ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ  

Ένα Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

   

 

 

Ο Γιώργος Βέης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955, όπου σπούδασε νομικά. Παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στη Σχολή Διεθνών και Δημοσίων Σχέσεων του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης. Άρχισε να δημοσιεύει ποίηση το 1970 στη «Νέα Εστία» και αλλού. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε επτά ευρωπαϊκές γλώσσες και στα κινεζικά. Έχουν εκδοθεί δέκα ποιητικές του συλλογές. Από το 1976 γράφει κριτική λογοτεχνίας.

  

Έδωσε διαλέξεις για τα ελληνικά γράμματα στην Βιβλιοθήκη του αμερικανικού Κογκρέσου, σε ιδρύματα της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και σε Πανεπιστήμια της Μελβούρνης. Το 1984 οι δημοτικές αρχές του Reading της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ του παρέδωσαν το κλειδί της πόλης. Το 1989 τιμήθηκε με το βραβείο «Ανδρέας Κάλβος» του Queens College του Πανεπιστημίου της Πόλης της Νέας Υόρκης για την στήριξη που παρείχε εκεί, ως Πρόξενος, στον τομέα των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών. Το βιβλίο του με ταξιδιωτικές μαρτυρίες «Ασία, Ασία» απέσπασε Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, το 2000. Το 2008, η συλλογή του «Λεπτομέρειες κόσμων» τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης «Λάμπρος Πορφύρας» της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει μεταφράσει Μπόρχες, Τσάντλερ, Κινέλ, Τζων Λούθερ Λονγκ και άλλους. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε Γενικός Πρόξενος στο Χονγκ Κονγκ, στο Μακάο, στη Μελβούρνη, στο Ντόρτμουντ και Πρέσβυς στο Σουδάν με παράλληλη διαπίστευση στη Σομαλία.


Κύριο Μενού

 

 

Τι μου λένε οι Εποχές

 

του Γιώργου Βέη 

 

 

 

                                  I

 

«Μόνο λήθη περιέχει αυτό το απόγευμα;»

Πες το καλύτερα από την αρχή χωρίς ντροπή

με τα μάτια κλειστά στη δυνατή βροχή του Μάρτη

«Μόνο λήθη μάς μαθαίνει αυτό το απόγευμα;»

 

Ξεναγοί και φύλακες τα τρυγόνια, θεμέλια

ναών πυρπολημένων φορτωμένα τώρα με

γαλήνη θα γίνουν η θετή μας πατρίδα, μέρες

σαν το πόσιμο νερό κύλησαν μέσα σε φράσεις

 

επιμύθια των ιστορικών, άγονη γραμμή

χαρτί ο πολιτισμός τσαλακωμένο, αέρας

το σηκώνει ψηλά μαζί με τα πουλιά των βάλτων

 

κάθε πλανήτης που ανάβει πιο κοντά μάς φέρνει

σε ό, τι έδειξε το κάρμα, σε όποιο όνειρο

μάς λέει ότι είμαστε κι εμείς σώμα αστρικό.

 

 

                                  II

 

 

Κι η ακρόαση μέρα νύχτα, γιατί έτσι πρέπει

με το αυτί απαλά στη χλόη, μέσα στις ρίζες

βαθιά στην ιστορία των χαμένων μας ερώτων

το μυθικό παρόν, το βλέπω: κέρδος καθαρό

 

θα’ ρθει η δίκαιη στιγμή να τα χωρέσει όλα

να γίνει ο καιρός έλεος, το ταπεινό χρώμα

άσκηση ζωγραφικής για τα παιδιά μας είναι ο

Παράδεισος- λέξεις που χάθηκαν, ξαναβρέθηκαν

 

όπως χρυσάφι, ντύνουν απληστία και οδύνη

όσα θέλησες με τόσο πείσμα, σκεπασμένα πια

από τις ήττες οικογενειών, σε αναζητούν

 

κι ο ουρανός, αυτό το σπάταλο βλέμμα, μια λύση

ευκαιρίας, το κέλυφος των επινοήσεων

με λένε κόκκο της άμμου, μαθαίνω να θυμάμαι.

 

 

                                    III

  

 

Στις πορείες, στην έρημο των δωματίων πάντα

ως τις ανάσες του τέλους, ο σύντροφος, ο τρόμος

θες να μάθεις πώς προφέρεται σωστά η θάλασσα

μόνο απορίες είσαι, σαν την άγρια φύση:

 

«Σαν τους αγγέλους του Ταλμούδ, που αφού το θεό τους

υμνήσουν, γκρεμίζονται μετά στην ανυπαρξία

όλοι μαζί, έτσι κι εγώ θα σβήσω στο στόμα

στο χάος του «μάλλον όχι» και του «δήθεν ναι» χωρίς

 

να προλάβω την άνοιξη, το άλλο καλοκαίρι;»

Το τραπέζι είναι στρωμένο, θα μείνεις μαζί μου

έτσι κι αλλιώς έξω ο κόσμος στον τροχό είναι

 

των πολέμων δεμένος, στην κατάρα της πείνας

το παράθυρο έχει ήδη ματώσει, η πόλη

άκυρη, ανεβαίνει κόμπος στο λαιμό η νίκη.

 

 

                                IV

 

  

Η αγαλλίαση, από πού άραγε να φτάνει

ως εδώ, το κρασί έχει τελειώσει τα τσιγάρα

δεν έχουν νόημα πια, λυδία λίθος η λέξη

που μόλις μού έδωσες: «ανάπαυση». Σαν το νέο

 

χιόνι όλα ξαναγυρίζουν στη θέση τους, τρελλά

πετούν από χαρά τα χελιδόνια που μας βλέπουν

από την κόλαση να επιστρέφουμε γεροδε-

μένοι, θητεία που έληξε σε γνώση μυστική

 

έλα ας θάψουμε βαθιά στην αυλή μας τη θλίψη

του χειμώνα και την ανώφελη εγκαρτέρηση

μέσα στις θύελλες των εποχών, είμαστε από

 

το χώμα που ξέρει τη βοσκή του, θα περάσουν οι

αιώνες για να φτάσουμε πάλι εδώ: Μεθώνη

πυγολαμπίδων μαρμαρυγή, σταθερή πορεία.

  

   

    Άνοιξη 2010

    Μενού

    Οδηγίες Υποβολής

    Επικοινωνία

    English

    Σχόλια


Το ένα καλύτερο από το άλλο.

Ελένη Λόγγου

 

Αριστούργημα, όπως όλη η ποίηση του

 
copyright 2010, Los Angeles
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας