Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

   

Βιβλιοδρόμιο

Κριτική βιβλίου από τη Μαρία Παπαμαργαρίτη


 

 

 

 

Ένα καράβι στο μπαλκόνι μας, ΓΙΟΒΑΝΝΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ (2011)

 

Η Ιωάννα Φάσσου Καλπαξή γνωστή με το ψεδώνυμο Γιοβάννα, γεννημένη στην Αμαλιάδα, ιδιαίτερα αγαπητή όχι μόνο χάρη στους στίχους της αλλά και σε βιβλία της που μεταφέρθηκαν στη μεγάλη και μικρή οθόνη, όπως τα μυθιστορήματά της Άντε Γεια και Βαμμένος Ήλιος, έρχεται φέτος να μάς ξαναβρεί με το νέο της μυθιστόρημα, Ένα καράβι το οποίο τοποθετεί ατο μπαλκόνι μας! Τίτλος συμβολικός που γεννά συνειρμούς λίγο πολύ οικείους. Ένα καράβι που ταξιδεύει μέσα στη ζωή των τριών γενεών της οικογένειας του Γιώργη και της Ευτυχίας Καραμάνου, των βασικών ηρώων της ιστορίας της. Η ζωή κάθε θνητού μοιάζει με το απέραντο πέλαγος. Άλλοτε τρικυμίες, φουρτούνες και άλλοτε ελαφριά ρίγη κυμάτων ή νηνεμία. Και αυτό που κάθε φορά ασχέτως εποχής αναζητά το καράβι είναι το λιμάνι του, ο φυσικός ή τεχνητός όρμος στον οποίο θα μπορέσει να ρίξει άγκυρα μετά από το κοπιαστικό, πολύχρονο ταξίδι του.

Η Γιοβάννα δείχνει τη ρότα του καραβιού της οικογένειας Καραμάνου μέσα σε μία έντονα πολυτάραχη ιστορική περίοδο. Και για μια ακόμα φορά ο αναγνώστης διαπιστώνει την αλήθεια που κρύβεται στη διαπίστωση ότι η ζωή μας βρίσκεται σε άμεση αλληλεπίδραση με το ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου κινούμαστε. Η οικογένεια Καραμάνου από την Άμφισσα βιώνει τις στγιμές της Ελληνικής Ιστορίας από την αρχή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι την εδραίωση της δημοκρατίας και την εμφάνιση του πολυκομματισμού. Η πλοκή εξελίσσεται μέσα στις σελίδες σε τρεις αλληλένδετους άξονες, της Ελληνικής Ιστορίας, των κοινωνικών αλλαγών και της ζωής των ηρώων. Σκληρές εικόνες και στιγμές, γεμάτες πόνο, αντιφάσεις, εθνικές προδοσίες και διχασμούς. Στιγμές των οποίων το τίμημα πλήρωσε το έθνος μας τόσο σε ατομικό όσο και κοινωνικό επίπεδο. Στιγμές ηρωισμού γεμάτες εθνική περηφάνια δοσμένες με αγάπη για την Ελλάδα που σπαράσσεται, βάζει τις κοινωνιολογικές της βάσεις, διχάζεται, κομματιάζεται μα πάει μπροστά! χωρίς να διαφθαρεί ολοκληρωτικά.

Δεν παρουσιάζει μόνο την ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας η συγγραφέας μέσα στο εκάστοτε ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου κινούνται ,μα θέτει και ένα κύριο ερώτημα. Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει την πορεία, την ρότα του καραβιού μας; Είμαστε εμείς οι ίδιοι προσωπικά; Είναι οι συνθήκες μας μήπως οι ιστορικές; Ένα ερώτημα λίγο πολύ γνωστό μα παρά ταύτα μυστηριωδώς αναπάντητο. Πόσο ελεύθεροι παραμένουμε για τις επιλογές μας όταν οι εξελίξεις της εποχής μας μάς προλαβαίνουν;

Αυτή είναι και η καινοτομία του νέου της μυθιστορήματος. Η Ιστορία παραμένει η ραχοκοκαλιά του βιβλίου, δοσμένη με πιστότητα και αντικειμενικότητα, αφού η συγγραφέας δεν αλληθωρίζει. Οι ήρωες όλοι μαζί δίνουν τον αγώνα τους. Ο καθένας, ανάλογα με τα όπλα του και για τον δικό του στόχο. Και σε πείσμα όλων όσων συμβαίνουν γύρω τους, ελπίζουν, ονειρεύονται, ερωτεύονται, γεννούν και ματώνουν για ένα καλύτερο αύριο. Ο εχθρός άλλοτε είναι γύρω τους, άλλοτε είναι η ίδια η επιβίωση, ενώ τις περισσότερες φορές κρύβεται μέσα τους.. Βάλσαμο μόνο η αγάπη, που τους ενώνει όλους πάλι σε μια γροθιά για να πάνε ακόμη πιο μπροστά.

Η Γιοβάννα, με ζωντανή αβίαστη γραφή, χωρίς φανατισμό ή πολιτική τοποθέτηση, καταγράφει τα γεγονότα, εστιάζοντας στην κακοποίηση των ιδεών και των ανθρώπων που κατά τη δική της άποψη οφείλεται πρωτίστως στην έλλειψη της Αγάπης για τη Ζωή την ίδια.

Αισιόδοξο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το μήνυμα της ιστορίας παρά την πικρή επώδυνη αλήθεια που κουβαλούν κάποιες πτυχές της ιστορίας στα κύτταρά τους. Δεν είναι τα λάθη των ηγετών, τα συμφέροντα των μεγάλων ή μικρότερων δυνάμεων, οι ιδιοτελείς στόχοι που καθορίζουν τελικά σε οριστικό επίπεδο την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής. Υπάρχει πάντα στον άνθρωπο η δύναμη της σωτηρίας από τον κίνδυνο της εξαθλίωσης ή/και της αλλοίωσης. Υπάρχει πάντα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και αυτό είναι που δε θα επιτρέψει ποτέ να αλλοιωθεί η αξία της ανθρώπινης ζωής. Αν ο άνθρωπος δεν πάψει να πιστεύει στον άνθρωπο τότε δε θα αφανιστούν ούτε και θα αλλοιωθούν οι ανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά. 

 


 

http://www.catisart.gr/images/stories/stories4/psa.jpg 

 

Μα το ψάρι είναι φρούτο, Γιάννης Φιλιππίδης, 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ (2011)

 Μια οικογένεια από πλάσματα, φυτά, στοιχεία ή αντικείμενα της φύσης που αν και η ανθρώπινη φυλή θεωρεί ότι δεν έχουν δικαίωμα λόγου, έρχονται μέσα από οχτώ απρόβλεπτες ιστορίες να μάς κάνουν μάρτυρες της ψιλοκουβέντας που στήνουν μεταξύ τους για τον κόσμο μας, τις νευρώσεις μας, τις χαρές και τις λύπες μας, τα πάθη μας, τη μοναξιά, τα αδιέξοδά μας και τις ελπίδες μας.

Ένα χρυσόψαρο μέσα στη δεμώτη γυάλα του στήνει καβγά μαζί της λίγο πριν την επικείμενη αυτοκτονία του, δύο γάτες, η μία αλήτισσα της γειτονιάς και η άλλη από σπίτι, ερωτεύονται και εξομολογούνται στη διάρκεια μιας νύχτας γεφυρώνοντας την ταξική τους διαφορά, ένας μικρούλης ρόδης μαθαίνει από τη μαμά του ροδιά ότι ο φόβος που τον κυριεύει για το αύριο πηγάζει από την αμάθειά του, ένα κυπαρίσσι τυπικού νεκροταφείου και ένα πεύκο στην αρμυρή πλαγιά μιας παραλίας εκτιμούν την αξία της ειρηνικής ζωής στην ύπαιθρο, ενώ ένα μικρό αγόρι μιλάει με την πανσέληνο για τον πόνο της απώλειας του πατέρα του και μαθαίνει ότι η ζωή είναι δανεική και οι στιγμές της που μένουν στη μνήμη μας δίνουν αξία στη συνέχειά της. Το βίωμα της αγάπης του πατέρα του είναι ο λόγος για τον οποίο πάντα θα τον έχει μαζί του σε ό,τι και αν κάνει.

Λίγο μετά η νευρική κυρία Θάλασσα αποδεικνύει την παντοτινή της αγάπη σε ένα κοχύλι που φλερτάρει με τις αφρώδεις κορδέλες των κυμάτων της, κάποια φρούτα και λαχανικά εκτός εποχής τσακώνονται στο περιθώριο μιας λαϊκής αγοράς και ένα δέντρο που αποκτά τη μαγική ικανότητα να περπατά βρίσκεται αντιμέτωπο μετά από χιλιόμετρα επώδυνης διαδρομής με το παράλογο της οργάνωσης των πόλεων των ανθρώπων.

Ένα ψηφιδωτό στήνει ο Φιλιππίδης που αποπνέει την αύρα της ουσίας της ζωής μας. Ό,τι έχει κατασκευάσει ο ανθρώπινος νους ως δεδομένο ανατρέπεται με χιούμορ μέσα από τη φωνή της φύσης που κρίνοντας έμμεσα ως ευτελή αυτά που έχουμε βαφτίσει ως βάσανά μας, δεν κατηχεί, δε νουθετεί ούτε μάς κουνάει το δάχτυλο. Απλώς τοποθετεί τα κομμάτια του παζλ της ζωής μας στη σωστή τους θέση. Η αξία και η ομορφιά της εικόνας του έγκειται στον τρόπο της δικής μας ιεράρχησης.

Είναι ένα μέσο αυτό το βιβλίο για να ξεφορτωθούμε χωρίς φόβους, φοβίες και πάθη τεχνητά ή επίκτητα τους παραμορφωτικούς φακούς των γυαλιών που μάς έχουν φορτώσει ή ακόμα και ίσως επιβάλλει οι δυσκολίες και τα άγχη της καθημερινότητάς μας. Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε θαρρείς ότι η ομορφιά του κόσμου μας υπάρχει αρκεί να μην αφεθούμε στην ασχήμια της λήθης. Από εμάς τους ίδιους εξαρτάται αν θα τη διατηρήσουμε. Από τη στάση μας, από τις μάχες που είμαστε έτοιμοι και τολμούμε να δώσουμε, από τα ιδανικά που αποφασίζουμε να διασώσουμε και να διαδώσουμε.

Οχτώ φλεγματικά, απροσδόκητα και αισθαντικά παραμύθια με τη θαυμάσια εικονογράφηση του Θανάση Τσίτσικα που απευθύνονται σε όσους ξεχνούν το πρωί που ανοίγουν τα μάτια τους να χαμογελάσουν στις πρωινές ηλιαχτίδες που φωτίζουν κάθε σκοτεινή ή σκονισμένη γωνιά του λαβυρίνθου της ψυχής τους.

 


 

Ταξίδια και άλλα ταξίδια, Αντόνιο Ταμπούκι, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ (2011)-Μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης

 

Ποια είναι άραγε η ουσία του ταξιδιού; Αυτό το ερώτημα έρχεται να απαντήσει ένας σύγχρονός μας περιηγητής-ταξιδευτής ο Ιταλός Αντόνιο Ταμπούκι που με αφορμή το νέο του βιβλίο μας θυμίζει την ουσία του ταξιδιού ανεξαρτήτως αφετηρίας ή άφιξης...την αποκάλυψη του λόγου της ύπαρξής του. Το ταξίδι υπάρχει για να μάθουμε να ζούμε την ουσία της δικής μας ύπαρξης, που δεν είναι άλλη από το να μαθαίνουμε και να μοιραζόμαστε. 

 

 Μεγάλο προνόμιο χαρακτηρίζει ο ίδιος το γεγονός ότι έχει ταξιδέψει πολύ στη ζωή του, πρώτα μέσα από τα προσωπικά του διαβάσματα και μετά στην πράξη, με τόσο διαφορετικούς τόπους διαμονής στο ενεργητικό του. Προνόμιο γιατί γλίτωσε την ...επικίνδυνη παρεξήγηση να ξεχάσει ότι η γη δεν μας ανήκει, απλώς τη δανειζόμαστε. Μόνιμος παραθεριστής κάθε Μάιο τα τελευταία χρόνια στα Χανιά Κρήτης και μόλις προ ενός χρόνου αναγορευθείς επίτιμος διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έρχεται μέσα απ αυτό το βιβλίο να μας δανείσει το δικό του αυτί για να ακούσουμε τους διαλόγους του με τα πρόσωπα, τα μέρη και τους πολιτισμούς που πρόλαβε μέχρι σήμερα να δει στη ζωή του. Ένα πικνίκ στο Χάνγκινγκ Ροκ, μια στάση στη Βραζιλία να θαυμάσει τα αγάλματα που έφτιαξε ένας λεπρός γλύπτης, ένας περίπατος στη Λισαβόνα παρέα με τον Πεσσόα, μια εκδρομή στις πλαγιές των βουνών της Κρήτης μαγεμένος από την ποικιλία των βοτάνων που εξερευνά παρέα με το κάλεσμα της φύσης. 

 

Ένα βιβλίο που επιχειρεί να δώσει ταυτότητα ένταξης σ όλα αυτά τα κείμενα που προέκυψαν ετερόκλητα κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του. Κείμενα που χαρακτηρίζονται από το δημιουργό τους ως νησιά σε ταλαντευόμενο αρχιπέλαγος, σπαρμένα εδώ κι εκεί στις πιο ετερόκλητες έδρες και κάτω από τις πιο διαφορετικές σημαίες, σχεδόν χωρίς να έχουν συνείδηση μιας ένταξης ή μιας ταυτότητας, κατά κάποιο τρόπο ακυβέρνητα. Συγκεντρωμένα τώρα κάτω από τη σκέπη ενός κοινού τίτλου αποκτούν πια τη συνείδησή τους. Είναι η φωνή της διαφορετικότητας των τόπων που μάς συντροφεύει απ το χτες, στο σήμερα και στο αύριο του θνητού μας βίου. Μια πλούσια και ποικιλόμορφη διαφορετικότητα που όχι μόνο δε μας τρομάζει αλλά μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ο καθένας χωριστά ότι αυτή είναι η κοινή μας κληρονομιά. 

 

Υπάρχει ταξιδιωτική λογοτεχνία, αυτοβιογραφία, ημερολόγιο. Και κάπου εκεί ανάμεσα υπάρχουν τα Ταξίδια του Ταμπούκι που τελικά καταλήγουν σε ένα και μόνο ταξίδι. Αυτό της ψυχής μας. Μια ψυχή που όσα ταξίδια και αν οργανώσει για λογαριασμό της η κοινή λογική μας, πάντα ονειρεύεται τα ταξίδια αυτά που φαντάζουν ανέφικτα και παραμένουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Το βιβλίο αυτό κάνει εφικτό το ταξίδι μας στο πολυπολιτισμικό κοινό πέλαγος που όλοι πλέουμε και μας διδάσκει ότι όσο μένουμε κολλημένοι στα κλισέ του σήμερα θα έχουμε πάντα μισή την εικόνα του από πού ερχόμαστε και πού θέλουμε να πάμε. 

 

Παραφράζοντας μια φράση του από πρόσφατη συνέντευξή του, περιγράφοντας το πώς αντιμετωπίζει το σήμερα τους νέους Μπορεί οι νέοι να κάνουν λάθος, αλλά κάνουν λάθος έχοντας δίκιο προτείνω να επιβιβαστείτε σύντομα στις σελίδες αυτού του πλεούμενου που κατασκεύασε. Γιατί ακόμα και για τους μεγαλύτερους που κατάλαβαν ότι ίσως τελικά δεν είχαν δίκιο, το ταξίδι του βιβλίου αποκαλύπτει ότι ο κόσμος μας μέσα από όλων μας τα λάθη μαθαίνει και γι αυτό πάντα θα διατηρεί την ομορφιά του.

 

 

      

ΧΩΡΙΣ ΕΔΩ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΝΤΙ (2011)

Τελευταία ακούω πολλή σιωπή. Κλείνομαι στο σκοτάδι μου και αφήνομαι στα κρουστά της βροχής, καπνίζοντας βαριές επιθυμίες.Ποιοι ακούνε τη φωνή σου; ρωτά ο Διονύσης Καρατζάς στο ποίημά του Διφωνία.

Ο κος Καρατζάς, ένας από τους πιο γνωστούς ποιητές της γενιάς του ΄70, έρχεται να μας συναντήσει με είκοσι εννέα ποιήματα και τέσσερα πεζοποιήματα μέσα από τις σελίδες του νέου βιβλίου με τίτλο Χωρίς Εδώ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δόντι.

Αν και η ποίηση θεωρείται ότι ανήκει σε συγκεκριμένη ομάδα αναγνωστικού κοινού, η καινοτομία των σκέψεων του Καρατζά που εκφράζονται με τρόπο ποιητικό έγκειται στη δύναμή τους να μιλήσουν στην ψυχή κάθε είδους αναγνώστη ανεξαρτήτως προτιμήσεων.

Η ποίηση ως είδος λογοτεχνικής γραφής απαιτεί αν μη τι άλλο κατάθεση ψυχής, απαράμμιλη δύναμη εικονοπλασίας και ικανότητα δημιουργίας συναισθημάτων που προκαλούνται αυτόματα και στιγμιαία μέσα από την ολιγόλεπτη ανάγνωση των στίχων αλλά μένουν για πάντα.

Κάθε Έλληνας είναι ποιητής στην ψυχή γιατί όλοι μας κουβαλούμε από την μήτρα που μάς έφερε στον κόσμο τούτο το μικρό, το μέγα, τη στάχτη των προγόνων μας. Μόνο που η ποίηση δεν μπορεί να παραχθεί από όλους. Χρειάζεται χρόνος, ωρίμανση και πολλή δουλειά σε προσωπικό επίπεδο για να μπορέσει ο ποιητής να βγει από το σώμα του και αφήνοντας την προσωπική του ιδεολογία στην άκρη να τολμήσει την υπέρβαση. Να φτάσει στο σημείο να μπορέσει να μάς δώσει ποιήματα που θα μάς οδηγήσουν στην γνώση ότι όλοι μας μοιραζόμαστε ένα κοινό τόπο και χρόνο, αυτόν της ψυχής μας και του τρόπου που αντιλαμβάνεται τα πράγματα.

Θεωρώ ότι ο Διονύσης Καρατζάς κατορθώνει με αυτό το συλλογικό του έργο, να αποδείξει ότι η ποίηση είναι κοινή υπόθεση. Ακούστε αυτά που ακούω λέει στο ποίημά του με τίτλο Κυριακή της Παναγίας, Μόνο να είστε ξύπνιοι την ώρα της αγάπης. Να ακούσουμε μάς προτρέπει ο ποιητής τον παλμό της ψυχής μας που δεν περιορίζεται στο εδώ, σε αυτό το στενό, αυστηρά οριοθετημένο πλαίσιο μιας μουντής, καταπιεστικής, θλιβερής καθημερινότητας. Να ακούσουμε τον ήχο της ψυχής μας και αυτά που αφουγκράζεται από το εκεί που έρχεται και από το όνειρο που κρατά και πλάθει με επιμονή και υπομονή για το αύριο. Η πίστη, η ελπίδα, το χαμόγελο, το χρώμα της αγάπης, τα χρώματα της ζωής ολάκερης αποκτούν μια μορφή υλικής υπόστασης μέσα από τις λέξεις του.

Και είναι αυτή η υπόστασή που δίνει χειροπιαστή εικόνα στην αδιαμφισβήτητη και αναλλοίωτη ύπαρξή τους, την αιώνια την οποία κανένα εδώ δεν μπορεί και δεν έχει δικαίωμα να μάς στερήσει. Αυτή είναι η αίσθηση που μένει και γίνεται συνείδηση τελειώνοντας την ανάγνωση αυτού του βιβλίου. 


 

Η Λογική της Παράνοιας, ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ  

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ (2011)

Ο αγαπημένος μας σύγχρονος στοχαστής κος Στέλιος Ράμφος έρχεται πάλι κοντά μας με τις σελίδες του νέου του βιβλίου, ΄Η Λογική της Παράνοιας΄, να μάς θυμίσει την εννοιολογική ευρύτητα και δύναμη της λογικής.

Η λογική ως διαδικασία υπάρχει παντού. Κάθε δομή υλική ή μη έχει τη δική της λογική. Για αυτό λοιπόν και η τρέλα η σημερινή που ταλανίζει πια τις ζωές μας και μάς φέρνει μπροστά σε ένα αδιέξοδο χαοτικών παράλογων γεγονότων στηρίζεται σε μια δική της λογική. Και αν προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τη λογική της σύγχρονης παράνοιας που φαίνεται να κατακλύει κάθε πτυχή της ζωής μας ίσως να μπορέσουμε να βρούμε τον τρόπο να ελευθερωθούμε από την σύγχρονη παράλογη φυλακή μας, ίσως μπορέσουμε να βρούμε το θάρρος να λύσουμε το Γόρδιο Δεσμό των δυσκολιών μας.

Ο κος Ράμφος με υπομονή μα και επιμονή με αυτό το νέο του βιβλίο επιχειρεί να αποδείξει παρεμβαίνοντας με το γνωστό του τρόπο στο Δημόσιο Βίο ότι ο ανθρώπινος νους παρά τις όποιες εξελίξεις ή εξωγενείς αρνητικές συνθήκες μπορεί να δράσει αποτελεσματικά στην επιλογή του μονοπατιού εκείνου που θα αποδειχτεί αντισυμβατικά χρήσιμο για την κοινή μας πορεία ως κοινωνία.

Με το νέο του βιβλίο ερευνά σε βάθος τη δομή αυτής της παράνοιας που έχει επιβληθεί στον τρόπο που βιώνουμε πια τη ζωή μας. Υπάρχει κατά την άποψή του μια λογική πάνω στην οποία στηρίζεται η παθολογία του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι αυτή η παράλογη λογική που δημιουργεί την ψευδεπίγραφη εικόνα ότι δεν έχει απομείνει πια καμιά αξία, κανένα ιδανικό που να μπορεί να μάς πείσει ότι αξίζει να μένουμε πιστοί στον αγώνα μας να ανακαλύπτουμε τη χαρά της ζωής.

Η πορεία του Στέλιου Ράμφου ως συγγραφέα είναι γνωστή. Μεθοδικός, ευρυμαθής, ανοιχτός στις προκλήσεις της εποχής, διατυπώνει πάντα απόψεις και προτάσεις, οι οποίες σε πρώτη ανάγνωση, ίσως σοκάρουν τον αναγνώστη. Μια δεύτερη όμως, πιο προσεκτική ανάγνωση των κειμένων του, δείχνει πως πρόκειται για βαθιές και επώδυνες τομές στον τρόπο σκέψης όλων μας ανεξαιρέτων που αφεθήκαμε θαρρείς αμαχητί σε μια βαθιά ύπνωση. Και εδώ δεν πρόκειται για ένα καθαρό θεωρητικό βιβλίο. Είναι τα κείμενα των συνεντεύξεων που ο ίδιος παραχώρησε τους τελευταίους μήνες σε διάφορα ΜΜΕ, με την προσθήκη ενός διεισδυτικού επιλόγου στον οποίο συνοψίζει τις απόψεις του για την κρίση του ελληνικού παραδείγματος.

Κύρια αιτία για την κακοδαιμονία μας είναι η εμπόλεμη κατάσταση του πολιτισμού μας. Κάθε άνθρωπος διιαμορφώνει τη δική του πολιτιστική ταυτότητα ως φυσική απόρροια του πολιτισμού εντός του οποίου εξελίσσεται. Μα σε κάποιο σημείο έρχεται αντιμέτωπος με την επιθετική στάση του πολιτισμού που τον γεννά. Και εκεί είναι το κρίσιμο σημείο στο οποίο καλείται να αναπτύξει καθένας όχι μόνο τις άμυνές του μα και την επιχειρηματολογία του την αδιάσειστη ώστε να μην πέσει όμηρος της πειρατείας που ασκείται βίαια στην ύπαρξή του. Διαγιγνώσκει ο συγγραφέας την παθογένεια που έχει υποστεί το σώμα της χώρας μας μα δε μένει εκεί. Προτείνει τολμηρές και ρηξικέλευθες απόψεις.

Ίσως είναι μια ευκαιρία να συναντηθούμε με την αφόρητη μοναξιά αυτού του στοχαστή έτσι όπως εκφράζεται μέσα από τη γραφή του. Είναι μια συνάντηση ωραία για να ξεκινήσουμε τη νέα μας χρονιά που έρχεται και μάς βρίσκει αισιόδοξους πάντα μα αρκετά προβληματισμένους και κουρασμένους από τα πάθη της προηγούμενης, τα οποία κινδύνεψαν κάποια στιγμή να μάς στερήσουν τη θετική ματιά σε αυτό που αποκαλούμε ζωή. Ίσως μια αδιαμφισβήτητη ομορφιά του ανθρώπινου βίου ιδιωτικού μα και δημόσιου είναι αυτά τα ΄συναπαντήματα που αποδεικνύουν ότι δεν είμαστε μόνοι στην προσπάθειά μας να διατηρήσουμε την πίστη μας στις αξίες της ζωής μας.  


    

 

  Ο ερωτευμένος Πολωνός, Μάρω Βαμβουνάκη, 

  ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ψυχογιός (2011)

Μια γυναίκα εγκαταλείπει τη ζωή της χωρίς ίχνη. Και περνά σε μια άλλη πραγματικότητα άγνωστη σε όλους τους εξωτερικούς παρατηρητές της μέχρι τώρα διάσημης ζωής της. Αυτή την εξαφάνιση παρατηρούμε μέσα από τρία διαφορετικά παράθυρα, του κόσμου που διψά για βίωση δημοσίων δραμάτων, της ίδιας που ανασταίνεται και του άντρα που την αγαπά και τολμά να την εμπιστευτεί χωρίς φοβίες και φόβο.

Ένας άντρας και μια γυναίκα, τυλιγμένοι στις πληγές και ήττες του παρελθόντος τους συναντιούνται και τολμούν την υπέρβαση. Να ζήσουν την εκπλήρωση του μέχρι πρότινος ανεκπλήρωτου ονείρου τους, της ένωσης των δύο σένα.

Όλα είναι ερημιά, σκεφτόταν. Και η επιτυχία, και η δόξα, και οι τέχνες και η ευμάρεια και τα ταξίδια...Μονάχα η χώρα της αγάπης είναι πατρίδα. Παντού εκεί έξω είναι μελαγχολική εξορία, το διαισθανόμουν πάντα μου, τώρα βεβαιώνομαι λέει η Ρωξάνη Δανηλάτου, ηρωίδα του νέου της μυθιστορήματος.

Η Ρωξάνη ανακαλύπτει ξαφνικά τη νοσταλγία του μέλλοντος. Μετά από τόσα χρόνια της ενήλικης ζωής της που πέρασε ανούσια στο σκοτάδι της συνήθειας και του βολέματος χωρίς καμία απόχρωση αισιοδοξίας, χωρίς καμία ελπίδα να ανοίγει ένα παράθυρο στον ήλιο που ετοιμάζεται να ανατείλει συνειδητοποιεί ότι αυτό που τελικά η ψυχή της έχει ανάγκη, αυτό που ποθεί και προσδοκά όπως ο περιπατητής της ερήμου είναι η όαση του μέλλοντος, ενός μέλλοντος όμως που υπόσχεται το νέο, το όμορφο, το ελπιδοφόρο...τη ζωή την ίδια.

Δύο επιφανειακά αντιδιαμετρικές λέξεις εύστοχα συνδυασμένες στην προσπάθειά της συγγραφέως ν αποτυπώσει τη μαγεία της προσδοκίας που κυριεύει κάθε ανθρώπινη ψυχή για το αύριο της μέχρι σήμερα πεζής καθημερινότητάς της. Το οικείο σ όλους μας αίσθημα πληρότητας του νόστου που έκανε τον Οδυσσέα να απαρνηθεί την προοπτική αιώνιας νεότητας, είναι κατά τη Βαμβουνάκη όμοιο της πληρότητας που κρύβεται στην απόλυτη ευτυχία της πραγματικής αγάπης, αυτής που προσδοκάμε να βρούμε στη διάρκεια της ζωής μας.

Γνωστή για τη διορατικότητα και εμβάθυνσή της στην πολύπτυχη προβληματική των διαπροσωπικών σχέσεων των δύο φύλων, με μεγαλύτερη απήχηση κατεξοχήν στο γυναικείο φύλο, η Μάρω Βαμβουνάκη έρχεται με το νέο της μυθιστόρημα να διεκδικήσει ισοδύναμο μερίδιο και απτους άντρες αναγνώστες. Γιατί αυτή τη φορά καινοτομεί. Αρκετά έχει ερευνήσει τα μελανά σημεία του έρωτα μέσα απτην ανάλυση και περιγραφή όλων των δραμάτων που κρύβει η θεότητά του... της προδοσίας του, της απώλειάς του, του ερχομού του σε λάθος στιγμή. Και κυρίως μέσα απτη γυναικεία ματιά. Τώρα έρχεται να διερευνήσει μαζί μας κάτι που ηθελημένα ή αναγκαστικά επιλέγουμε να ξεχάσουμε...την μαγεία της αγάπης που δεν είναι σπάνιο παραδείσιο πουλί μα μόνο αντισυμβατική της φοβίας μας να είμαστε ειλικρινείς και να τολμάμε να εμπιστευόμαστε χωρίς αναμονή ανταλλάγματος.

Μπορεί νακούγονται κάποιες σκέψεις χιλιοειπωμένες, μπορεί να κουνάμε λίγο ειρωνικά το κεφάλι κυριευμένοι απτο μικρόβιο της αμφισβήτησης σχετικά με τη βιωσιμότητα και αντοχή τέτοιων γλυκανάλατων ιστοριών. Μπορεί και δικαιολογημένα ίσως να θεωρήσουμε τη σπονδυλική στήλη της πλοκής τούτου του μύθου τόσο οικεία ώστε να την ρίξουμε αμέσως στον καιάδα του μη ενδιαφέροντος αλλά απλώς εύκολου και ανάλαφρου αναγνώσματος. Μα πίσω απόλα αυτά κρύβεται μια αλήθεια που ασχέτως της συχνότητας και μονοτονίας της ως προς τον τρόπο έκφρασής της παραμένει ουσιώδης και θεμέλιος λίθος της ζωής μας...η αγάπη η απόλυτη υπάρχει και μπορεί να βιωθεί.

 

 

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας