Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

μαγειρεύοντας μ' ένα ψάρι

από την κωνσταντίνα τασσοπούλου

 

 

Περισσότερη γεύση από Κωνσταντίνα Τασσοπούλου στο www.tassopoulou.gr

Όλες οι συνταγές του ψαριού μας βρίσκονται συγκεντρωμένες στο βιβλίο με τον ομώνυμο τίτλο: Μαγειρεύοντας μ' ένα ψάρι που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΙΤΑΝΟΣ.

 

Νο 22: σουφλέ

υλικά

20 φέτες ψωμί του τοστ
2 κουταλίες μαργαρίνη
20 φέτες ζαμπόν
20 φέτες τυρί ένταμ ή γκούντα
3 αυγά
2 ποτήρια γάλα πλήρες

 

 

Πόνεσα μαχαιρώνοντας το φρεσκοψημένο σουφλέ. Εμένα, όχι εκείνο. Με είδα στα συντρίμμια του και με ένιωσα. Άνοδος και πτώση. Με αυτή τη σειρά. Οι στόχοι που μου δίνουν ισχύ για να ανέβω κι η ώρα του φαγώματος που με ξαπλώνει στο πιάτο. Κουράζομαι στο τέλος να πλένω μπολάκια και σύνεργα. Ένιωσα βάρος ολοκληρώνοντας το τελευταίο μου βιβλίο. Όλο βουτηγμένο στο γάλα. Στην παιδική μου ηλικία. Οικογένεια αλειμμένη σε κάθε του σελίδα. Μαργαρίνη σε φέτες αφράτου ψωμιού που ακουμπήσαν στο πυρέξ από εκείνη την πλευρά. Κάλυψαν τον πάτο. Τσιτσιρίζουν στο ψήσιμο. Δίνουνε γεύση στα ράφια. Τώρα που πήρε το δρόμο του και πωλείται σε βιβλιοπωλεία, μου περισσεύει χρόνος, μα μου λείπει κουράγιο. Έχω ώρες, μα όχι διάθεση. Υπάρχουν στιγμές για γέμισμα μα δεν υπάρχουν υλικά. Σαν να μου τέλειωσε η δύναμη και πρέπει να αγοράσω. Ζαμπόν δεν θα έχω αύριο για να έπαιρνα ένα σάντουιτς στο γραφείο. Το έβαλα όλο μέσα στο σουφλέ. Αυτό μου ήρθε να φτιάξω.

 

Φωτό: Βάσια Αναγνωστοπούλου http://vaphotography.gr/


Εύκολο πράγμα, όχι καμιά Πυρηνική Φυσική. Άλγεβρα των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου:
X = ((Μία στρώση φέτες ψωμί του τοστ) x (βουτυρωμένη και βουτηγμένη ελαφρώς στο γάλα)) + (από πάνω μία στρώση φέτες ζαμπόν) + (από πάνω μία στρώση φέτες κίτρινου τυριού) + ((από πάνω άλλη μία στρώση ψωμιού) x (βουτυρωμένη και βουτηγμένη ελαφρώς στο γάλα)) + (από πάνω άλλη μία στρώση ζαμπόν) + (από πάνω άλλη μία στρώση τυριού) +  (από πάνω τρία αυγά καλά χτυπημένα μαζί με ένα φλυτζάνι γάλα). Απλό, χωρίς πολύπλοκη σκέψη. Και το τυρί καλύτερα ακόμα να το έχεις τριμμένο, όχι σε φέτες, αλλά εγώ φέτες είχα στο σπίτι. Γίνεται κι έτσι. Το ψήσιμο είναι που θέλει επιμέλεια. Όχι, άνοιξε κλείσε το φούρνο, γιατί πέφτει. Φιλοσοφώ κοιτάζοντας από το φωτισμένο πορτάκι. Για κάνα μισάωρο στους 175 βαθμούς, όσο χρειαστεί δηλαδή να ψηλώσει και να ροδίσει καλά. Τόση θέρμη, τόση προσοχή, τόση αγωνία, είναι άραγε μάταιη; Αφού μόλις βγει από κει μέσα θα πέσει! Σαν σχέση ανθρώπινη που γκρεμοτσακίζεται με το άγγιγμα του πιρουνιού κι ας είχε τόσο όμορφα φουσκώσει. Από την άλλη, εμένα, πότε με ένοιαξε η ματαιότητα της στιγμής και όχι η νοστιμιά; Ποτέ.

Με ξεκουράζουν μπελαλίδικα φαγητά. Καιρό τώρα. Περίεργα πράγματα. Μελαγχολία; Με τακτοποιεί το συμμάζεμα του σπιτιού, οι αλλαγές στα κάδρα, το πέταγμα πραγμάτων. Ξεφορτώθηκα την κουρτίνα του μπάνιου. Ένα χοντρό δερμάτινο άλμπουμ με φωτογραφίες. Χάρισα ρούχα που φορούσα μόνο δυο φορές το χρόνο. Δώρισα φο μπιζού που δεν μου λένε τίποτα, ούτε καν οι άνθρωποι που μου τα είχαν αγοράσει. Μηδενίζω το κοντέρ. Και το κινητό, πολύ σοφά επέλεξε στιγμή για να χαλάσει. Αγόρασα άλλο με την επιδότηση που δικαιούμαι. Έβαλα τον υπάλληλο να μεταφέρει δεδομένα από την παλιά συσκευή στην καινούργια. Μόνο τις επαφές μου, του είπα. Τον κόσμο που επικοινωνώ. Τίποτε άλλο. Ούτε μηνύματα, ούτε κλικ που πατήθηκαν παλαιότερα, ψηφιακά. Νέα αρχή. Ένιωσα τέλος εποχής κλείνοντας το βιβλίο. Ήτανε τέλος. Πάνε οι λέξεις του πριν. Πλέον θα γράφω για το μετά, για το τώρα, για πράγματα που γίνονται ή που δεν έχουνε ακόμα συμβεί. Το εκμυστηρεύτηκα στον δημοσιογράφο που με ρώτησε. Νομίζω εκείνος με έσπρωξε, άθελά του, για να το σκεφτώ. Ρευστά ερωτήματα με πάνε μπροστά. Πίσω με παρακολουθούν οι απαντήσεις. Αλήθειες στέρεες, η μια πάνω στην άλλη.

Πάνω από τρία χρόνια μένω μόνη. Πάνω από δύο, βλέπω μιαν άλλη στον καθρέφτη μου που όμως αγαπώ, παρόλο που πάνω από πέντε κιλά δεν χάνονται, πάνω από  δέκα τρίχες άσπρισαν. Πάνω από εφτάμηνο που μακραίνω το μαλλί. Πάνω από τριάντα τέσσερα χρόνια, πάνω μου. Πάνω από οχταετία που στάθηκα  όρθια για το μνημόσυνο του θείου - ακριβώς επάνω στην κηδεία του παππού. Πάνω από ώρα κάνω κάτι που κι εκείνος θα έκανε, αν ζούσε. Ψιλοκόβω με το μαχαίρι τις άκρες του ψωμιού, αυτές που είχα αφαιρέσει.

-    Το σουφλέ, βλέπεις Γιωτάκι, δεν πρέπει να είναι σκληρό σαν τη ζωή.
-    Σε τέτοια είσαι καλή, αλλού είσαι βλάκας.
-    Παρακαλώ;
-    Γιατί δεν μου το είπες;
-    Ποιο;
-    Να φέρω ψωμί μόνο με ψίχα. Το ίδιο θα ήταν για μένα.
-    Για μένα δεν θα ήταν.
-    Τι εννοείς;
-    Ήθελα με κόρα, παιδάκι μου. Τι να εννοώ;
-    Πώς ήθελες, αφού την βγάζεις;
-    Μα για να την βγάλω την ήθελα.
-    Δεν καταλαβαίνω.
-    Δεν πειράζει. Καταλαβαίνω εγώ.

Ό,τι περίσσευε από τα γεύματα, ο παππούλης με υπομονή το έκανε κομμάτια, μικρότερα κι από μικρά. Φέτες καρπουζιού, φλούδες αχλάδι, ψωμί μπαγιάτικο για να το φάνε οι κότες, βιασμένα κορμιά από ψητά καλαμπόκια, αμηχανία που την πλήγωνε με το μαχαίρι, καταστάσεις που δεν άντεχε. Μήπως αυτό δεν κάνω κι εγώ; Ροκανίζω την σκληράδα που αισθάνομαι. Αισθάνομαι; Πέτρωσα με τον καιρό και σαν να μου αφαιρέθηκαν αισθήσεις. Χαμογελώ επιφανειακά. Το κλάμα μου, έχει κρυσταλλώσει. Δεν ρέει. Πράγματα που μου έδιναν χαρά με αφήνουνε αδιάφορη. Απλά υπάρχω. Πηγαίνω στη δουλειά, επιστρέφω, κοιμάμαι, ξυπνώ. Μου είναι δύσκολο να ανασύρω αιτίες. Δεν είμαι σίγουρη ότι τις γνωρίζω. Κούραση μαζεμένη. Απογοήτευση ετών. Αναμονές που δεν επιβραβεύτηκαν. Κλάματα που στεγνώσανε αλλοιώνοντας το ξύλο μου. Το πάγωμα του χρόνου για να ξαναρχίσω. Το κομμάτιασμα που θα με επανασυναρμολογήσει. Η εναντίωση στο τόσο μαλακό, πολυδιαφημισμένο Ψίχα - Τοστ...

 






Περισσότερη γεύση από Κωνσταντίνα Τασσοπούλου στο www.tassopoulou.gr

Διαβάστε επίσης τη διάσημη καρμπονάρα της Κωνσταντίνας!

 

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας