Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Τζέημς Μέριλ: «Ο κομψός ποιητής του έρωτα και της απώλειας»

του Γιάννη Σουλιώτη

 

Πρώτο μέρος

 

 

                                                                                       «Έζησα τόσο καιρό χωρίς αγάπη»

 

Ο  Τζέημς Μέριλ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 3 Μαρτίου του 1926 και ήταν γιός του γνωστού τραπεζίτη Τσαρλς Μέριλ, συνιδρυτού της χρηματιστηριακής εταιρείας Μέριλ Λιντς, και μεγάλωσε  στο Μανχάταν και στα πιο γνωστά κοσμικά θέρετρα του όπως το Σαουθχάμπτον  και το Λονγκ Άϊλαντ μέσα σε πολλές ανέσεις και πλούτο.

Έγραφε ποίηση από μικρός και στα 16 του, ο πατέρας του τύπωσε ιδιωτικά τα νεανικά ποιήματα του γιου του με το τίτλο «Το Βιβλίο του Τζιμ» ( Jims Book).

O Mέριλ φοίτησε στο  Πανεπιστήμιο του Amherst, όπου συνάντησε τον Ρόμπερτ Φροστ, αλλά και τον Ελληνο-αμερικάνο καθηγητή του Κίμωνα Φράιερ, με τον οποίο αργότερα συνδέθηκε στενά. Χρόνια μετά θα γράψει γι’ αυτόν και για τον Πόρο*, όπου πέρασαν αξέχαστες μέρες, το διήγημα «Το (Διπλό) Σημειωματάριο»,** ιδιαίτερου στιλ με πειραματική γραφή. Γραμμένο σαν ημερολόγιο, στο μυθιστόρημα αυτό «αποπειράται την εξομοίωση της γραφής, εφαρμόζοντας…μετατόπιση της θεώρησης.»

Διέκοψε τις σπουδές του για να καταταγεί στον αμερικάνικο στρατό από το 1944-1945. Όταν ο Μέριλ επέστρεψε από το στρατό, το 1946, ο Φράιερ δημοσίευσε στον Ίκαρο, σε 100 μόνο αντίτυπα, «Τον Μαύρο Κύκνο.»(The Black Swan»).

Πίσω στο Πανεπιστήμιο, όπου τελείωσε τις σπουδές του με άριστα και έπαινο. Το θέμα της διατριβής του ήταν «Η μεταφορά στο έργο του Προυστ».Μετά από ένα χρόνο διδασκαλίας στο Bard College έφυγε για την Ευρώπη για 2 ½ χρόνια, όπου θα επιστρέφει συχνά μετά, και κυρίως στην Ελλάδα, όπου έκανε πολλούς φίλους, μεταξύ των οποίων το ζεύγος Βασίλη Βασιλικού. Το 1959, παρέα με το σύντροφο του Νταίηβιντ Τζάκσον αγόρασε ένα σπίτι στην Αθήνα, στους πρόποδες του Λυκαβηττού, όπου περνούσαν μεγάλα διαστήματα κάθε χρόνο μέχρι το 1979.

Ο Τζέημς Μέριλ υπηρέτησε ως Πρύτανης της Ακαδημίας Αμερικανών Ποιητών από το 1979 μέχρι το θάνατό του, στις 6 Φεβρουαρίου του 1995, από καρδιακή προσβολή, συνέπεια του ΑΙDS, ενώ βρισκόταν σε διακοπές στο Τucson της Αριζόνας.

Ο Μέριλ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους  αναγνωρισμένους ποιητές της γενιάς του, και για πολλούς ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του μετα-μοντερνισμού, αν όχι ο πρώτος.

Των  πολλαπλών ειδών έργο του, περιλαμβάνει  πρόζα και θέατρο, αλλά ο κύριος όγκος της καλλιτεχνικής του έκφρασης βρίσκεται στην ποίηση.

Γι’ αυτό,  και κατά τη διάρκεια της καριέρας του τιμήθηκε με, σχεδόν, όλα τα μεγάλα λογοτεχνικά βραβεία της Αμερικής, ένα από τα οποία ήταν και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου για την ποιητική συλλογή του «Νύχτες και Ημέρες» (Nights and Days,1966) αποσπάσματα της οποίας και παραθέτω, και μια δεύτερη φορά για εκείνη με τον τίτλο  «Μιραμπέλ : Βιβλία Αριθμών» (Mirabell: Books of Numbers,1978).

 

Όπως παρατηρούν οι βιογράφοι και κριτικοί του τα καλύτερα από τα ποιήματα του Μέριλ είναι αυτοβιογραφικά χωρίς να είναι «εξομολογητικά»», με τον τρόπο του Berryman ή του Lowell, και τούτο γιατί δεν περιέχουν τίποτα από την λεγόμενη  «εξομολογητική» ποίηση.

Ακόμη και η ομοερωτική θεματική του η οποία συναντάται από πολύ νωρίς στην ποίηση του Μέριλ, παρουσιάζεται με τρόπο ιδιαίτερα διακριτικό, χρησιμοποιώντας κυρίως μεταφορές, όπως είναι  χαρακτηριστικά στην περίπτωση του «Μινώταυρου».

 

Ο Μέριλ είναι, με τον τρόπο του, «ποιητής της υπερβολής», όπως ήταν ο Whitman ή ο Wallace Stevens.

Το έργο του έχει συγγένειες με τους παρηκμασμένους Γάλλους συγγραφείς του τέλους του αιώνα, με το υπερβολικά υπερεκλεπτυσμένο στιλ τους, τις μπερδεμένες εμπλεκόμενες προτάσεις τους, τη γοητεία τους με το εξωτικό και τις περίτεχνες εκτροπές τους.

Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της γραφής του Μέριλ είναι ο έρωτάς του με τη γλώσσα, που συχνά μετατρέπεται σε «βίτσιο».

Πολλοί αναγνώστες θα βρουν, όπως υποστηρίζεται, την ποίησή του εξεζητημένη, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ποιητής είναι ένας εστέτ, «ένας δανδής» με την έννοια που δίνει ο Μποντλέρ σ’ αυτό τον όρο.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι εκτός από τους Γουίτμαν, Προυστ, Στήβενς, Χένρυ Τζέημς, άλλο υπόδειγμα για τον Μέριλ είναι και ο Αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης, του οποίου θαυμάζει την ελληνική παιδεία, αλλά και την ομοφυλοφιλική του αγάπη.

Ο Μέριλ πιστεύει, όπως ο Προυστ, αλλά θα πρόσθετα όπως και ο Καβάφης, «ότι ο μόνος πραγματικός παράδεισος είναι ο χαμένος παράδεισος. Ο έρωτας δεν είναι πλήρης ο ίδιος μέχρι την απώλεια του, μέχρι να γίνει ανάμνηση, μετά γίνεται τέχνη.»

Το ποιητικό έργο του Μέριλ έχει επαινεθεί  για την κομψότητα του στιλ του, για τις ηθικές του ευαισθησίες καθώς και για το μετασχηματισμό αυτοβιογραφικών στιγμών σε βαθειές και σύνθετες. 

 

Παρ’ όλα αυτά σωστά ειπώθηκε για την ποίηση του ότι: «..αν κάποιος ήθελε να παρακάμψει το έργο του, θα έχανε μερικά από τα ωραιότερα ποιήματα γραμμένα στα αγγλικά στα μισά του περασμένου αιώνα.»

 

  *Γιάννης Σουλιώτης, «Ο Πόρος είναι..» Εκδ.Κέδρος,2008

** Υπό έκδοση

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΗΣΗ

 

Jim’s Book, A collection of Poems an Short Stories, privately printed,1942

The Black Swan, Icarus, Athens, Greece ,1946

First Poems1946, New York, N.Y. 1951

Short Stories, Ranyan Press, (Pawlet, VT) 1954

The Country of Thousand Years of Peace, Knopf, New York, N.Y, 1959,revised edition, Atheneum, New York. N.Y. 1970

Selected Poems, Chatto & Windus ,London,England,1961

Water Street, Atheneum, New York, N.Y., 1962

Nights and Days, Atheneum, Nev York,N.Y.,1966

The Fire Screen, Atheneum, New York,N.Y., 1969

Braving the Elements, Atheneum, New York, N.Y., 1972

Two Poems. From the Cypola and the Summer People, Chatto & Windus, London, England, 1972

Yannina, Phoenix Book Shop, New York,N.Y.,1973

The Yellow Pages : 59 Poems, Temple Bar Bookshop, Cambridge.MA, 1974

Divine Comedies(includes “The Book of Ephraim” ,also see below), Atheneum, New York, N.Y, 1976

Metamorphosis of 741, Banyan Press, Chicago,IL,1977

Mirabell: Books of Numbers, (published as Mirabell’s Book of Numbers in the Changing Light at Sandover,also see below),Atheneum,New York.N.Y,1978

Scripts for the Peasant(also see below) ,Atheneum,New York,N.Y., 1980

The Changing Light of sandover(contains The Book of Ephraim,Mirabell’s Book of Numbers, Script for the Pageantant and a  new coda), Atheneum, New York,1982

From the First Nine Poems 1946-1976,Athenaum,New York, N. Y., 1982

From the Cutting-Room Floor, University of Nebraska Press, Lincoln, NE, 1983

Late Setings, Atheneum, New York, N.Y., 1985

The Inner Room, Knopf, New York,N.Y., 1988

Selected Poems,1946-1985,Knopf, New York, N.Y., 1992

A Scattering of Salts, Knopf, New York, N. Y., 1995

Self-Portrait in Tyvek Windbreaker and other poems, Dedalus Press, Dublin,Ireland,1995

Selected  Poems, edited by J.D. McClatsy and Stephen Yenser, Knopf, New York, N.Y., 2001

Selected Poems, edited by McClatsy and Stephen Yenser, Knopf, New York, N.Y., 2008

 

 

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ

 

The Immortal Husband(produced in New York,N.Y,1955),published in Playbook, New Directions, New York.N.Y.,1956

The Bait(produced in New York,N.Y.,1953) published in Artist Theater, Grove, New York, N. Y., 1960

The Image Maker: A Play in One Act, Sea Clift Press, New York, N. Y., 1986

 

 

ΠΡΟΖΑ

 The Saragio(novel),Knopf, New York, N.Y.,1957,reprinted,Atheneum,New York. N.Y., 1987

The (Diblos) Notebook(novel), Athenaum ,New York, N.Y.,1965,reprinted, Dalkey Archive press(Normal, IL),1994

Recitative: Prose (nonfiction), North Point Press, san Francisco, CA,1986

A Different Person: A Memoir (nonfiction), Knopf, New York, N.Y.,1993

Collected Prose, edited by J. D. McClatsy and Stephen Yencer,  Knopf, New York,

N. Y., 2004

 

 

 

 

                                         «ΕΖΗΣΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ» 

 

                                                            «Δεν ήξερα πώς ν’ αγαπώ,

                                                             δεν ήξερα πώς να ζω,

                                                             αλλά ήξερα πώς να γράφω

                                                             ένα ποίημα.»

                                                                      J.M.1994  

 

 

 

    Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ

 

   1.RIGOR VITAR

Κωνσταντινούπολη. 21 Μαρτίου. Σήμερα ξύπνησα

Μ΄ ένα παράλογο παράπονο. Όλη η δεξιά πλευρά

Του προσώπου μου αρνείται να κινηθεί. Πρέπει να γελάω

Παρακολουθώντας το υπόλοιπο με τρόμο.

 

Κάτω από ένα διπλό φορτίο, ενώ το δίδυμό του

Διπλασιάζεται, αν και ευαίσθητο, κατάπληκτος.

Είμαι εδώ μόνος. Όχι  τόσο πολύ από την εξωτερική ομίχλη.

Αναδύονται φτερωτά γράμματα:  PAN AMERICAN.

 

Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αυτή η πόλη υψώθηκε

Ανάμεσα στην παθητική ανατολή και στην φρενήρη δύση.

Δεν έχω κανένα λόγο να είμαι θλιμμένος,

Υπάρχουν τόσα  πολλά άλλα πράγματα που δεν μπόρεσα να δω.

 

Όπως η Αγία Σοφία. Αφού ήπια το τσάι,

Ξυρίστηκα και ντύθηκα…

Dahin!Dahin!

 

Ο οίκος της του Θεού Σοφίας υπήρξε πρώτα 

Ένα τζαμί και τώρα είναι μία φλόγα-

Χωρίς κενά. Η αψίδα,

Μαχητικά εξαρθρωμένη,

Φοράει  ακόμη αυτές τις πρασινωπές επωμίδες*

Στις οποίες (για τον προσκυνητή που ξεχνάει τα αραβικά του)

Μια γραφή τόσο βάρβαρη με χρυσά μαστίγια

Κακόγραψε βλοσυρά , χρονολογημένα

Συνθήματα: «Ο Θεός είναι η λύπη μου!» ίσως,

   

 *Στα γαλλικά στο πρωτότυπο=  «Epaulettes»

 

 

Ή «Βυζαντινέ

Γύρνα στην πατρίδα σου!»

Πάνω σου, ο μεγάλος τρούλος,

Φαλακρός από μωσαϊκά, γερασμένος, κολυμπώντας

Σε μια χρυσή μπανιέρα. Η υπνωτική της λάμψη

Αρχαίας αφθονίας, μπρος και πίσω ανάμεσα

Σ’ αυτή του άβακα κι εκείνη του νεφελώματος,

Σηκώθηκε απ’ το πλακόστρωτο,

Η τελευταία από πολυάριθμες χούφτες,

από τον τελευταίο επισκέπτη του 18ου αιώνα.

 

Εσύ δεν θέλησες, για μια φορά, να σκεφτείς τον εαυτό σου, κράτησες το κεφάλι σου ψηλά

Πάρα πολλά χρόνια μέσα σε σοφά κρανία

Σαν εκείνο που δεν νιώθει το σύνηθες, αλλά μια μακρινή

Και κολακευτική συγγένεια. Άφησες να φύγει

Πίστη και σοφία, σαν μια αξία, κατέστρεψες επίσης

Την πολύτιμη σου ευαισθησία. Τι άλλο ήλπιζες;

   

Έξω, ξεριζωμένες, οι πέτρες σαν σαρίκια

Κείνται πλάι πλάι. Είναι σαν να έχω  φοβηθεί.

Το κτίριο, απελπισμένο για νιάτα, μουτζούρωσε

Όλα τα αρχικά του οστά

 

Στρέμματα κονιάματος ώχρας. Ένα διάγραμμα

Δηλώνει πόσο   βαθειά στο μανδύα της λάσπης

Βρίσκεται η πραγματική  πρόσοψη* .

Θέλω το πρόσωπο μου πίσω.

 

 Ένας φαρμακοποιός συμβουλεύει

 

*Στα γαλλικά στο πρωτότυπο= «façade»

 

 

 

ΤΟ ΧΑΜΑΜ

Μετά από ώρα υγρής ζέστης

Κάποιος οδηγείται με ανοησίες

Σ’ ένα μαρμάρινο κελί τον ξαπλώνουν

Στο μάρμαρο, κι εκεί τον τρίβουν να τον καθαρίσουν,

 

Tον τυλίγουν με πετσέτες κι ένα σεντόνι

Και τον τοποθετούν πάνω σ’ αυτόν  τον επικλινή τάφο

Φτιαγμένος όλος από  γυάλινες πλάκες (πράσινες κόκκινες, κεχριμπαρένιες),

Με ένα γυάλινο  άστρο κρεμασμένο στο σκοτάδι,

 

Εκεί, κάθισε ,χωρίς διάθεση πολύτιμων λίθων,

Δεν γευόταν ούτε καφέ, ούτε λουκούμι,

Και στον φύλακα που εισβάλλει

 

(Ή αρχαιολόγος ή κλέφτης)

Σηκώνεται  κάποιος σοβαρά  με μια  μάσκα από πλατίνα

Ακόμη μουσκεμένος, σαν σημάδι ζωής.

 

Και τώρα τι; Πίσω, νομίζω,  στη νέα πόλη.

Στη μέση της  γέφυρας, μια παιδική

Ανάμνηση υπόσχεται ν’ απελευθερώσει το στιλ μου.

Σταμάτησα σ’ ένα δυνατό φως για να πάρω σημειώσεις:

   

Στην κορυφή του  καρπού της, δίπλα στη μαύρη μεταξωτή  μουαρέ

ζώνη, η γιαγιά του είχε μιαν ελιά, ένα σκληρό και μαβί συννεφάκι

από το οποίο φύτρωναν τρεις ή τέσσερεις άσπρες τρίχες.

Πόσες φορές είχε ξαπλώσει στα πόδια της κι είχε

αποκοιμηθεί σ’ ένα ρυθμό που έκανε εύκολα  τον κόσμο

όλο να είναι μακριά--η κιτρινωπή λάμψη ενός δακτυλιδιού 

σημαδεύοντας το εξωτερικό όριο του, ενώ σε πρώτο πλάνο,

σκιαγραφούταν όπως το τζαμί του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, μάζα

και μιναρέδες αισθητοί από κάποιον που κοιμόταν  στην κουβέρτα

του δεμένου καϊκιού του, εκείνο το σημαντικό ορόσημο σαν

άνοδος ή πτώση  ξεχώρισε, από οποιοδήποτε άλλο, το αγαπημένο της χέρι.

 

Κρύο. Ο άνεμος μεγαλώνει. Μια  ολόκληρη πόλη

διαλυμένη από  ρητορική. Κι εκεί έξω,

περνώντας  τον καθρέφτη του Βόσπορου, ποια μαύρη

ακτή μας αντανακλά στην ακινησία της;

 

Σ’  αυτή την πλευρά, μια  αχτίδα μαγικού φαναριού,

Πλήθος, βέλγοι ποδηλάτες, νοικοκυρές με κόκκινα μαλλιά,

Κατάρτια, φωνές κορακιών ψηλά στον  γαλαζο-κόκκινο αέρα,

το φράκο του Ατατούρκ…Είναι σαν όνειρο,

 

Ο «Θάνατος στη ζωή και η ζωή στο θάνατο» του βυζαντινού

Yeats, κι αν έτσι, μ’ αυτή την ευκαιρία

Μόνος  στη σκηνή υπνοβάτη, η σάρκα μου ξύπνησε

Κι άνοιξε πανιά για την προετοιμασμένη ακτή πέρα από τα στενά.

 

   

 

2.Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Ο γιατρός μου συνέστησε κορτιζόνη,

Διαθερμίες, βιταμίνες, κι ανάπαυση.

Δούλεψαν. Αυτούς τους μήνες στην Αθήνα τίποτα δεν προέβλεπε

Το μικρό μου δράμα. Μοιάζω  και πάλι

 Στον αφέντη μου. Ωστόσο, κάποτε,

 Εσύ ράγισες, εκείνο, που τόσο ονομάζουν καθρέφτη της ψυχής,

Δεν ήταν εύκολο, ούτε ίσως δυνατό να επισκευαστεί εντελώς.

 («Ανάμεσα στην κίνηση και στη δράση  

Πέφτει η σκιά» -T.S. Eliot.)

Μέρος του εαυτού μου έμεινε κρύο κι αποτραβηγμένο.

Την ημέρα που ανέβηκα στον Παρθενώνα

Η ανθρώπινη μεγαλοπρέπεια του με έκανε να σκεφτώ Και  λοιπόν ;

   

Ένα μεσημέρι του Μάη στο Βασιλικό Κήπο,

Ανάμεσα στη χλωρίδα του Agneau Mystique-

Κυπαρίσσια, μιμόζες, δάφνες, φοίνικες- ένας Έλληνας

Άρχισε να τα κατονομάζει για μένα στη γλώσσα του.

 

Τον ευχαρίστησα, μ’ ευχαρίστησε, καθίσαμε. Παγόνια

 Με τα σκληρά τους  γκρίζα πόδια έλιωναν παραγινωμένα

νεράντζια. Γνώριζα τον τύπο:

Έξοχος, αρσενικό, βρώμικος, Ορθόδοξος

 

Εικόνα φτερωτής όρεξης στα μάτια

Μ’ ένα ηλεκτρικό γαλάζιο ημερών που δεν θα

Επιστρέψουν πάλι. Ο φίλος μου με χρόνο για σκότωμα,

Με ρώτησε την τιμή των αυτοκινήτων στον Παράδεισο.

Μ’ αυτό εννοούσε τη χώρα μου, μια και για τη δική του

Ο ξένος είναι ένας μασκαρεμένος θεός.

Παραλείποντας να παίξω αυτόν τον ρόλο, φοβάμαι

Ότι ούτε εγώ υπήρξα ανθρώπινος- αχ, ποιος είναι;

 

Εκείνος είναι, ή ήταν, είχε αδέλφια και σύζυγο,

Οδηγούσε ένα καμιόνι, την περασμένη Παρασκευή έσπασε το λαιμό του

Πάνω σ’ ένα δέντρο. Δεν έχουμε τρόπο να ελέγξουμε

Αυτές τις απρόσεκτες μεταναστεύσεις  έξω από τη ζωή.

 

Προσπαθώ, υποθέτω, πρέπει, όπως έχει πεi ο Valery,

Και είπε ακόμα πιο έντονα απ’ αυτό που θα πω εγώ-

Στρίβοντας καπάκια, κάτω από τον ήλιο του Αύγουστου και όλα

Σαν επινοήματα νέον(κεχριμπαρένια, πράσινα, και κόκκινα)

 

Αμεταβίβαστης ενέργειας

Όπως στο τυφλό μου ξύπνημα, και ένα χαμένο

Ανοιγόκλεισμα των ματιών, και ήταν  ο καθαρότερος υπαινιγμός, νομίζω,

Αυτού που υπήρξα, είμαι και που θα μπορούσα να είμαι.

 

Δεύτερο μέρος  

  


 

 

 Γιάννης Σουλιώτης:

Γεννήθηκε  στον Πόρο.

Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες για θέματα Διεθνούς Δικαίου, Δικαίου Θαλάσσης, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ.ά., καθώς και λογοτεχνικά έργα: 

-Τα Κόλλυβα, Λαογραφία, Λεύκωμα, Εκδ.Κέδρος , 1986.

-Ο κύκλος και η έκλειψη, Ποίηματα στην ελληνική και ιταλική, Εκδ. Sintesi, Napoli, 1988,Εικονογραφία ιταλών καλλιτεχνών και Αλέκου Φασιανού.

-Ο Κούρος, Ποιήματα στην ελληνική και ιταλική, Εκδ.Il Laboratorio di Nola,1991,Εικονογραφία Fabrizio Clerici.

-Via Giulia, Ποίημα στην ιταλική, Εκδ. il Laboratorio di Nola, με 2 acqueforti τουBruno D’Arcevia.

-Με μπλε ελληνικό, Ποιήματα στην ελληνική και αγγλική, Εκδ. Μίμνερμος, 2000,με 5 μεταξοτυπίες του Αλέκου Φασιανού.

-Το κουτί της Πανδώρας στις διεθνείς σχέσεις, Μυθολογία και πολιτική, στην ελληνική και αγγλική, Εκδ. Νηρέας, 2002,Εκονογραφία Αλέκου Φασιανού.

-Manhattan, Μετάφραση  ιταλικού Ποιήματος  της Jolanda Capriglione στην ελληνική και αγγλική, Εκδ.Il Laboratorio di Nola,2004,με 2 acquatinte του Gaetano di Riso και του Κώστα Ζυμαράκη.

-Ο Πόρος είναι…,Ανθολογία  κειμένων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων και ποιητών, Εκδ. Κέδρος 2006

-Οι Άγιοι Στρατιώτες, Λεύκωμα, Εικόνες  και βίοι στρατιωτικών αγίων,Εκδ.Φυτράκης,2006.

-Το Μόδι,Μυθιστόρημα,Εκδ.Κέδρος,2006.

-Φερνάντο Πεσσόα,Ποίηση,Εκδ.Πρίντα,2006,3η Έκδοση 2007.

-Φερνάντο Πεσσόα, Αντίνοος,Εκδ.Παρουσία,2007

-Ανθολογία Πορτογαλικής Ποίησης,Εκδ.Πρίντα-Ροές,2008

-Υποψήφιος για το Κρατικό Βιβλίο Μετάφρασης.

-ΤΟ ΡΟΔΙ,Ημερολόγιο,Εκδ.Αρμός.2008 

-ΚΑΒΑΦΗΣ-ΠΕΣΣΟΑ-ΠΕΣΣΟΑ-ΚΑΒΑΦΗΣ,Εκδ.Μεταίχμιο,2009

-ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ Ο ΠΕΣΣΟΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ (Documentaire-Μυθοπλασία,1ο Βραβείο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)2009

-Φερνάντο Πεσσόα,Ο Αναρχικός Τραπεζίτης+Οι Πέντε Διάλογοι για την Τυραννία,Εκδ.Αρμός,Ιούνιος 2009-05-11

-Φερνάντο Πεσσόα,ULTIMATUM,,Εκδ.Παρουσία,Ιούνιος 2009

-Μαρκ Σαγκάλ-Ποιήματα, Λεύκωμα,Εκδ.Αρμός,Οκτώβριος 2009

- Antonio Botto ο ανδρείος ποιητής,Ποιήματα,Εκδ.Οδός Πανός, ,2010

-Τα Άγια Παιδιά,Λεύκωμα,Εκδ.Επτάλοφος,2010

-Οι Άγιες Μάνες,Λεύκωμα, Εκδ.Επτάλοφος,2010

- Ο Αγ.Σεβαστιανός και το γυμνό στην ελληνική εικονογραφία, Μελέτη-Λεύκωμα,Εκδ.Οδός Πανός,2010

- ΛΙΣΑΒΟΝΑ,Φερνάντο Πεσσόα, Εκδ.Printa,2011

-Θυμάσαι πώς μύριζαν οι μανόλιες στη Νικαράγουα; Θέατρο

http://www.ysouliotis.gr/

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας