Μενού    Οδηγίες υποβολής    Αρχεία    Βιβλιομεζέδες    Σύνδεσμοι    Φωτο-γράφοντας   Η οικοδέσποινα    Μαγειρεύοντας...    Επικοινωνία       

 

 

 

 

Μετάξι στον Κήπο

Γιώργος Βέης 

Ποίηση, με ένα έργο, στο εξώφυλλο, του Κώστα Πανιάρα, εκδόσεις Ύψιλον

 

Πυλί, Κως

 

Όταν ξανοίγει ο καιρός
με τις μπιγκόνιες του και τις κληματαριές να μιλούν
τα δρομάκια να ψιθυρίζουν αισθήσεις και Ιπποκράτη
τον ουρανό να κατεβαίνει στους εξώστες
και στα μπαλκόνια της εξαίσιας θέας
τότε είναι που με μαθαίνει να διαβάζω
να βλέπω από την αρχή ορίζοντες
πρόσωπα και μεγέθη του κάλλους -ή του μύθου
γιατί τίποτε δεν ζει μόνο του εδώ,
δεν χαίρεται παρόν, δεν χάνεται
μέσα στον εαυτό του σα να ήταν μονάδα -
ακόμη και το φως επιστρέφει από το παρελθόν
στα σπίτια, στα δέντρα ν' αγγίξει το όνειρο του βίου
να διαμορφώνει μνήμη και γραφή.
Το Πυλί -όπως πύλη- δεν είναι χωριό
αλλά φρόνηση,
όριο της συμφιλίωσης των όντων
και των άλλων, που υποψιαζόμαστε
να ζουν ανάμεσά μας
και δεν ξέρουμε ακόμη τ' όνομά τους.
Θα έρθω πάλι στο Πυλί
με το πρώτο πλοίο του Ιουλίου.


  Πράγματα, και βεβαίως πρόσωπα, τόσο του απτού κόσμου όσο και του νοητού, διεκδικούν κι εδώ, όπως και σε ό, τι σχεδόν δικό μου προηγήθηκε, σχέσεις πλήρους ισότητας. Η φύση παραμένει ο ισχυρότερος συνομιλητής. Η ειλικρίνεια του βιώματος επείγεται να καταστεί ο αδιαφιλονίκητος κριτής των καταθέσεων. Το ρήμα, αντιστοίχως, επιθυμεί διακαώς να αναφέρεται μόνο σε ποιητικές αλήθειες. Το υποκείμενο, σε σταθερή πάντα σχέση αναφοράς με την περιπέτεια προαναγγελθέντων και υποχρεωτικών ταξιδιών και στις πέντε μάλιστα ηπείρους, διερμηνεύει ουσίες, ξεχωρίζει ταυτότητες και υπομνηματίζει ετερότητες. Οσες, εννοείται, έχει προλάβει να αντιληφθεί. Αυτοελεγχόμενο και συναινετικό ταυτοχρόνως, το ποιητικό εγώ θέλει να πιστεύει ότι μπορεί ν' αποκωδικοποιήσει και στη συνέχεια να ταξινομήσει όλα σχεδόν τα μηνύματα, τα οποία του περιέρχονται διαδοχικά από τους άλλους στις γλώσσες που ξέρει πώς να χειρίζεται. Κατανοεί βέβαια ότι, όπως δηλώνει κατηγορηματικά ο Κλείτος Κύρου, μέσα σε πλήθη τυμβωρύχων φαρισαίων κι επιτήδειων, κάτω απ' τους όγκους μολυσμένου περιβάλλοντος, πίσω και πέρα και πάνω απ' τον ηλοβόρο χρόνο πάντοτε θα ξεπροβάλλει η Ποίηση για την πιο μεγάλη αναμέτρηση του ανθρώπου. Κατά τ' άλλα, ο νόστος είναι μαθηματικά δεδομένος. Το Μετάξι στον κήπο συνιστά ίσως την καταγραφή καίριων στιγμών αυτοπροσδιορισμού και αυτογνωσίας μέσα από την εκκρεμότητα της παλιννόστησης. Το κάλεσμα του μητρικού-πατρικού ιστού ηχεί φιλέλευθερα. Δηλαδή δημιουργικά. Το ποίημα είναι κατ' ανάγκην ο έτερος τόπος, ο άλλος πόλος της απαραίτητης απάντησης. Ετσι η αθέλητη παράταση της επιστροφής αναβαθμίζεται σε μια πολύτιμη μαθητεία στην κοσμική αυταπάτη, στην τυχαιότητα των φαινομένων, στη θρυλική ματαιότητα των σημείων, στην παντοειδή συμπεριφορά των τεράτων. Η θεματολογία εν ολίγοις είναι αυστηρή. Κάτι που την καθιστά ασφαλώς βατή και ευκολομνημόνευτη. Κι επειδή ακριβώς τα πράγματα αυτά καθεαυτά είναι κεκρυμμένα και από τη φύση τους μυστηριακά, κατέφυγα πολλές φορές στην προσφιλή μέθοδο των υπαινιγμών, των μεταφορών και των αλληγοριών, για να προσδιορίσω με αντικειμενικότητα ό, τι θεώρησα σημαδιακό. Από λεκτική άποψη λειτουργώ αυθόρμητα, αλλά και κριτικά. Η οικονομία των εκφορών ήταν ανέκαθεν η σταθερή μου προοπτική. Ετσι τουλάχιστον μαρτυρούν και οι φίλοι κάθε φορά που διαβάζουν πρώτοι τα έργα μου, έστω και σε μορφή ημιτελικού σχεδίου. Η συνοπτική μορφή αντικατοπτρίζει άλλωστε, κατά τρόπο λειτουργικό και ιδιαίτερα παραστατικό, την ταχύτητα με την οποία σβήνει η κάθε ατομική ζωή, το ανέκκλητο πέρασμά μας στο αείποτε του Σύμπαντος. Η τεχνική, η οποία ακολουθείται, οφείλω να το πω, παραπέμπει εν μέρει στις συλλογές μου Λεπτομέρειες κόσμων και Ν, όπως Νοσταλγία. Επιχειρείται όμως συνειδητά η περαιτέρω αναδιάταξη του πάγιου ποιητικού υλικού, προκειμένου να επιτευχθεί η κατάλληλη κρυστάλλωση, η οποία ως γνωστόν διακρίνει τα ευθύβολα επιγράμματα. Ο εγγενής εκλεκτισμός μου δεν μού επιτρέπει άλλωστε ακροβασίες, παιχνίδια με τη σύγχυση ή ευτελισμούς του κεκτημένου ιδιώματος. Εν τέλει στον βαθμό που αυτό το οποίο βλέπουμε, δεν είναι αυτό που βλέπουμε, αλλά, αντιθέτως, αυτό το οποίο είμαστε, όπως διατείνεται ο Φερνάντο Πεσόα, έτσι και τα ποιήματα αυτά διεκδικούν να είναι, όχι μόνον εγώ, αλλά και ο εκάστοτε αναγνώστης τους. Από κοινού. Δηλαδή εξ αδιαιρέτου. Γι' αυτό και η αίσθηση ενός ανεπαίσθητου δυϊκού ή πληθυντικού όντος, η οποία φαίνεται να συνέχει συχνά-πυκνά το ποίημα από τον πρώτο έως τον τελευταίο στίχο. Κοντολογίς, το Μετάξι στον κήπο συνιστά μια εξειδικευμένη αγωγή φαντασίας, αλλά παράλληλα εμπεδώνει, όσο διακριτικότερα μπορεί, έναν τρόπο διερμηνείας των αμεσότερων μορφών της ύλης, η οποία μας περιβάλλει, ενίοτε ασφυκτικά. Από την άποψη αυτή, αποτελεί εγχειρίδιο διαβίωσης.

Γιώργος Βέης

 

copyright 2009-2010, Λος Άντζελες
Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας