Μενού    Οδηγίες υποβολής    Στήλες    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Η οικοδέσποινα    Επικοινωνία       

Διαβάστε επίσης:

Αυτό που λείπει

16 HORSEPOWER - SINNERMAN

THE DOORS – PEOPLE ARE STRANGE

Το Ημερολόγιο ενός Αδέσποτου Σκύλου

Με το Διονύση Μαρίνο

HURT – JOHNNY CASH

Θλιμμένο σπίτι από κεφάλι

Είναι μεσάνυχτα και επιστρέφω σε αυτό το τεράστιο σπίτι από κεφάλι. Όλα τα κάδρα είναι στη θέση τους, στραβά όπως πάντα, και δύο οικόσιτες μύγες μου γελούν σαν ξεραμένα δαμάσκηνα και κατρακυλούν πάνω στις ανοιχτές σελίδες ενός βιβλίου που ποτέ δεν θα καταφέρω να διαβάσω. 

Σκόνη εφιάλτης και σκόνη ντελικάτη τρέχει από τα μπατζάκια μου με μια μελαγχολία που μου πιέζει το στήθος. Είμαι ένας πρωτόβγαλτος ερεθισμένος παλμός στην άκρη κάποιου όπλου που ξέχασε να εκπυρσοκροτήσει.

Τίποτα δεν κυλάει κανονικά σε αυτό το σπίτι και έξω πέφτουν πέταλα σκοταδιού και κανείς δεν πρόκειται να χτυπήσει το κουδούνι μου εκτός από το παιδί που μοιράζει το μαύρο γάλα και το παιδί που φέρνει την εφημερίδα με τα μπαγιάτικα νέα. Δεν θα είσαι εσύ, δεν θα είσαι εσύ… 

Ευλαβικά γέρνω σε αυτό το όνειρο πυρετού που με θλίβει μέχρι τα  φαγωμένα μου τακούνια και πείθω τον εαυτό μου πως όταν θα ξυπνήσω θα είναι μεσάνυχτα και θα επιστρέφω σε αυτό το τεράστιο σπίτι από κεφάλι και όλα τα κάδρα θα είναι στη θέση τους…  

JEFF BUCKLEY – HALLELUJAH

Μεγάλο γαλάζιο αλληλούια

Είναι ένα μεγάλο γαλάζιο στόμα που βγαίνει από το στέρνο μου κάθε απόγευμα. Χαιρετάει τους περαστικούς, ζαρώνει μπροστά στα γερμένα σύννεφα με την κρεμώδη πλάτη, φωνάζει σε όλα τα σκυλιά να γυρίσουν πίσω στην αυλή με τα κοκκινωπά τούβλα και σε όλα τα παιδιά που παίζουν αμέριμνα στη μέση του δρόμου. 

Είναι ένα μεγάλο γαλάζιο στόμα που φωνάζει ένα μεγάλο γαλάζιο αλληλούια σε ένα κόσμο που τρίζει σαν ερπετό και τα φύλλα του πέφτουν από τα δέντρα με ποδοβολητά και η βροχή διαλογίζεται μέσα στην υγρή σοφία της και τα λεωφορεία σταματούν σε λάθος στάσεις κατεβάζοντας λάθος ανθρώπους.

Κανείς δεν ξέρει ότι έχω ένα στόμα στο στέρνο μου, μια παθητική δεύτερη φύση που πρέπει να της πλένω τα αίματα και να κουρδίζω τους σπασμούς της. Κανείς δεν ακούει το ρυθμικό του θραύσμα.

Τώρα πια το βάζω να κοιμηθεί νωρίς. Αρχίσαμε να μοιάζουμε, να γινόμαστε σιαμαίοι. Με την ίδια πατίνα του τρόμου στο δέρμα. Στο μισόφωτο αγκαλιασμένοι, το στόμα μου και εγώ, ψιθυρίζουμε συνωμοτικά «αλληλούια» που κανείς πλέον δεν μπορεί να ακούσει. Ούτε εμείς.