ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ  

Ένα Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

   

 

Ο Μανώλης Μεσσήνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.

Σπούδασε Business Administration/Marketing. Επίσης γνωρίζει Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά.

 

Με το γράψιμο ασχολήθηκε από πολύ νωρίς· αρχικά με την ποίηση και στη συνέχεια με την πεζογραφία και το θέατρο. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα και διαδικτυακά. Μέχρι σήμερα έχει γράψει αρκετά ποιήματα, πεζογραφήματα,  θεατρικά έργα και δοκίμια.

Έχει εκδοθεί το Μυθιστόρημα “Το άγγιγμα του πεπρωμένου”,  και εντός του 2010 θα εκδοθούν : η ποιητική συλλογή “Ιχνηλασίες”, και δύο δοκίμια : “Η έννοια της πραγματικότητας ” και

“Τέχνη και δημιουργοί”.


Κύριο Μενού

 

 

Τέσσερα Ποιήματα

 

του Μανώλη Μεσσήνη 

 

 

Αναλλοίωτα

   

Στις άλλες μνήμες
όσες θέλει ας δίνει η φαντασία παραλλαγές :

Στο άφρισμα της θάλασσας
που αγγίζουν τα δάχτυλα των ίσκιων
οδοιπορώντας πάνω στα πλήκτρα των ωρών
ή σε μια πιο σκούρα απόχρωση
που παίρνει ο ουρανός τη νύχτα
καθώς βαθαίνει στον ορίζοντα

Αλλά σ’
εκείνη την εικόνα
που χάιδεψαν τα μάτια μου,
σ
’εκείνη τη στιγμή
που μένει ακίνητη στα χείλη μου,
η φαντασία τίποτα δεν έχει να προσθέσει

 

 

 

Τα Αισθητά της νύχτας

 

Ανυπόδητες στιγμές
σεβασθείτε την ηρεμία των ουρανών
κοιμίζοντας τα βήματά σας
στους διαδρόμους της σιγής

Ω, αυτή η πεμπτουσία της νύχτας!
Εγγίζει από μακριά
τα είδωλα της ανύποπτης αυγής
σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής
μια προσευχή
που
’ναι φτιαγμένη από το κλάμα της

Η ανατολή γεννιέται μες στην πλησμονή
του ονείρου ενός βαρκάρη
που αποξεχάστηκε στην ασημένια ρίγη του νερού
κι αφέθηκε στην ατονία των κουπιών
λευκαίνοντας στο μέτωπο την προσμονή

Η δύση γεννιέται από το έρεβος των ωρών,
όπως οι διάττοντες
που αρνιούνται πια τη λάμψη τους
από το στερέωμα της νύχτας
διαγράφοντας φωτόχυτη
την ηδονή της απώλειας
στην αδιανόητη έκρηξη του μηδενός

Ω, αυτή η πεμπτουσία της νύχτας!
Καρδιά μου
δέξου την μες στους πύρινους κύκλους σου
που προδίδουν την έκσταση του σύμπαντος
κυριαρχώντας στον ρυθμό των παλμών σου
Θυμήσου
Πέρα από το θάμπος του ονείρου
εύρισκες πάντα την αιωνιότητα της σιγής
να σου χαμογελά
στο μονοπάτι της νυχτιάς
που έστηνες το άγαλμά σου,
σαν μια ανύπαρκτη παρουσία
μες στην αφαίρεση του Απείρου

Ανυπόδητες στιγμές
σεβασθείτε τα αισθητά της νύχτας
μαρμαρώνοντας μ’
εγκαρτέρηση τα βήματά σας
στις ατραπούς της σιωπής

 

 

Μνήμη

 

Μνήμη,
τι παράξενο άρωμα, με όνειρο μοιάζει·
εκείνο
που μπαίνει, βγαίνει, αναπνέει, καθαρίζει, βρωμίζει,
ακούει και μιλά,
εκείνο
που μεταφέρει λέξεις και εικόνες σαν τα μικρόβια,
απ’
τα θεμέλια μέχρι τα κλειστά μάτια…

Μνήμη,
τι παράξενο σαν γίνεται θολή·
χαρτιά τσαλακωμένα – πεταμένα στο πάτωμα
Άχρηστη φαντάζει μες στης νύχτας τον νου
Μνήμη χωρίς φως,
όσο ένα καμένο σπίρτο στο χείλος του πεζοδρομίου

 

  

Ολισθηρός ο δρόμος

 

Τρίζουν οι σκέψεις, κεριά που ξεψυχούν
στην πνοή του λυγμού, μύρο που στάζει καυτό στις πληγές,
μυστικές κατακόμβες με θεούς σκονισμένους

Στοχασμός σαν μια αιωνιότητα,
παράδεισος και κόλαση,
ζωή και θάνατος σε σελίδες λευκές·

έκλεισαν οι πόρτες της Εδέμ
και το σκουριασμένο αντικλείδι
μόνο με τη σκουριά ταιριάζει

Τρίζουν οι σκέψεις, διστάζουν μα ομολογούν,
γίνονται ακραίες, δικάζουν και δικάζονται,
γίνονται φλόγες·

κι εκείνη η λοξή ματιά που πάντοτε δεσπόζει,
κι εκείνος ο συνήθης ύποπτος του σκοταδιού,
αδέλφια του Ιούδα· το φιλί που παγώνει

Ολισθηρός ο δρόμος του λογισμού, σαν μια σταγόνα,
μια στιγμή ντυμένη στο κόκκινο, σαν πόρνη,
ένα κομμάτι πάγου που λιώνει σ’
ένα ποτήρι φωτιά

κι ο λόγος ένα αγκάθι στα χείλη

 

   

    Καλοκαίρι 2010

    Μενού

    Οδηγίες Υποβολής

    Επικοινωνία

    English

    


 
copyright 2010, Los Angeles
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας