ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ  

Ένα Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

   

Ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης γεννήθηκε το 1970, είναι  φιλόλογος και εργάζεται στη μέση εκπαίδευση.

 Έχει εκδώσει δύο συλλογές διηγημάτων και δύο μυθιστόρηματα.

Το μυθιστόρημά του "Αστοχία Υλικού"  εκδόθηκε τον Απρίλιο από τον εκδοτικό οίκο Μεταίχμιο.


Κύριο Μενού

 

 

Το ταμείον είναι μείον

 

του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη 

 

 

 

Μάτι δεν έκλεισε όλη τη νύχτα. Η γυναίκα του κοιμόταν του καλού καιρού και τα πιτσιρίκια ούτε που ακούγονταν. Ξανά θα κουτουλούσε μέχρι να φτάσει στο σχολείο και ξανά θα τους έλεγε άλλα αντί άλλων στο μάθημα. Αλλά δεν ήταν αυτό που τον απασχολούσε. Το μυαλό του κουρκούτιασε από τους αριθμούς, πράξεις κόντρα πράξεις, συν το ένα, συν το άλλο, συν το τρίτο και να σου το μετά ένα μόνο μείον να φέρνει τα πάνω κάτω. Δέκα φορές τα είχε περάσει μέχρι τώρα, δέκα φορές λειψά τα βρήκε, αλλά και πάλι δεν έχασε εντελώς την ελπίδα του. Ίσως να έγινε κάποιο λάθος στο μέτρημα ή εν ανάγκη θα μπορούσε να ψαλιδίσει ακόμα λίγο τις προβλεπόμενες δαπάνες. Αποφάσισε να τα ξαναπιάσει από την αρχή.

Λοιπόν, από δω ο δικός του ο μισθός και ο μισθός της γυναίκας του συν το νοίκι που εισέπρατταν, από κει οι δόσεις για το σπίτι, για το αυτοκίνητο, για τις πιστωτικές και το καταναλωτικό δάνειο, οι μηνιαίες δαπάνες για τα φροντιστήρια των παιδιών, για τους λογαριασμούς, για τη μετακίνηση και τη διατροφή, συν κι ένα ελάχιστο, αλλά πολύ ελάχιστο τώρα πια, υπόλοιπο για τις περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Έκανε το ένα άθροισμα, βρήκε τόσο, έκανε το άλλο άθροισμα, βρήκε τόσο, αφαίρεσε το δεύτερο από το πρώτο και για ακόμη μια φορά κατέληξε στο ίδιο απογοητευτικό συμπέρασμα: το ταμείον είναι μείον.

Τίποτα βέβαια το καινούριο. Γιατί ήξερε εδώ κι αρκετό καιρό ότι το ταμείον είναι μείον, αλλά έβρισκε πάντα τρόπους για να τα βολεύει.

Είχε μεγάλη ανάγκη; Υπεραναλήψεις από το λογαριασμό.

Ξέμενε από μετρητά; Καινούρια πιστωτική.

Δεν μπορούσε να πληρώσει τις δόσεις; Μεταφορά υπολοίπου από τράπεζα σε τράπεζα.

Τότε όλα αυτά έμοιαζαν τόσο φυσικά και αυτονόητα, που ούτε μια φορά δεν πέρασε από το μυαλό του η υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι κάπου υπάρχει λάθος. Ίσα ίσα. Κάθε φορά που έβαζε την υπογραφή του στα συμβόλαια των πιστωτικών καρτών, των δανείων και των μπλοκ επιταγών ένιωθε ότι έκανε κάτι πολύ παραπάνω από το να επικυρώνει μια απλή οικονομική συμφωνία. ήταν σαν να συμμετείχε σε μια μυστική τελετουργία που οργάνωνε προς τιμή του η τράπεζα προκειμένου να επαναβεβαιωθεί το ενήλικο δικαίωμά του στον παραμυθένιο κόσμο των παιδικών ονείρων: ορθάνοιχτο μπροστά του το λαχταριστό βάζο με το μέλι, ένα υπάκουο τζίνι έξω από το λυχνάρι, το δικό του «άνοιξε σουσάμι» για τη σπηλιά με τον κρυμμένο θησαυρό.

Κι όμως, κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτός ποτέ δεν έχωσε ολόκληρο το χέρι του στο βάζο, ποτέ δεν ταλαιπώρησε το τζίνι του με υπερβολικές απαιτήσεις, ποτέ δε σκέφτηκε να αδειάσει ολόκληρη τη σπηλιά από τους θησαυρούς της.

Ευέλικτος, ναι. Προσαρμόσιμος, ναι. Άπληστος όχι. Λαμόγιο, όχι. Μπορεί να ξεθώριασε λίγο η κόκκινη γραμμή που διαχώριζε στη συνείδησή του την εντιμότητα από την ανεντιμότητα, αλλά πότε δεν επέτρεψε στον εαυτό του να την παραβιάσει. Για παράδειγμα: θα μπορούσε να γράψει το διαμέρισμα της γυναίκας του επικαρπία στην πεθερά του, αλλά δεν το έκανε. θα μπορούσε να αποκρύψει κάποια πρόσθετα εισοδήματα από τη συμμετοχή του σε εκπαιδευτικές επιτροπές, αλλά δεν το έκανε. θα μπορούσε να γεμίσει όλα τα απογεύματά του με ιδιαίτερα μαθήματα, αλλά δεν το έκανε.

Μέσα του συνέχιζαν να αντηχούν κάποιες μακρινές φωνές που του έλεγαν να έχει καθαρό το κούτελο, του υπενθύμιζαν ότι μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει και τον συμβούλευαν να κρατάει μικρό καλάθι, όπου ακούει για πολλά κεράσια, αλλά για κακή του τύχη ολοένα και περισσότερο μπερδεύονταν με την σαγηνευτική φωνή της τραπεζικής υπαλλήλου που τον ενημέρωνε για τη νέα πιστωτική κάρτα που εκδόθηκε στο όνομά του ή για το ποσό που θα μπορούσε να εκταμιευθεί αυθημερόν στο λογαριασμό του υπό μορφή καταναλωτικού δανείου.

Είναι, πράγματι, άξιο απορίας: άραγε, τι συμβαίνει όταν αξίες, όπως η αποταμίευση, η ολιγάρκεια και η νομιμοφροσύνη, αντλημένες από άλλα, προγενέστερα, κοινωνικά πλαίσια αναφοράς ενσωματώνονται στη νεοφιλελεύθερη κοινωνία της οικονομικής φρενίτιδας και της καταναλωτικής βουλιμίας;

Στην περίπτωσή του, πάντως, δε συνέβη τίποτα παραπάνω από μια μικρή υπέρβαση των ορίων: ένα αυτοκίνητο λίγο ακριβότερο, ένα σπίτι λίγο μεγαλύτερο, ένα επίπεδο ζωής λίγο υψηλότερο απ’ ό,τι επέτρεπαν οι οικονομικές αντοχές του. Αλλά λίγο συν λίγο συν λίγο και να που τρία λίγο μπορούν, σύμφωνα με τους νόμους της ελεύθερης αγοράς, να αθροιστούν σε ένα μεγάλο μείον.

Πράγματι, ύστερα από τέσσερις ώρες συνεχών υπολογισμών και έντεκα διαδοχικές διασταυρώσεις δεν είχε πλέον καμία αμφιβολία ότι το ταμείον είναι μείον.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που τον έτρωγε. Γιατί αν κινδύνευε να του πάρει το αυτοκίνητο η τράπεζα, αν χρωστούσε δύο μήνες στα φροντιστήρια των παιδιών, αν ζοριζόταν ολοένα και περισσότερο να πληρώσει τις δόσεις για το σπίτι, δε θα έπρεπε τουλάχιστον να ξέρει ποιος φταίει για όλα αυτά;

Να παραδεχτεί ότι φταίει ο ίδιος; Δεν έκανε τίποτα παραπάνω απ’ ό,τι έκαναν όλοι οι άλλοι. Να ρίξει την ευθύνη στις τράπεζες; Δε θυμάται να ήρθε ποτέ καμία τραπεζική υπάλληλος για να του βάλει το πιστόλι στον κρόταφο. Να πει ότι φταίνε αυτοί που κυβερνούν τον τόπο; Τόσα χρόνια τους στήριζε με τα λόγια, με τις πράξεις και την ψήφο του.

Ένα σιγανό ροχαλητό ακούστηκε από το διπλανό δωμάτιο σπάζοντας την ησυχία της νύχτας. Η γυναίκα του. Αμέσως μια ιδέα φώτισε το μυαλό του.

Ποιος γυρίζει από το σούπερ μάρκετ με το πορτ παγκάζ γεμάτο; Ποιος σπαταλάει τα χρήματά του σε κομμωτήρια και καλλυντικά; Ποιος ξεχνάει συνέχεια τα φώτα του σπιτιού αναμμένα; Ποιος κακομαθαίνει με καινούρια παιχνίδια και ρούχα τα παιδιά; Ποιος γρατσούνισε τις προάλλες τον προφυλαχτήρα του αυτοκινήτου;

Τα νεύρα του τσατάλια.

Το πρωί πρέπει οπωσδήποτε να της τα πει ένα χεράκι. Νισάφι πια. Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτό το βιολί μαζί της.

 

   

    Καλοκαίρι 2010

    Μενού

    Οδηγίες Υποβολής

    Επικοινωνία

    English

    Σχόλια


Αγαπητέ Παναγιώτη, σε ευχαριστώ που διέθεσες αυτό το ανάγνωσμα και είχα την τυχευκαιρία να το διαβάσω! Θα αναζητήσω και τα άλλα σου κείμενα στα βιβλιοπωλεία. Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις.

Γιώργος

 
copyright 2010, Los Angeles
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας