

βαρκούλες με τα πυροφάνια τους στο πέλαγος του Άδη

κι άλλες φορές το'λεγες στ'αλήθεια ίσα ίσα ψιθυρισμένο

αλλά με ξεκούφαινε

 

Τέλος πάντων έλεγα για το λόφο

το πρώτο μου τσιγάρο κάτω από μια ελιά

παραδίπλα το σχοινί του Ιούδα φθαρμένο

Έβαλες το χέρι σου μέσα στο τζιν μου

με χάιδευες όσο κάπνιζα

Δεν ήξερα να πω αν μαρέσει

Ούτε το τσιγάρο ούτε το χάδι

Πώς ναναι τώρα στο λόφο;

Ποιες μυρωδιές να ανακατεύονται στα μαλλιά

στα δάχτυλά σου

φιλάς ακόμα τα πέταλα στις μαργαρίτες;

Ποιοι χαϊδεύονται κάτω απτην ελιά;

Πώς μυρίζουν οι ανάσες των κρεμασμένων;

Κάποτε ο αέρας μου φέρνει σκουριά

από αίμα σκοτωμένο

κι άλλοτε κοπριά απ'τα βουστάσια

-δεν φοβάμαι

φυτίλια κρατάνε ζεστή τη φωνή και τη μνήμη

Αλλά εγώ έχω μάθει πια στα λιβάνια

όλο πένθος συναντάω

Βαρύ σκοτεινό πηχτό σαν κατακάθι

Γιαυτό πρώτη φορά αναρωτήθηκα για κείνες

Τις παλιές συνήθειες

να χαϊδευόμαστε κάτω απτην ελιά

Να τρέχουμε ξυπόλητοι  με τους κουβάδες

κατά μήκος του Ποταμού για να πιάσουμε καβούρια

Να κολυμπάμε γυμνοί από τα μέσα Απριλίου

Να πατάμε αχινούς και να μου βγάζεις

Ταγκάθια απτις πατούσες

να λιαζόμαστε σαν σαύρες δίπλα δίπλα

νανακατεύω τα μαλλιά σου

να μου μαθαίνεις στην καραμπίνα σκοποβολή

αλλά μόνο στα άδεια τενεκεδάκια της έψα

ρίχναμε τα χιλιοτρυπούσαμε και βγάζαμε το άχτι μας

έπειτα παριστάναμε ότι όπως οι μεγάλοι πηγαίναμε

κι εμείς για Τσίχλες στις Σκιές του Αη Γιώργη

Ενώ στο είχα υποσχεθεί

Δεν θαναρωτηθώ πως θαναι στο λόφο

Ούτε στο παλιό σπίτι που

Ούτε θα θυμηθώ πως την πρώτη φορά

Που κοίταζες ώρα τα μάτια μου

Είπες πως είναι το ασπράδι της ίριδας

Πλοίο για ναράζουν λιμάνια

Στο είπα

Έκανα λάθος και ζαλίζομαι

και μπερδεύομαι

Χωρίς μήνες και μέρες

εγώ το ξέρω

Χαλάλι σου κι ο αμφορέας

Και η τουφεκιά

Άλλωστε έκοψα το τσιγάρο

Πάω συχνότερα στα νεκροταφεία

   

Και τώρα είναι Δεκέμβρης

Ο μήνας που σκοτώνονται οι θάλασσες

Κι όλα τα φύ[λ]λα καίγονται στο 22 

 


 Χαριτίνη Ξύδη:

Γεννήθηκε στο Βόλο. Ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε με το μυθιστόρημα C-Minor,Ένα Αιρετικό Ρομάντζο (Ιωλκός 2005).Τον Δεκέμβρη του 2007 διακρίθηκαν με έπαινο από την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης, στο Η Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης, τρία ποιήματά της. Τον ίδιο χρόνο, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για τη νουβέλα Η Ίρμα των Δαιμονίων.Τον Ιανουάριο του 2008 διακρίθηκε με Α έπαινο από την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης, στο 9ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Ο Δρόμος, στο Λογοτεχνικό Περιοδικό Σοδειά και στην Τριφυλλιακή Εστία.

 

Βιβλιογραφία:

~C-Minor, Ιωλκός 2005

~Οι Τρομπέτες του Οκτώβρη, Κώδικας 2007

~Το Ράμφος, Κώδικας 2007

~Η ερωμένη απολεσθέντων θαυμάτων, Κώδικας 2007

~Τα Όνειρα Καπνίζουν, Γαβριηλίδης 2008

~Η Φαίδρα Φις δεν είναι ψάρι (υπό έκδοση)

~Eas excomunico (υπό έκδοση)

 

copyright 2009-2011, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας