Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Τρία ποιήματα

Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη

 

 

 

                                                                     Ματίλντα

 

 

Πάλι κοιμάσαι στη μέση του δρόμου.

Το αυτί σου γίνεται ένα με τους ήχους της νύχτας. Το ένα σου μάτι ψάχνει κάποιο απειλητικό

φως.

Τ αστέρια αντανακλούν στο περιλαίμιό σου,  φτιαγμένο από φεγγαρόπετρες.

Αν ζήσεις σήμερα, δε θα πεθάνεις ποτέ.

Τρύγησες την ευτυχία του ύπνου μια μέρα με ήλιο, μια νύχτα με βροχή.

Τα κουνάβια ρουφούν τ απόνερα από τις λακούβες της ασφάλτου με λαιμαργία. Σε κοιτούν,

κουνάνε το κεφάλι και κρύβονται στις τρύπες τους.

Από μακριά το βαρύ βουητό του φορτηγού. Εσύ απλωμένη στα γατοχώραφα όπου φυτρώνουν

χιλιάδες σαρδέλες.

Θα ζήσεις; Σήμερα είναι τώρα.

Μάζεψε την ουρά σου, Ματίλντα.

 

 

 

Η ωραία των κεραυνών

 

 

Πήρες πάλι το δρομί δρομάκι. Ξυπόλητη, να σου τρυπούν τα πόδια τα χαλίκια.

Ωραία, που γυρνάς; Οι λυγμοί σου φτάνουν μέχρι εδώ. Αυτός ο δρόμος πουθενά δεν οδηγεί. Η

ανάσα σου μυρίζει σύννεφο. Να προσέχεις τα χαντάκια που κατοικούν τα φαντάσματα. Ο

ουρανός σου γνέφει. Τράβα στην καυτή άμμο, μόνο μη μου ξυπνάς. Μη μου ξυπνάς τους

κοιμισμένους κάκτους. Μόνο νανούρισέ τους. Σαν ορφανά παιδιά. Μην ξεχάσεις να μου γράψεις.

Να μου στείλεις και φιλιά. Φίδια τα μαλλιά σου. Στο σύθαμπο αρμενίζει το φεγγάρι. Στο καλό.

 

 

 

Οι τσιγγάνοι

 

 

Ήρθαν απ το Τολέδο με το βοριά. Τους βλέπεις; Χορεύουν. Τα μαλλιά τους μαύρα φύκια. Τα

μάτια τους σίδερο καυτό, γίνονται ένα με τον πύρινο δρόμο. Τα κόκαλά τους λιώνουν στην καυτή

άσφαλτο, μ ένα ρυθμό που αδράχνει το ατσάλι.

Ακούς τα καμπανάκια που χτυπούν,  ραμμένα στις φούστες των γυναικών; Τα μωρά τους

βυζαίνουν αλάτι. Τα δάχτυλά τους φτάνουν μέχρι τον ουρανό. Κάθε μακρινό μονοπάτι είναι

φτιαγμένο για τα βήματά τους.

Μην αμολήσεις τα σκυλιά. Όταν επιστρέψεις θά ναι ξανά εδώ. Θα δεις τις φωτιές ψηλά στον Αη-Γιώργη. Θα σε περιμένουν να σου δείξουν το δρόμο, με πόδια βρεγμένα απ του Σεπτέμβρη τις

βροχές. Οι τσιγγάνοι είναι ο άνεμος. Οι τσιγγάνοι είναι εσύ.

  


 

  

Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη:


         Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι δασκάλα ειδικής αγωγής. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Νεκρές Θάλασσες (εκδ. Μανδραγόρας). Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά, ανθολογίες, ηλεκτρονικά περιοδικά και λογοτεχνικούς ιστοχώρους. Είναι μέλος αρκετών λογοτεχνικών συλλόγων και μέλος του Δ.Σ. του Αττικού Πνευματικού Ομίλου Γλυφάδας.          

 

copyright 2009-2011, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας