ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ  

Ένα Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

   

Ο Δημήτριος Γ. Μουζάκης γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Κατάγεται από την Άνδρο. Είναι Βιολόγος (M.Sc.). Φοιτά στο Τμήμα Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Πατρών για την απόκτηση δεύτερου τίτλου. Έχει εκδώσει τρία βιβλία ποίησης: Την Αδελφότητα της Θλίψης (Δωδώνη, 2006), τον Υδροβάτη (Δωδώνη, 2007) και την Αυτάρεσκη Σιωπή (Ενδυμίων, 2009). Ποιήματα και δοκίμια του έχουν φιλοξενηθεί σε έντυπα (Μανδραγόρας, Ίαμβος, Ρωγμές) και διαδικτυακά (Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης-Ποιείν, Παμπάλαιο Νερό, Στάχτες, Βακχικόν) λογοτεχνικά περιοδικά.


Κύριο Μενού

Συνέντευξη του Δ. Μουζάκη

 

Τρία Ποιήματα

 

 

του Δημήτριου Γ. Μουζάκη 

 

 

 

ΣΒΗΣΤΕ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ

 

Εσύ, γυναίκα που γυμνώθηκες

μπροστά μου

για να φρίξει η μοναξιά μου

απ’ τη γύμνια σου…

σβήσε τ’ όνομά μου.

Εσύ, λουλούδι που μαράθηκες

στο χώμα μου

για να πενθήσει η πεταλούδα

το φορτίο της ψυχής μου…

σβήσε τ’ όνομά μου.

Εσύ, θάλασσα που ήπιες

το νερό μου

για να σκάει αλμυρή

η γλώσσα μου στο κύμα…

σβήσε τ’ όνομά μου.

Εσύ, πέτρα που ντύθηκες

τον ήλιο μου

για να τυφλώνει ισχυρή

η ουσία μου τον πόνο…

σβήσε τ’ όνομά μου.

Σβήστε τ’ όνομά μου

για να γράψετε ένα στίχο.

Ό,τι αγάπησα ήταν ποίηση

αλλιώς δε θα μπορούσα να το πω.

 

 

 

ΞΑΝΑΔΑΓΚΩ ΚΙ ΟΛΟΜΑΣΩΝΩ

 

Στο λεύκωμά μου κόλλησα φωτογραφία

του τάφου μου

π’ άλλο βέβαια δε δείχνει

απ’ το κρεβάτι μας

όπου σαν κτήνος σ’ αγαπώ

φονεύοντας την ηδονή.

 

Μ’ όλα τα μουγκρητά της ζούγκλας

μπήγομαι στο κορμί σου

μ’ όλα τα ρετσίνια των δένδρων

πασαλείβομαι στο τραύμα σου

κι εφευρίσκω όλο νεώτερους

αιμάτων μυζητήρες

να μη χάσω σταγόνα πόνου κι ουρλιαχτού

στα ρημαγμένα μέλη σου

π’ ολοτρυγώ με λόγια και με τρόπους

ώσπου φτάνει μη φτάνει μη

ψελλίζει η σακάτική σου γλώσσα

μες στο στόμα μου

όταν εγώ ακόρεστος ξαναδαγκώ

κι ολομασώνω διάπυρος σπερμάτων

το καθετί που είσαι.

 

Θα σου το πω και το γιατί

σταλήλιακτη λιακάδα λιοστεργόσπορη:

μόνο στην όψη σου πετάλων κι ωοθήκης

(τέτοια καμπυλωτά καρπόφυλλα

μεστολομελωμένα)

αν μείνουν έστω και λεπτόνιά σου

αγονιμοποίητά μου

θα εκραγώ πυρηνικός μέσ’ απ’ το σώμα μου

ουτιδανός κι ατιμασμένος μάγος.

 

Ενώ έτσι˙ θα δεις

ξαπλώνοντας μετά πάνω στο στήθος μου

πόσο διαφανής είναι αυτή η βουλιμία μου

και πόσα χρώματα το στρώμα μας αλλάζει

 

όπως με την αυγή αχνίζει απ’ το δέρμα μου

η στρατόσφαιρα της βόλτας μας αυτής.

 

 

 

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

 

Αντί να φορέσω το μαλλί του

ενσωμάτωσα τον αμνό.

Κατόπιν άδειασα το μαξιλάρι μου

απ’ τα πούπουλα

κι έβαλα μέσα του λίμνη με πάπιες.

 

Τα πούπουλα τα πήρα μαζί μου

στη δουλειά.

Δεν άφησα συνάδελφο

να μην τα δείξω.

 

Δεν είμαι σίγουρος γιατί.

Ίσως είναι ο τρόπος μου

να προτείνω κάτι καλύτερο

μέσ’ απ’ αυτό που ζούμε.

Ποιος θα τα βάλει με τα πούπουλα

αν δεν του πεις πώς είναι να κοιμάσαι

πάνω στη λίμνη με τις πάπιες;

 

   

    Άνοιξη 2010

    Μενού

    Οδηγίες Υποβολής

    Επικοινωνία

    English

    Σχόλια

 

Μ' άρεσε ιδιαίτερα το Πρωινό Ξύπνημα.

Εύη


 
copyright 2010, Los Angeles
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας