ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ  

Ένα Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

   

Ο Βασίλης Μανουσάκης έχει διδακτορικό στην Αμερικανική ποίηση και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Καλαμάτα και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου στη Λευκωσία. Μεταφράζει ποίηση, πεζογραφία και δοκίμια και αρθρογραφεί και συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού. Ανήκει στη συντακτική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση (.poema..) [www.e-poema.eu] και παράλληλα είναι επιμελητής σειράς άρθρων για τη Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία στη βρετανική διαδικτυακή Λογοτεχνική Εγκυκλοπαίδεια [www.litencyc.com]. Είναι μόνιμος συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού Πλανόδιον. H πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο Μιας Σταγόνας Χρόνος κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πλανόδιον και η πρώτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο Ανθρώπων Όνειρα από τις εκδόσεις Σταμούλη.

Όνειρό του να γυρίσει τον κόσμο διδάσκοντας και συλλέγοντας ποιήματα και μουσικές στο πέρασμά του.        



Κύριο Μενού

 

 

Τρία Ποιήματα

 

του Βασίλη Μανουσάκη 

 
 

ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΛΙΟΥ

Εκεί ψηλά στον ουρανό

  αναδεύει το φως

σαν τον Ίκαρο

μια ευκαιρία ζητώντας

Μοναξιά

 

Κατεβαίνει στο χώμα

Ποθεί τη συνεύρεση

μα εσύ το διώχνεις

Δεν είσαι έτοιμη ακόμα λες

Μοναξιά

 

Σου χαρίζει την ύπαρξη

Σε παρασέρνει

Μα εσύ μένεις εκεί

σαν τον Προμηθέα δεμένη

στον εαυτό σου να μιλάς

Μοναξιά

 

Η μοναξιά όμως δεν κρατάει για πάντα

Σπάει το κέλυφος

Κι από μέσα φυτρώνει

γλυκός ένας μελίανθος

Σε πλημμυρίζει

Τα φρούρια που έχεις χτίσει γύρω σου

Γκρεμίζονται

Το πέταγμα του πουλιού

Αφήνει μόνο ωραίες αναμνήσεις

Λύτρωση

 

ΔΥΟ ΗΛΙΑΧΤΙΔΕΣ

 

 

Μια γέννηση φέρνει

κάπου έναν θάνατο

Η δική σου γέννηση

άρχισε τη δική μου ζωή

 

Με κοιτάς

και το αίμα κυλάει στις φλέβες μου

Χαμογελάς

και γίνομαι πάλι παιδί

 

Μου μιλάς

και νιώθω ολοκλήρωση

Κάθε στιγμή μαζί σου

μια ζωογόνα πηγή

 

Η αγκαλιά σου

ζεστή σαν τη θάλασσα

η καρδιά σου

μου δίνει πνοή

 

Δυο ηλιαχτίδες

μέσα στα μάτια σου

μου διηγούνται

τη δική μου ζωή.

 

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

 

 

Ένα ουράνιο τόξο

φάνηκε χθες στον ουρανό

με χρώματα

μουντά, ξεθωριασμένα

 

«Δεν μπορεί να είναι έτσι,» σκέφτηκα

και πήρα τηλέφωνο

μια φίλη στην Αγγλία

«Τι βλέπεις στον ουρανό;» τη ρώτησα

«Την γκρίζα πραγματικότητα,»

μου απάντησε με απαισιόδοξο ύφος

 

Δεν την πίστεψα

και πήρα μια άλλη φίλη στην Αμερική

«Εσύ τι βλέπεις;» τη ρώτησα

«Έναν ουρανό σαν κρυστάλλινη σφαίρα

που κάνει δυσοίωνες προβλέψεις»

μου απάντησε με ποιητική διάθεση

 

Κι όμως κάποτε

όχι πολύ μακρινά

τα χρώματα ήταν φωτεινά, ζωογόνα

γεμάτα οιωνούς

 

Λέτε να χάθηκαν όλα αυτά;

 

 

   

    Φθινόπωρο 2010

    Μενού

    Οδηγίες Υποβολής

    Επικοινωνία

    English

    


 
copyright 2010, Los Angeles
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας