Μενού    Οδηγίες υποβολής    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Φωτο-γράφοντας   Η οικοδέσποινα    Μαγειρεύοντας...    Επικοινωνία     

 

 

 

 

Ένα Ποίημα

Μαρία Τσιράκου 

 

Στην παρένθεση της μέρας

 

Εσύ, μετρούσες τη διάμετρο του μηδέν

περιμένοντας το λεωφορείο, στάση γωνία

κούραση πρωινή της ζωής σου

καθημερινότητα το λέμε,

γιατί δεν αντέχουμε να το πούμε αλλιώς.

Παραίτηση, ίσως;

 

Εσύ, κοιτούσες την κίνηση της πόλης

πάλευαν ενοχλημένα τα απωθημένα σου

πάλι τα ίδια να λέμε;

Ναι, θα τα λέμε,

γιατί αρνείσαι την κίνηση του εαυτού σου.

Τον παρατήρησες ποτέ στον καθρέφτη;

 

(Εκείνος, δρόσισε το πρόσωπό του

με ένα χαμόγελο, με μια καλημέρα.

Μουρμούρισε κοινότοπα η ζωή είναι ωραία.

Περπατούσε, παρατηρούσε,

βίωνε, ζούσε, στιγμές_ στιγμές

την ευτυχία του, γεννούσε).

 

Εσύ, υστερικά πολλαπλασιασμένος,

περιμένεις αφημένος το λεωφορείο, στάση γωνία

ξανά, κούραση βραδινή της ζωής σου

 

Γιατί ενώ μετρούσες τη διάμετρο του μηδέν

δεν είδες, στην παρένθεση της μέρας, εκείνον.
 


Μαρία Τσιράκου:

Γεννήθηκα το 1973 στην Πάτρα 

Από πολύ μικρή άρχισα να γράφω ποιήματα. Πριν ακόμα γνωρίσω τον κόσμο, θέλησα να περιγράψω το πώς αισθανόμουν αυτόν τον κόσμο. Με λέξεις απλές στην αρχή, πιο σύνθετες μετά, πέρασα από την παιδική, στην εφηβική, στην ηλικία των μεγάλων, αρνούμενη όμως να μεγαλώσω.

Στη διαρκή αναζήτηση της αλήθειας μου, φοίτησα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Παβία (Ιταλία) και μετά στη σχολή δημοσιογραφίας Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, παρακολουθώντας παράλληλα και κάποια σεμινάρια φωτογραφίας.

Έκανα διάφορα επαγγέλματα, έχοντας πάντα στο μυαλό μου, να είμαι ο εαυτός μου- τα συναισθήματά μου και οι λέξεις μου.

Ως άνθρωπος παραμένω τελειομανής, αθεράπευτα ρομαντική, ανήσυχη

  και συνεχίζω να υπάρχω.

 

copyright 2009-2010, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας