ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ  

Ένα Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

   

 

Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης γεννήθηκε το 1974 στα Χανιά. Για το θεατρικό του έργο Σύστημα Ρολόι βραβεύτηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου 2007 και για το θεατρικό του έργο Όταν ήταν ευτυχισμένος βραβεύτηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου 2005 από το Υπουργείο Πολιτισμού. Άλλα έργα του έχουν βραβευτεί και παιχτεί στη Νέα Υόρκη, σε αρκετές πόλεις στην Αγγλία, στην Αθήνα (θέατρο Αμόρε) και από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης.
Το καινούργιο του μυθιστόρημα, με τίτλο "Ιερά Οδός Μπλουζ" (το πρώτο από μια σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων) θα εκδοθεί το φθινόπωρο του 2010 από τις εκδόσεις Πατάκη.

Έχει γράψει δέκα βιβλία μέχρι σήμερα:

Τζακ (θεατρικό έργο, 2010, Καναδάς).

Αυτό που σου ξεφεύγει (μυθιστόρημα, 2007).

Ρίπβαν (θεατρικό έργο, 2007, Καναδάς).

Ακροβάτες του Χρόνου (μυθιστόρημα, 2005).

Άτακτες Γάτες (θεατρικό έργο, 2005).

Μόνο ένας (θεατρικό έργο, 2004, Καναδάς).

Μπόγκι (θεατρικό έργο, 2002, Καναδάς).

Όχι αυτή τη φορά, μωρό μου (μυθιστόρημα, 2000).

Ο μυθοποιός (ποιητική συλλογή, 2000).

Το κάψιμο της σημαίας (μυθιστόρημα, 1998).

Το μυθιστόρημά του «Ακροβάτες του Χρόνου» χαρακτηρίστηκε από την κριτική ως «μια εκρηκτική, αιώνια ερωτική ιστορία» και ως «το αριστούργημα της χρονιάς». Το μυθιστόρημα θα εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο AST στην Ρωσία στα τέλη του 2010.

Τέσσερα ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί στην Ανθολογία της Ποιητικής Γενιάς του ’90: «Η γεωμετρία μιας αθέατης γενιάς», και άλλα τέσσερα ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί στην «Ανθολογία Κρητικής Ποίησης 1950-2007».

Στο διάστημα 2006-2008 έζησε στον Καναδά, όπου ήταν Επίκουρος Καθηγητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του McMaster University. Από τον Ιανουάριο του 2009 είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης.

Η ιστοσελίδα του είναι www.polychronis.com

 


Κύριο Μενού

 

 

Λατρεύω το δράμα

 

του Πολυχρόνη Κουτσάκη 

 
 

                       

Τον βλέπω να έρχεται καταπάνω μου. Βλέπω τα φώτα του, που με τυφλώνουν, να πλησιάζουν. Δεν τον φοβάμαι. Εγώ πάω με 150 κι αυτός πρέπει να έχει πιάσει τα 170, έχει τερματίσει το γκάζι και έρχεται καταπάνω μου. Παίζουμε αυτό το παιχνίδι που λέγεται «κότα» κι όποιος από τους δυο μας φοβηθεί και στρίψει πρώτος έχει χάσει, κι αυτός τώρα δείχνει να επιταχύνει -πώς γίνεται αυτό; το αμάξι του δεν πιάνει πάνω από 170- και ξέρω, ξέρω, ξέρω πως δεν θα σταματήσει. Μας έχει βάλει αυτή η πανέμορφη σκρόφα να παίξουμε και μας έχει τάξει πως θα κοιμηθεί με όποιον κερδίσει. Είναι ο καλύτερός μου φίλος και είναι έτοιμος να πεθάνει για να κοιμηθεί μαζί της και ξέρω πως δεν θα σταματήσει. Τελευταία στιγμή, στρίβω αριστερά. Χάνω. Τους βλέπω να απομακρύνονται αγκαλιά στο ηλιοβασίλεμα.

Έτσι τελειώνει πάντα το όνειρο. Στην πραγματικότητα, η κοπέλα διάλεξε εμένα. Έτσι απλά. Χωρίς κινδύνους και αγώνες. Και δεν ήταν σκρόφα. Και ο κολλητός μου δεν είχε πρόβλημα - βρήκε άλλη γκόμενα, και μετά άλλη, κι άλλη, κι άλλη και τις φέρνει στην παρέα και περνάμε τρομερά, παρ’ όλο που καμιά φορά μπερδεύουμε τα ονόματά τους, έτσι γρήγορα που έρχονται και φεύγουν.

Δεν ξέρω γιατί κάπου βαθιά μέσα μου προτιμώ το όνειρο και το θυμάμαι συνέχεια. Τι να πω; Μου φαίνεται πως... πως αν κάποιος με άκουγε να του διηγούμαι την αλήθεια, θα βαριόταν τρομερά. Δεν είναι λίγο βαρετή η ευτυχία; Ενώ τώρα, το όνειρο δίνει στην ιστορία περισσότερη… αξία. Όχι αξία, όχι, λάθος.  Ενδιαφέρον. Ζωντάνια. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε. Τι να πω; Λατρεύω το δράμα. 

  Αν θέλετε να διαβάσετε κι άλλο μικροδιήγημα του Πολυχρόνη Κουτσάκη, κάντε κλικ εδώ.

   

    Φθινόπωρο 2010

    Μενού

    Οδηγίες Υποβολής

    Επικοινωνία

    English

    


 
copyright 2010, Los Angeles
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας