Η πραγματικότητα είναι αυτή: υπάρχει εκεί έξω ένα σαρκοφάγο σκοτάδι τόσο μελετημένο στο μέγεθός του, που κάνει τους υπαίθριους γλόμπους να κουνιούνται με το είδωλο του ανέμου. Συμβαίνουν και άλλα πράγματα όπως με πληροφορούν κατά καιρούς: το τελευταίο σύνορο του δρόμου είναι μια ολόκληρη περπατησιά ανθρώπου, πάνω σε χιλιοφορεμένα παπούτσια που έμαθαν να ζουν με τρύπιες σόλες.

Αναπνέει επίσης το πλέγμα του οδοστρώματος.

Πρέπει να αναπνέει με τόσες ζωές που έχει γνωρίσει.

Το πηλίκο σήμερα είναι ένας Ρουβίκωνας σε κατάσταση αμνησίας. Δεν ξέρεις πότε τον διάβηκες και γιατί.

Α, όχι προτιμώ την εμπρηστική διαίρεση του χρόνου, έτσι όπως καρφώνεται στα παλιά σπίτια με μια φαύλη ήττα για ουρά. Φυσικά είναι και αυτά τα κρεμασμένα φύλλα στα δέντρα που κάνουν τις ώρες να μοιάζουν άνοσες.

Η πραγματικότητα είναι αυτή: ένα πρωί βγήκα από το σπίτι μου και έκτοτε ξέχασα να επιστρέψω.

Κάπου υπήρχε ένας δρόμος, όμως τώρα που γέρασα προσεύχομαι να μην με βρει ποτέ.

Οικοδομείς μια κραυγή σαν κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης σπλάχνων.

Το μέσα γίνεται έξω.

Επιβεβαιώνεις τη γερασμένη άβυσσο που κρύβεται στα φρύδια σου, από τον τρόπο που σε κοιτούν. Δεν σε κοιτούν, σε υποπτεύονται γιατί είσαι ο μόνος με χρωματισμένα ρούχα. Ούτε καν το μαχαίρι που στάζει. Το πουκάμισο που πλέει με σύμπλεγμα κατωτερότητας, είναι το ενοχοποιητικό στοιχείο σου.

Μια μελωδική καταισχύνη σε τραβάει από τα μαλλιά, καθώς σε πιάνουν από τα μπράτσα και σε φτύνουν και σε φωνάζουν “φονιά”. Σου επιστρέφουν τη μνήμη για να τιμωρείσαι κάθε μέρα. Σου κρατάνε το σώμα σε συντηρητική τυφλότητα.

Με ότι σου περισσεύει, οικοδομείς μια οστρακόδερμη κραυγή. Κλείνεσαι εκεί μέσα για πάντα. Υπάρχεις πλέον σε μια μικρότερη ανυπαρξία. Τουλάχιστον εκεί υπάρχεις για κάποιον.