Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

 

 

 

 

LANGSTON HUGHES   45 ΧΡΟΝΙΑ META

του Γιάννη Σουλιώτη

 

                                                                                        

O Langston Hughes γεννήθηκε στο Μισούρι,  την 1η Φεβρουαρίου του 1902, και πέθανε στο Μανχάταν, στις 22 Μαίου του 1967. Οι γονείς του χώρισαν  όταν ήταν μικρό παιδί, και ο πατέρας του μετακόμισε στο Μεξικό. Ανατράφηκε από τη γιαγιά του μέχρι την ηλικία  των δεκατριών, όταν έφυγε για να εγκατασταθεί στο Λίνκολν, Ιλλινόις, και  να ζήσει με τη μητέρα του και τον σύζυγό της, πριν η οικογένεια τελικά  εγκατασταθεί  στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Ήταν στο Λίνκολν, Ιλλινόις, όταν ο Hughes ξεκίνησε να γράφει ποίηση. Ο πατέρας του τον αποθάρρυνε να ακολουθήσει μια τέτοια καριέρα  και του πρότεινε να ακολουθήσει «κάτι πιο πρακτικό.» Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές , πήγε για ένα χρόνο στο Μεξικό και στη συνέχεια ένα χρόνο στο Κολούμπια. Τα έξοδα σ’αυτό το Πανεπιστήμιο πληρωνόντουσαν με τον όρο ότι θα σπουδάσει μηχανικός. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων έκανε πολλές και διάφορες δουλειές του ποδαριού, όπως βοηθός  μάγειρας, λαντζέρης και βοηθός γκαρσόνι. Ταξίδεψε στην Αφρική και την Ευρώπη και εργάστηκε επίσης σαν ναυτικός. Τον Νοέμβριο του 1924 εγκαταστάθηκε στην Ουάσιγκτον. Τελείωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές  στο Πανεπιστήμιο του Λίνκολν στην Πενσυλβάνια, τρία χρόνια αργότερα. Το 1930 το πρώτο του μυθιστόρημα «Όχι χωρίς γέλιο» κέρδισε το χρυσό μετάλλιο Harmon για τη λογοτεχνία. Ο Hughes, ο οποίος ισχυριζόταν ότι οι Paul Laurence Dunber, Carl Sandeburg και Walt Whitman ήσαν οι πρώτοι που τον επηρέασαν, είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις διορατικές, πολύχρωμες απεικονίσεις της ζωής των μαύρων στην Αμερική από τη δεκαετία του 20  έως και 60.  Εκτός από ποίηση, η οποία είχε επίδραση στη τζαζ αλλά και την ίδια τη γραφή του, έγραψε νουβέλες, θεατρικά έργα, σύντομες ιστορίες, δοκίμια, βιογραφίες, άρθρα σε εφημερίδες, βιβλία για παιδιά, λιμπρέτο για όπερα, και μετέφρασε ποιητές όπως τον Leopold Senghor.

 

Η ζωή και το έργο του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής συμβολής του Harlem Renaissance του 1920. Σε αντίθεση με άλλους σημαντικούς, επίσης, μαύρους ποιητές της εποχής, όπως οι  Claude Mckay, Jean Toomer και Countee Coolen, ο  Hughes αρνήθηκε να διαφοροποιήσει την προσωπική του εμπειρία από εκείνη των μαύρων της Αμερικής. Ήθελε να πει τις ιστορίες του λαού του με τρόπους που αντανακλούν τον πραγματικό τους πολιτισμό, περιλαμβανομένων και των δυο: του πόνου τους και της αγάπης τους για τη μουσική, το γέλιο και την ίδια τους τη γλώσσα.

 

Ο Langston Hugues πέθανε από επιπλοκές  καρκίνου του προστάτη στις 22 Μαίου του 1967, στη Νέα Υόρκη και στο δρόμο που έμενε δόθηκε το όνομα του « Langston Hughes Place».

 

Ο L.H. θεωρείται ως  master  του μαύρου αμερικάνικου μοντερνισμού και πολλοί ισχυρίζονται  ότι το έργο του αποτέλεσε  το θεμέλιο λίθο μιας αυθεντικής  μαύρης τέχνης. Ο L.H. χαρακτηρίζεται ως ο πιο δημοφιλής ποιητής μετά τον Walt Whitman. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ο  Hughes  είναι το αντίθετο από τον Whitman, ο οποίος ήθελε να εμβαθύνει σε κάθε τι που εύρισκε  και να μιλήσει γι’ αυτό, ενώ ο Hughes ήθελε να εισχωρήσει  μέσα σε κάθε τι και να μιλήσει μέσα από αυτό. Οι λέξεις στον Hughes δεν έχουν τίποτα από εκείνα τα ιδιαίτερα  φωνητικά στοιχεία που βρίσκει κανείς σε διαλέκτους τον 19ο και στις αρχές του 20 αιώνα, ιδίως στη μαύρη γραφή που επεδίωκε να τονίζει πόσο τρυφεροί, αγαθοί και όμορφοι ήσαν οι πρώην σκλάβοι. Ο Hughes είναι ένας ονειροπόλος του οποίου η φωνή  μετράει σπιθαμή  προς σπιθαμή την καρδιά του 20 αιώνα από την αναγέννηση του Ηarlem μέχρι το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων. Υπήρξε μια νέα φωνή της Αφρικανικής Αμερικής με εντελώς δικές της λέξεις. Γιατί, όπως είπε κι ο ίδιος:

 

                                «Αν θέλεις ποιητή να κρεμαστείς

                                  Κρεμάσου στις δικές σου λέξεις

                                  Αλλιώς θα πεθάνεις.»  

 

 

 

   

[Photograph: Langston Hughes]   Langston Hughes    

 

 

 

Langston Hughes  

 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΗΣΗ

Ask Your Mama: 12 Moods for Jazz (1961)
Collected Poems of Langston Hughes (1994)
Dear Lovely Death (1931)
Fields of Wonder (1947)
Fine Clothes to the Jew (1927)
Freedom's Plow (1943)
Montage of a Dream Deferred (1951)
One-Way Ticket (1949)
Scottsboro Limited (1932)
Selected Poems (1959)
Shakespeare in Harlem (1942)
The Dream Keeper and Other Poems (1932)
The Panther and the Lash: Poems of Our Times (1967)
The Weary Blues (1926)

 

ΠΡΟΖΑ

Good Morning, Revolution: Uncollected Social Protest Writings by Langston Hughes (1973)
I Wonder as I Wander (1956)
Laughing to Keep From Crying (1952)
Not Without Laughter (1930)
Remember Me to Harlem: The Letters of Langston Hughes and Carl Van Vechten, 1925-1964 (2001)
Simple Speaks His Mind (1950)
Simple Stakes a Claim (1957)
Simple Takes a Wife (1953)
Simple's Uncle Sam (1965)
Something in Common and Other Stories (1963)
Tambourines to Glory (1958)
The Arna Bontemps-Langston Hughes Letters (1980)
The Big Sea (1940)
The Langston Hughes Reader (1958)
The Ways of White Folks (1934)

ΔΡΑΜΑ

Black Nativity (1961)
Collected Works of Langston Hughes, vol. 5: The Plays to 1942: Mulatto to The Sun Do Move (2000)
Don't You Want to Be Free? (1938)
Five Plays by Langston Hughes (1963)
Little Ham (1935)
Mulatto (1935)
Mule Bone (1930)
Simply Heavenly (1957)
Soul Gone Home (1937)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Cuba Libre (1948)
Gypsy Ballads (1951)
Selected Poems of Gabriela Mistral (1957

Masters of the Dew (1947)

 

                         ΠΟΙΗΜΑΤΑ

   

 

 

   

 

 

 

 Μπακάλικο

 

Jimmy, πήγαινε

Στο μπακάλη, σε παρακαλώ,

Και πάρε ένα κουτί μπιζέλια,

Επίσης,

Ένα σακί αλεύρι,

Και σε παρακαλώ

Μη κάνεις μία ώρα.

 

   

 

 

 

   

 

 0-50

  Είμαι ολομόναχη σε τούτο  τον κόσμο, είπε,
Δεν ήρθε κανείς να μοιραστεί το κρεβάτι μου,
Δεν ήρθε  κανείς να κρατήσει το χέρι μου-
Η αλήθεια είναι ότι
Άντρα δε γνώρισα.


Το Big Boy άνοιξε το στόμα του και είπε,
Το πρόβλημα με σένα είναι ότι

Δεν πήρες κανένα κεφάλι!
Αν είχες κεφάλι και  χρησιμοποιούσες το μυαλό σου
Θα μπορούσες  να έχεις εμένα μαζί σου
Όλο τον καιρό..

Εκείνη απάντησε, Μωρό μου, τι πρέπει να κάνω;

Εκείνος είπε, Μοίρασε το κρεβάτι σου-
Και τα χρήματά σου, επίσης.

 

 

 

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ   

 

 

Atten Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος
Κανένας άλλος άνθρωπος θα περιφρονεί,
Όπου η αγάπη θα ευλογεί τη γη
Και η  ειρήνη θα στολίζει τα μονοπάτια.
Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου όλα
θα γνωρίζουν το γλυκό δρόμο της ελευθερίας,
Όπου η απληστία δε θα υπονομεύει άλλο τη ψυχή
Ούτε η φιλαργυρία θα καταστρέφει  την ημέρα μας.
Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου μαύρος ή άσπρος,
Οποιασδήποτε φυλής κι αν είσαι ,
Θα μοιραστούμε τη γενναιοδωρία  της γης
Και κάθε άνθρωπος  θα είναι ελεύθερος,
 Όπου η αθλιότητα θα κρεμάσει το κεφάλι της
Και  η χαρά, σαν ένα μαργαριτάρι,
Θα φροντίζει τις ανάγκες όλης της ανθρωπότητας

   


 
ΚΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗ


 

Κι εγώ

Κι εγώ υμνώ την  Αμερική.

Είμαι ο πιο σκούρος αδελφός.
Θα μου στείλουν να φάω στην κουζίνα
Όταν έρθει παρέα,
Αλλά γελώ,
Και τρώω καλά,
Και γίνομαι γερός.
Αύριο,
Θα είμαι στο τραπέζι
Όταν έρθει παρέα.
Κανείς δε θα τολμήσει

 Τότε να μου πει,
"Φάε στην κουζίνα,"
Στη συνέχεια.

Εκτός αυτού,
Θα δουν  πόσο ωραίος είμαι
Και θα ντραπούν-
Είμαι κι εγώ Αμερική.

 

 

 
Ο Νέγρος μιλάει για ποτάμια


Γνώρισα ποτάμια:
γνώρισα ποτάμια ,παλιά όπως ο κόσμος

και
και με ροή μεγαλύτερη από εκείνη του αίματος
στις ανθρώπινη φλέβες.

Η ψυχή μου είναι βαθιά σαν τα ποτάμια.

Λούστηκα στον Ευφράτη, πολύ

πρωί

τα ξημερώματα.

Έχτισα  την καλύβα μου κοντά στο Κονγκό που με νανουρίζει

μέχρι

να κοιμηθώ.
Κοίταξα πάνω απ’ το Νείλο κι έχτισα τις Πυραμίδες

πάνω του.
Άκουσα το τραγούδι του Μισισιπή

 όταν
ο Abe Lincoln κατέβηκε στη Νέα
Ορλεάνη, και είδα

 τη λασπωμένη του
αγκαλιά χρυσή να γίνεται στο ηλιοβασίλεμα.

Γνώρισα ποτάμια:

Παλιά, σκοτεινά ποτάμια.

Η ψυχή μου είναι βαθιά σαν τα ποτάμια.

,

Το  ανιαρό Μπλουζ

Βομβίζοντας ένα κοιμισμένο συγκοπτόμενο ρυθμό
Λικνιζόμενος πέρα δώθε σ’ ένα γλυκό σκοπό,
         Άκουσα ένα Νέγρο να παίζει.
Κάτω στο Lenox Avenue τη περασμένη νύχτα
Με τη χλωμή θαμπή ωχρότητα του ενός παλιού φωτός αερίου
        Έκανε ένα τεμπέλικο ταλάντεμα. . .
        Έκανε ένα τεμπέλικο ταλάντεμα...

Στο ρυθμό αυτού του ανιαρού Μπλουζ.

Με τα εβένινα χέρια του σε κάθε πλήκτρο από ελεφαντόδοντο
Έκανε αυτό το καημένο πιάνο να βογκάει με μελωδία.
         Ω Μπλουζ!
Λικνιζόμενος  πέρα δώθε στο ξεχαρβαλωμένο του  σκαμνί
Έπαιξε αυτή τη θλιβερή για τα σκουπίδια μελωδία σαν ένας

τρελός μουσικός.
         Γλυκό Μπλουζ!
Προερχόμενο από την ψυχή ενός μαύρου άνδρα.
         Ω Μπλουζ!
Σ’ ένα βαθύ τραγούδι φωνή με μελαγχολικό ρυθμό
Άκουσα αυτό το Νέγρο  να τραγουδά, αυτό που το παλιό πιάνο

μούγκριζε-
         «Δεν πήρα κανένα  σ’ όλο αυτό τον κόσμο,
         Δεν πήρα κανένα, μόνο τον εαυτό μου.
         Α 'gwine να εγκαταλείψει ma frownin »
         Κι έβαλα τα προβλήματα  μου στο ράφι. "

Κτύπος, κτύπος, κτύπος βαρύς, κοπάναγε το πόδι του

στο πάτωμα.

Έπαιξε μερικά ακόρντα και μετά  τραγούδησε λίγα περισσότερα -
         «Πήρα το Ανιαρό  Μπλουζ
         Και δεν ευχαριστήθηκα-
        Ούτε που είμαι ευτυχισμένος-
         Κι εύχομαι να είχα πεθάνει
Και μακριά μέσα στη νύχτα που τραγουδούσε αυτή τη μελωδία.
Βγήκαν τα’ αστέρια  και το φεγγάρι έκανε το ίδιο.
Ο τραγουδιστής σταμάτησε να παίζει και πήγε στο κρεβάτι
Ενώ το ανιαρό  Μπλουζ επαναλαμβανόταν μέσα  στο κεφάλι του.
Κοιμήθηκε σαν μια πέτρα ή σαν  έναν άνθρωπο νεκρό.

 

      

 

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

Πήγα κάτω στο ποτάμι,

κάθισα στην όχθη

Προσπάθησα να σκεφτώ μα δεν μπορούσα

Έτσι πήδηξα και βυθίστηκα.

 

Βγήκα μια φορά  και φώναξα!

Βγήκα δυο φορές και φώναξα!

Αν το νερό δεν ήταν  τόσο κρύο

Θα έπρεπε να είχα βυθιστεί και πεθάνει.

 

Αλλά ήταν  κρύο το νερό! Ήταν κρύο!

 

Πήρα το ασανσέρ

Δεκάξι πατώματα πάνω από τη γη

Σκέφτηκα το μωρό μου

Και νόμισα πως θα πηδήξω κάτω

Έμεινα εκεί και φώναξα !

Έμεινα εκεί και φώναξα!

Αν δεν ήμουνα τόσο ψηλά

Θα είχα πηδήξει και πεθάνει.

Αλλά ήταν ψηλά πάνω εκεί!

Ήταν ψηλά!

 

Έτσι καθώς είμαι ακόμα ζωντανός,

Υποθέτω πως θα ζήσω.

Θα μπορούσα να πεθάνω για αγάπη

Αλλά γεννήθηκα να ζω

 

Αν και μπορείτε να μ’ ακούτε να φωνάζω

Και να με βλέπετε να κλαίω

Θα είμαι πεισματάρης, γλυκό μωρό,

Αν με δεις να πεθαίνω

 

     

Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ ΤΗΣ

Δούλευα για μια κυρία    

Δεν ήταν κακιά-
Αλλά είχε δώδεκα δωμάτια

  Σπίτι να καθαρίσω..
  Να φτιάχνω πρωινό,

Μεσημεριανό και δείπνο -
Να φροντίζω τα παιδιά

 Όταν τέλειωνα όλα.

Να πλένω, να σιδερώνω και να σφουγγαρίζω

 Να πηγαίνω το σκύλο βόλτα-
Ήταν πάρα πολλά

Γινόμουνα  κομμάτια...

Είπα, Κυρία

Μήπως                                                  

Προσπαθείτε να με κάνετε

 Γαϊδούρι;


Άνοιξε το στόμα της.

 Φώναξε. Ω, όχι:

                                                     

Ξέρεις, Αλμπέρτα

Σ’ αγαπώ τόσο !

Είπα, Κυρία,
Ίσως είναι αλήθεια-

 Αλλά θα είμαι πεισματάρα

 Αν σας αγαπώ!

Nα κάνεις λέξεις να τραγουδάνε

 

Είναι θαυμάσιο πράγμα

Να κάνεις λέξεις να τραγουδάνε

Γιατί στο τραγούδι

Οι λέξεις κρατάνε πολύ.

 

ΟΧΙ ΣΥΧΝΑ

Ποτέ δεν είδα καγκουρό

Εκτός από κήπο

Ποτέ δεν είδα φάλαινα

Εκτός από βιβλίο

Κάτι άλλο

Που ποτέ μου δεν είδα

Είναι ο προ-

προ-προ-προπάππους μου-

Που πρέπει να ήταν

 

 

Ο κρίκος της οικογένειας

Αλλά φωτογραφία  .

Δεν υπάρχει.

 

 

Jazz Band σ’ ένα γαλλικό καμπαρέ

 

Jazz Band

Παίξε αυτό το κομμάτι!

Παίξε το για τους λόρδους και τις λέηντις,

Για τους δούκες και τις δούκισσες,

Τις πουτάνες και τα ζιγκολό.

Για τους ζάμπλουτους αμερικάνους

Που βγήκανε για γλέντι.

Jazz Band

Παίξε το!

Τη ξέρεις αυτή τη μελωδία

Που κλαίει και γελάει μαζί.

Τη ξέρεις.

Μπορώ;

Mais oui.

Meine Gott!

Parece una rumba.

Jazz Band

Παίξε το!

Ξέρεις να μιλάς επτά γλώσσες

Κι ακόμη περισσότερες

Παρ’ όλο που είσαι από τη Georgia.

Πάμε σπίτι, γλυκιά μου;

Και βέβαια.    

 

  


 

 

 Γιάννης Σουλιώτης:

Γεννήθηκε  στον Πόρο.

Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες για θέματα Διεθνούς Δικαίου, Δικαίου Θαλάσσης, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ.ά., καθώς και λογοτεχνικά έργα: 

-Τα Κόλλυβα, Λαογραφία, Λεύκωμα, Εκδ.Κέδρος , 1986.

-Ο κύκλος και η έκλειψη, Ποίηματα στην ελληνική και ιταλική, Εκδ. Sintesi, Napoli, 1988,Εικονογραφία ιταλών καλλιτεχνών και Αλέκου Φασιανού.

-Ο Κούρος, Ποιήματα στην ελληνική και ιταλική, Εκδ.Il Laboratorio di Nola,1991,Εικονογραφία Fabrizio Clerici.

-Via Giulia, Ποίημα στην ιταλική, Εκδ. il Laboratorio di Nola, με 2 acqueforti τουBruno D’Arcevia.

-Με μπλε ελληνικό, Ποιήματα στην ελληνική και αγγλική, Εκδ. Μίμνερμος, 2000,με 5 μεταξοτυπίες του Αλέκου Φασιανού.

-Το κουτί της Πανδώρας στις διεθνείς σχέσεις, Μυθολογία και πολιτική, στην ελληνική και αγγλική, Εκδ. Νηρέας, 2002,Εκονογραφία Αλέκου Φασιανού.

-Manhattan, Μετάφραση  ιταλικού Ποιήματος  της Jolanda Capriglione στην ελληνική και αγγλική, Εκδ.Il Laboratorio di Nola,2004,με 2 acquatinte του Gaetano di Riso και του Κώστα Ζυμαράκη.

-Ο Πόρος είναι…,Ανθολογία  κειμένων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων και ποιητών, Εκδ. Κέδρος 2006

-Οι Άγιοι Στρατιώτες, Λεύκωμα, Εικόνες  και βίοι στρατιωτικών αγίων,Εκδ.Φυτράκης,2006.

-Το Μόδι,Μυθιστόρημα,Εκδ.Κέδρος,2006.

-Φερνάντο Πεσσόα,Ποίηση,Εκδ.Πρίντα,2006,3η Έκδοση 2007.

-Φερνάντο Πεσσόα, Αντίνοος,Εκδ.Παρουσία,2007

-Ανθολογία Πορτογαλικής Ποίησης,Εκδ.Πρίντα-Ροές,2008

-Υποψήφιος για το Κρατικό Βιβλίο Μετάφρασης.

-ΤΟ ΡΟΔΙ,Ημερολόγιο,Εκδ.Αρμός.2008 

-ΚΑΒΑΦΗΣ-ΠΕΣΣΟΑ-ΠΕΣΣΟΑ-ΚΑΒΑΦΗΣ,Εκδ.Μεταίχμιο,2009

-ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ Ο ΠΕΣΣΟΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ (Documentaire-Μυθοπλασία,1ο Βραβείο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)2009

-Φερνάντο Πεσσόα,Ο Αναρχικός Τραπεζίτης+Οι Πέντε Διάλογοι για την Τυραννία,Εκδ.Αρμός,Ιούνιος 2009-05-11

-Φερνάντο Πεσσόα,ULTIMATUM,,Εκδ.Παρουσία,Ιούνιος 2009

-Μαρκ Σαγκάλ-Ποιήματα, Λεύκωμα,Εκδ.Αρμός,Οκτώβριος 2009

- Antonio Botto ο ανδρείος ποιητής,Ποιήματα,Εκδ.Οδός Πανός, ,2010

-Τα Άγια Παιδιά,Λεύκωμα,Εκδ.Επτάλοφος,2010

-Οι Άγιες Μάνες,Λεύκωμα, Εκδ.Επτάλοφος,2010

- Ο Αγ.Σεβαστιανός και το γυμνό στην ελληνική εικονογραφία, Μελέτη-Λεύκωμα,Εκδ.Οδός Πανός,2010

- ΛΙΣΑΒΟΝΑ,Φερνάντο Πεσσόα, Εκδ.Printa,2011

-Θυμάσαι πώς μύριζαν οι μανόλιες στη Νικαράγουα; Θέατρο

http://www.ysouliotis.gr/

 

copyright 2009-2012, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας